گاهی اوقات، تشخیص سرطان پستان پس از ظاهر شدن علائم و نشانه های آن، کشف می شود. اما بسیاری از زنان مبتلا به سرطان پستان هیچ گونه علائمی ندارند. به همین دلیل، غربالگری مداوم سرطان پستان بسیار مهم است. پزشکان اغلب از یک سری آزمایش های اضافی برای تشخیص سرطان پستان استفاده می نمایند. آنها ممکن است برخی از بیماران را به متخصصین پستان یا جراح ارجاع نمایند. البته این بدان معنا نیست که بیمار سرطان دارد یا نیاز به جراحی دارد، بلکه این پزشکان در زمینه تشخیص مشکلات پستان متخصص هستند.
از آزمایش های مختلفی برای تشخیص سرطان پستان می توان استفاده کرد. اگر پزشک در آزمایش غربالگری (ماموگرافی) نشانه ای از سرطان پستان پیدا کند یا علائمی داشته باشدی که می تواند به معنای سرطان سینه باشد، به آزمایش های بیشتری نیاز دارید تا از وجود یا عدم وجود سرطان مطمئن شوید. توجه داشته باشید که انواع سرطان سینه، می توانند علائم و نشانه های متفاوتی داشته باشند. پیش از این در مطلبی به راههای تشخیص سرطان اشاره نمودیم، این مطلب را به راههای تشخیص سرطان سینه اختصاص داده ایم.
پرشکان از آزمایش های زیادی برای تشخیص سرطان پستان استفاده می کنند. اما انتخاب روش تشخیص برای هر فرد بسته به نوع سرطان پستان، نشانه ها و علائم، سن بیمار و نتایج آزمایش های قبلی متفاوت است.
آزمایش ژنومیک پیشرفته: آزمایش ژنومیک، یک تومور را در سطح سلولی بررسی می کند تا تغییرات DNA در نتیجه رشد سرطان را جستجو کند. با شناسایی جهشی که در ژنوم سلول سرطانی رخ می دهد، بهتر می توانیم علت تومور و درمان مناسب را دریابیم.
انکوتایپ DX: آزمایش انکوتایپ DX (که آن را آزمایش ژن 21 نیز می نامند) تعیین می کند که آیا شیمی درمانی برای زنانی که در مراحل اولیه سرطان سینه هستند، مناسب است یا نه. همچنین، این تست آزمایشگاهی به ما کمک می کند تا احتمال عود بیماری را تشخیص دهیم. با این اطلاعات، بهتر می توان در مورد سرطان پستان تصمیمات آگاهانه تری گرفت.
ماماپرینت (Mammaprint) + بلوپرینت (Blueprint): تست های آزمایشگاهی ماماپرینت و بلوپرینت برای رمزگشایی ویژگی های خاص یک تومور سینه مورد استفاده قرار می گیرد تا کمک کند بتوانیم یک برنامه درمانی هدفمند را مختص نیازهای فردی هر بیمار تهیه نماییم. ماماپرینت برای تعیین خطر بازگشت سرطان بیمار استفاده می شود. بلوپرینت برای تعیین اینکه کدام یک از جهش های تومور نشانگر رفتار سرطان می باشد، کاربردی است. هنگام استفاده از ماماپرینت، بلوپرینت تومورها را به طور دقیق طبقه بندی کرده و تصویر واضح تری از استراتژی درمان به ما ارائه می دهد.
https://neolife.az/dos-sud-v%C9%99zisi-x%C9%99rc%C9%99ngi/
برخی از بیوپسی های رایج که به پزشکان در تشخیص سرطان پستان کمک می کند، عبارتند از: بیوپسی آسپیراسیون با سوزن ظریف که از یک سوزن بسیار کوچک و ظریف استفاده می شود؛ بیوپسی سوزنی هسته ای که از سوزن بزرگ تر استفاده می شود؛ بیوپسی با هدایت MRI؛ یا بیوپسی جراحی که در آن تمام یا بخشی از یک توده برداشته شده و از نظر سرطان معاینه می شود. آسپیراسیون سوزن ریز و بیوپسی سوزنی هسته ای ممکن است با استفاده از تست های تصویربرداری خاص مانند سونوگرافی، MRI پستان، ماموگرافی یا سی تی اسکن انجام شود.
بیوپسی غدد لنفاوی نگهبان (سنتینل) ممکن است انجام شود تا مشخص شود آیا سرطان به غدد لنفاوی زیر بازو گسترش یافته است یا خیر. یک ماده رادیواکتیو یا یک رنگ، به طور مستقیم زیر پوست پستان تزریق می شود. اولین مجموعه گره های لنفاوی توسط پاتولوژیست جهت بررسی حضور سلول های سرطانی برداشته می شود.
اگر سرطان پستان متاستاتیک ایجاد شود، ممکن است علائمی داشته باشد یا هیچ علامتی نداشته باشد. برخی اوقات این نشانه ها پزشک را به سمت انجام آزمایش هایی برای یافتن سرطان پستان متاستاتیک هدایت می کند. اگر تشخیص داده شود که یک بیمار مبتلا به سرطان پستان موضعی پیشرفته است، آزمایش بیماری متاستاتیک نیز ممکن است انجام شود. رادیولوژی مداخله ای ممکن است از انرژی الکتریکی برای بیماران مبتلا به سرطان پستان با متاستاز کبد، سیستم سونوگرافی اندوبرونشیال (EBUS) برای متاستاز به ریه ها یا کیفوپلاستی برای متاستاز استخوان استفاده شود.
آزمایش های تصویربرداری روش های مختلفی را برای تشخیص سرطان پستان ارائه می دهند، از جمله:
این آزمایش تصویربرداری حتی جزئی ترین ناهنجاری ها را در سینه های متراکم تشخیص می دهد و به تعیین اینکه یک توده کیست است یا توده جامد کمک می کند. همچنین، ممکن است از سونوگرافی برای تعیین موقعیت تومور برای راهنمایی دکتر در طول بیوپسی یا آسپیراسیون استفاده شود. به عنوان مثال، در برخی موارد، انکولوژیست های جراحی در طول لامپکتومی از سونوگرافی حین عمل استفاده می کنند تا مرزهای تومور را قبل از برداشتن مشخص کنند.
ماموگرافی دیجیتالی تصاویر واضح و دیجیتالی را از پستان ها گرفته و آنها را در معرض تابش کمتری قرار می دهد. به محض دریافت تصاویر دیجیتالی و انتقال به دستگاه ماموگرافی دیجیتالی پیشرفته، رادیولوژیست تصویر را برای تعیین محل و میزان بیماری آنالیز می کند.
این تکنولوژی پیشرفته تشخیص سرطان سینه، پتانسیل پیشرفت های چشمگیری را در تشخیص سرطان پستان ارائه می دهد که شامل دوزهای کمتر اشعه، کاهش میزان فشرده سازی پستان و میزان تشخیص سرطان پستان بهبود یافته می شود. اغلب، پزشکان از ماموگرافی برای یافتن کارسینوم داکتال درجا در مراحل اولیه استفاده می نمایند.
تصویربرداری رزونانس مغناطیسی (MRI): با این تکنولوژی، امواج رادیویی تصاویر مقطعی همراه با جزئیات از پستان ها می گیرند. MRI به شناسایی تومورهای پستان که ممکن است در ماموگرافی از دست رفته باشد، کمک می کند.
با این روش مبتنی بر تصویر با کمترین میزان تهاجمی بودن، رادیولوژیست ها از تکنولوژی MRI و نرم افزار هدف گیری استفاده می کنند تا سلول ها را از ناحیه مشکوک در پستان به منظور تشخیص و برنامه ریزی درمانی خارج کنند.
این تکنیک تصویربرداری هسته ای پیشرفته، توموگرافی انتشار پوزیترون (PET) و توموگرافی محاسبه شده (CT) را در یک ماشین ترکیب می کند. اسکن PET/CT اطلاعاتی را در مورد ساختار و عملکرد سلول ها و بافت های بدن در طول یک جلسه تصویربرداری نشان می دهد. این اسکن تصاویر دقیق و کامپیوتری از سینه ها ایجاد می کند فعالیت غیرطبیعی و محل تومور را مشخص می کند و می تواند ضایعاتی به اندازه 2.8 میلی متر را تشخیص می دهد.
با این آزمایش مشخص می شود آیا سرطان پستان به استخوان پخش شده است یا نه. اسکن استخوان ها با گرفتن عکس، اطلاعات مهمی از جمله مکان متاستاز استخوان را نشان می دهد.
توموسنتز شبیه به یک ماموگرافی استاندارد است، زیرا از فناوری اشعه ایکس استفاده می کند و همان فشار را روی پستان اعمال می نماید. اما به جای تصویر دو بعدی، تصاویر سه بعدی از چندین زاویه مختلف ثبت می نماید.
با توجه به اینکه هر ساله تعداد زنان زیادی در سرتاسر دنیا درگیر سرطان پستان می شوند، تشخیص زود هنگام این بیماری مهم ترین گام در راستای پیشبرد برنامه های درمانی برای رهایی از این بیماری می باشد. همانطور که در این مطلب ذکر نمودیم، راههای تشخیص سرطان پستان بسته به نوع آن، سن فرد، نتایج آزمایش های قبلی و تشخیص پزشک متفاوت است.
آزمایش هایی که برای تشخیص سرطان روده انجام می شوند به وضعیت خاص بیمار بستگی دارد. چندین روش برای تشخیص این سرطان یا میزان شیوع سرطان (متاستاز) وجود دارد که هر کدام دارای معایب و مزایایی می باشند. برخی از افراد به دلیل داشتن علائم، آزمایش سرطان روده انجام می دهند. در صورتی که برخی دیگر ممکن است هیچ گونه علائم یا نشانه ای نداشته باشند ولی دارای سابقه خانوادگی باشند که برای پیشگیری از سرطان روده باید آزمایشات غربالگری را انجام دهند.
بعضی از آزمایش ها ممکن است در طول یا بعد از درمان این سرطان تکرار شوند تا روند درمان بدون نقص صورت گیرد. معمولا آماده شدن نتایج آزمایش ها یک هفته زمان می برد و در این حین افراد مبتلا به سرطان که منتظر جواب آزمایش های خود هستند، دچار اضطراب می شوند. صحبت با یک تیم پزشکی و مشاوران مجرب می تواند کمک شایانی به شما کند.
برای تشخیص سرطان روده راه های زیادی از جمله آزمایش خون، کولونوسکوپی، نمونه برداری، تصویر برداری ، سی تی اسکن و سونوگرافی وجود دارد که پزشک با توجه به پیشرفت سرطان، علائم و شرایط بیمار ممکن است یک روش تشخیص را پیشنهاد کند.
پزشک با انجام آزمایش خاصی که روی خون انجام می دهد، می تواند شما را در تعیین و مشخص شدن سرطان روده کمک کند. در صورت تشخیص سرطان این آزمایش ها می تواند بر درمان بیماری شما تأثیر بسزایی داشته باشد.
شمارش کامل خون ( CBC) این آزمایش انواع سلول های خون را اندازه گیری می کند. این آزمایش تعداد گلبول های قرمز خون را تعیین می کند که در در صورت کم بودن گلبول ها فرد دچار کم خونی می باشد. برخی از مبتلایان به سرطان روده بزرگ دچار کم خونی می شوند، زیرا تومور مدت طولانی در روده خونریری کرده است.
آنزیم های کبدی خون شما مورد آزمایش قرار می گیرد تا عملکرد کبد بررسی شود، چون سرطان روده بزرگ می تواند در کبد نیز گسترش یابد.
نشانگر تومور سلول های سرطانی روده موادی به نام مارکر تولید می کنند که در خون یافت می شود. شایع ترین نشانگرهای تومور در سرطان روده آنتی ژن کارسینو و CA 19-9 دیده می شود. آزمای خون برای این نسانگرهای تومور ممکن است بعضی وقات نشان دهنده سرطان کولورکتال باشد، اما نمیتوان این آزمایش را به تنهایی برای غربالگری یا تشخیص سرطان استفاده کرد. اگر علائم یا نتایج آزمایش فیزیکی یا آزمایش خون، سرطان روده را مشخص کند، پزشک آزمایش های دیگری از جمله کولونوسکوپی برا شمت تجویز می کند تا از وجود سرطان مطمئن شود.
کولونوسکوپی تشخیصی هم دقیقا مانند کلونوسکوپی غربالگری است، این آزمایش به این دلیل انجام می شود که علائم و نشانه هی غیر طبیعی در آزمایش خون دیده شود. برای انجام این آزمایش پزشک در یک لوله نازک و انعطاف پذیر که یک دوربین کوچک به سر آن متصل است را از طریق معقد داخل روده می کند. با دوربین که به این مانتور وصل می باشد داخل روده بزرگ را مشاهده می کند. اگر داخل روده بررگ پولیپ هایی وجود داشته باشد با ابزارهای ویژه ای در صورت لزوم آن ها را از بین می برد. کولونوسکوپی ممکن است در یک بخش سرپایی، در کلینیک یا مطب پزشک انجام شود.
پروکتوسکوپی روشی است که در آن از طریق دستگاه پروکتوسکوپ که دستگاه لوله مانند مجهز به نور و دوربین به صورت مستقیم داخل روده و قسمت های انتهای روده بزرگ و مقعد مورد معاینه و بررسی قرار میگیرد. از این طریق بسیاری از کانسر روده قابل تشخیص می باشد. در پروکتوسکوپی اندازه و محل دقیق تومور سرطانی را می توان مشخص کرد. در طی این روش بیمار احساس درد نخواهد کرد، اما ممکن است در روند معاینه احساس فشار داشته باشد.
در طول انجام کولونوسکوپی، پزشک با یک سوزن نازک یک قطعه کوچک از بافت برداشته می شود. بافت مورد نظر به آزمایشگاه فرستاده می شود و پزشک با توجه به نتایج از وجود تومور مطلع می شود و اقدامات لازم را برای درمان بیمار در نظر می گیرد.
نمونه های بیوپسی که از طریق کلونوسکوپی یا جراحی به آزمایشگاه فرستاده می شوند از نزدیک مورد بررسی قرار می گیرند. آزمایش هایی که روی نمونه های بیوپسی انجام می شود، به طبقه بندی بهتر سرطان کمک می کند.
آزمایش بر روی ژن: پزشکان ممکن است به دنبال تغییر ژن های خاص در سلول های سرطانی باشند که بهترین شیوه درمان سرطان در صورت گسترش ( متاستاز) سرطان روده می باشد. متخصصین بر روی ژن های KRAS، NRAS و BRAF آزمایش می کنند. بیمارانی که ژن آنها دچار جهش شده باشد، برخی داروهای درمان هدفمند روی آن ها تأثیر نمی گذارد.
آزمایش MSI و MMR: آزمایش MSI تغییرات ژن به نام میکروسلاتلی را نشان می دهد که روده مورد جمله سلول های سرطانی قرار گرفته است یا خیر. در آزمایش MMR، بررسی لازم روی ژن های MSH6، MSH2، MLH1 وPMS2 صورت می گیرد و در صورت تغییرات ایجاد شده در ژن ها، مراحل درمان آغاز می گردد.
دو دلیل احتمالی برای انجام آزمایش سرطان روده بزرگ از طریق MSI و MMR وجود دارد:
برای تعیین گزینه درمانی برای مبتلایان به سرطان روده بزرگ که با توجه به این دو آزمایش ممکن ازشیوه درمان سرطان تغییر کند.
برای شناسایی بیمارانی که ممکن است به سندروم لینچ مبتلا باشند یا بستگان آن ها برای پیشگیری از این بیماری باید آزمایشات را انجام دهند.
آزمایش های تصویر برداری با استفاده از امواج صوتی، اشعه ایکس، میدان مغناطیسی یا مواد رادیواکتیو برای ایجاد تصاویری از روده بیمار صورت می پذیرد. آزمایشات تصویر برداری ممکن است به دلایل مختلف انجام شود:
برای دیدن مناطق مشکوک که به تومورهای سرطانی آلوده شده باشند.
دریافتن اینکه سرطان تا چه اندازه شیوع داشته است.
برای اینکه راه های درمانی برای درمان سرطان روده مؤثر واقع می شود یا خیر.
https://www.cmuh.cmu.edu.tw/NewsInfo/NewsArticle?no=5745
از پرتوهای ایکس برای ایجاد تصاویر دقیق از قسمت داخلی بدن استفاده می شود. قبل از اسکن رنگ های مخصوص به رگ های فرد مورد نظر تزریق می شود تا تصویر واضح تر شود. این رنگ باعث احساس گرما در بدن فرد می شود و برای چند دقیقه طعم عجیبی را در دهان خود حس می کند. همچنین، بیمار نیاز به ادرار کردن دارد اما همه این حس ها زود گذر هستند. در حین اسکن، بیمار روی یک میز دراز می کشد و دستگاه CT از بیرون بدن بیمار را اسکن می کند که سلول های سرطانی شکم و لگن فرد را درگیر نکرده باشد. اسکن در 10- 5 دقیقه انجام می شود و بدون درد است.
اسکن ام آر آی تصویر برداری با امواج مغناطیسی و رادیویی قدرتمند بری ایجاد تصاویر دقیق و واضح از روده گرفته می شود. دستگاه MRI سر و صدای زیادی را ایجاد می کند که همین امر به بیمار استرس و اضطراب وارد می کند. اگر احساس میکنید مضطرب می شوید، حتما از تیم پزشکی کمک بگیرید تا با دادن دارو به شما یا استفاده از هدفون های مخصوص به شما آرامش دهند. بسته به اندازه منطقه در حال اسکن و تعداد تصاویری که باید گرفته شود، انجام ام آر آی بین 30 تا 90 دقیقه زمان می برد.
برشنگاری با گسیل پوزیترون همراه با سی تی اسکن یک آزمایش تصویر برداری تخصصی است. این دو اسکن اطلاعات دقیق و جامع تری را درباره سرطان روده به پزشک ارائه می کنند. اسکن PET-CT معمولا بعد از عمل جراحی مورد استفاده قرار می گیرد تا پزشک ببیند سرطان دوباره قسمت های دیگر روده را درگیر نکرده باشد. قبل از اسکن، به بیمار یک محلول گلوکز حاوی مقدار کمی از رادیواکتیو تزریق می شود. سلول های سرطانی نسبت به سلول های طبیعی در اسکن به رنگ روشن تری دیده می شود، زیرا سلول های سرطانی گلوکز بیشتری استفاده می کنند. قبل از انجام اسکن، بیمار 30 دقیقه باید با آرامش بنشیند تا گلوکز در بدن پخش شود. انجام این اسکن 30 دقیقه طول می کشد، در صورتی که از فضای بسته میترسید پزشک خود را در جریان قرار دهید، چون این اسکن یک فضای محدود است.
سونوگرافی روشی برای تشخیص بیماری می باشد که به آن پژواک نگاری یا صوت نگاری نیز گفته می شود. در این روش با به کارگیری امواج فراصوت برای بررسی سلول های سرطانی در داخل روده استفاده می شود. امواج توسط یک کامپیوتر به تصویری روی صحه نمایش تبدیل می شوند.
برای این معاینه یک تکنسین را در امتداد پوست شکم بیمار حرکت می دهد. آین آزمایش می تواند تومورهای موجود در کبد، کیسه صفرا و لوزالمعده را مشخص کند، اما نمیتواند تومورهای روده بزرگ را مشخص کند.
در این روش از مبدل مخصوصی استفاده می شود و مبدل را داخل روده می کنند. از این طریق دیواره رکتوم دیده می شود و میزان گسترش سرطان در روده یا رسیدن سلول های سرطانی به اندام های دیگر قابل مشاهده است.
سونوگرافی حین عمل: این روش در حین عمل انجام می شود و مبدل مستقیما روی سطح کبد قرار می گیرد. این سونوگرافی برای تشخیص شیوع روده بزرگ به کبد بسیار تأثیر گذار است.
سرطان روده بزرگ چهارمین سرطان شایع در ایران است که از پولیپ های غددی منشأ می گیرد. تبدیل پولیپ به سرطان یک فرآیند چند مرحله است که حداقل 10 سال طول می کشد. بعد از 50 سالگی ابتلا به سرطان روده افزایش می یابد، بنابراین شناخت علائم و نشانه های سرطان روده و تشخیص زود هنگام، به درمان این سرطان کمک بسزایی می کند. شما می توانید از راه های آزمایش خون، کولونوسکوپی، سونوگرافی و اسکن از وجود تومور سرطانی در روده خود مطلع شوید. پزشک با توجه به وضعیت شما ممکن است هر یک از راه های تشخیص سرطان روده را به شما پیشنهاد کند. امیدواریم که اطلاعات کافی در مورد این بیماری در اختیار شما عزیزان قرار داده باشیم و با تشخیص به موقع بهترین راه درمان برای بیماران گرامی در نظر گرفته شود و هر چه سریع تر سلامتی خود را به دست بیاورند.
درجه بندی و تعیین مراحل سرطان سینه بر اساس میزان وجود سرطان در بدن و اینکه برای اولین بار در کدام قسمت بدن تشخیص داده شده است، معین می شود. اطلاعات حاصل از آزمایش ها نشان می دهند که اندازه تومور چقدر است، کدام بخش پستان درگیر سرطان است، آیا سرطان از جایی که شروع شده، پخش شده است و به کدام بخش بدن گسترش یافته است. تیم پزشکی و مراقبتی شما از تعیین درجه بندی سرطان پستان برای برنامه ریزی درمان و برآورد نتیجه آن، استفاده می کنند.
تعیین مرحله سرطان سینه به پزشکان کمک می کند تا از آنچه پیش رو دارند، مطلع شوند و در مورد برنامه درمانی تصمیم گیری نمایند.
پزشکان روش های بسیاری برای تشخیص مرحله سرطان سینه دارند. کلیه سرنخ هایی که از معاینات فیزیکی، بیوپسی، اشعه X، اسکن استخوان، آزمایش های تصویر برداری دیگر و آزمایش های خون به دست می آورند، می تواند در این راستا مفید باشد. رایج ترین سیستم مرحله بندی سرطان پستان، سیستم TNM می باشد که در ادامه در مورد آن توضیح خواهیم داد. اولین مرحله سرطان پستان، مرحله 0 (کارسینوم درجا) است. سپس، از مرحله یک (I) تا مرحله چهار (IV) درجه بندی می شود. به عنوان یک قاعده، هر چه عدد کمتر باشد، سرطان به میزان کمتری شیوع یافته است. عدد بالاتر مانند مرحله IV، به این معنی است که سرطان در دیگر بخش های بدن نیز منتشر شده است.
در گذشته، تعین مرحله سرطان پستان بر اساس سیستم TNM صورت می گرفت که به این صورت تحلیل می شود:
T: اندازه تومور سرطانی و اینکه آیا به بافت های نزدیک منتشر شده است.
N: آیا سرطان به غدد لنفاوی رسیده است.
M: آیا سرطان به دیگر بخش های بدن، فراتر از پستان گسترش یافته است.
هر چه عدد مربوط به هر یک از این معیارها بیشتر باشد، نشان دهنده گسترش بیشتر سرطان است.
در سال 2018، معیارهای دیگری برای تعیین مرحله سرطان سینه به سیستم TNM اضافه شدند:
درجه و میزان تومور Tumor Grade: معیاری برای تعیین اینکه تا چه حد سلول های سرطانی شبیه به سلول های نرمال هستند.
وضعیت گیرنده های پروژسترون و استروژن: آیا سلول های سرطانی گیرنده هایی برای هورمون های استروژن و پروژسترون دارند؟
وضعیت HER2: آیا سلول های سرطانی میزان زیادی پروتئین HER2 می سازند؟
معیار انکوتایپ DX: آیا سرطان ER مثبت، HER2 منفی است و هیچ اثری از سرطان در غدد لنفاوی نیست.
اگر چه اضافه شدن این معیارها تعیین مرحله سرطان را پیچیده تر ساخته است، اما دقت آن را نیز بالاتر برده است.
مراحل سرطان پستان: از مرحله صفر تا مرحله چهار
تعیین مرحله سرطان پستان، یکی از مهم ترین فاکتورها در ارزیابی گزینه های درمانی است.
مرحله صفر، اولین مرحله سرطان پستان است که کارسینوم درجا نامیده می شود. در مرحله صفر، توده سینه غیرتهاجمی است و هیچ نشانه ای مبنی بر گسترش سلول های تومور به دیگر بخش های سینه یا دیگر بخش های بدن وجود ندارد. اغلب، مرحله صفر یک شرایط پیش سرطانی است که نیاز به معاینه دقیق پزشک دارد، اما نیازی به درمان ندارد.
تشخیص سرطان در مرحله صفر، دشوار است. ممکن است توده ای وجود نداشته باشد که هنگام معاینه خود، آن را حس کنید. همچنین، ممکن است هیچ علامت دیگری نیز وجود نداشته باشد. با این حال، خودآزمایی پستان و غربالگری سرطان روتین همیشه مهم است و اغلب می تواند منجر به تشخیص زودهنگام شود، هنگامی که سرطان قابل درمان است. مرحله صفر بیماری معمولاً به طور تصادفی در طول بیوپسی پستان به دلایل دیگر، مانند بررسی یک توده نامربوط پستانی یافت می شود.
کارسینوم داکتال درجا (DCIS) هنگامی رخ می دهد که سلول های سرطانی پستان در مجاری پستان ایجاد می شوند. امروزه، DCIS مرحله صفر بیشتر تشخیص داده می شود، زیرا خانم های بیشتری غربالگری ماموگرافی را انجام می دهند. DCIS می تواند تهاجمی باشد، بنابراین درمان زودرس در این مرحله بسیار مهم است.
کارسینوم لوبولار درجا (LCIS) هنگامی رخ می دهد که سلول های غیرطبیعی در لوبول ها رشد یابند. این سلول ها سرطانی نیستند و این شرایط به ندرت به سرطان تهاجمی تبدیل می شود. با این حال، زنانی که مبتلا به LCIS هستند، ممکن است در آینده در معرض خطر ابتلا به سرطان پستان باشند. برای زنانی که به LCIS مبتلا هستند، خطر ابتلا به سرطان تهاجمی در طی 15 سال پس از تشخیص اولیه، 20 تا 25 درصد است.
این مرحله از سرطان پستان، اولین مرحله سرطان تهاجمی پستان است. در مرحله یک سرطان پستان، اندازه تومور به 2 سانتی متر می رسد و هیچ گره لنفاوی ای درگیر نمی شود. در این مرحله، سلول های سرطانی فراتر از محل اصلی رفته و به بافت اطراف پستان گسترش می یابند.
از آنجایی که تومور مرحله یک ( I ) کوچک است، ممکن است تشخیص آن دشوار باشد. با این حال، خودآزمایی پستان و غربالگری مداوم بسیار مهم است و می تواند منجر به تشخیص زودهنگام شود، هنگامی که سرطان قابل درمان است.
مرحله یک سرطان سینه شامل دو دسته بندی زیر می شود:
مرحله IA / 1A: تومور به اندازه 2 سانتی متر یا کوچک تر می باشد و خارج از پستان پخش نشده است.
دسته های کوچکی از سلول های سرطانی در اندازه 2 میلی متر یا کوچک تر در غدد لنفاوی یافت می شوند، هیچ توموری داخل پستان وجود ندارد یا تومور کوچک است و اندازه آن 2 سانتی متر یا کمتر است.
احتمال درمان بیماری در مرحله 1A، کمی بالاتر از مرحله 1B می باشد.
در مرحله یک سرطان سینه، سیستم TNM به توصیف میزان بیماری کمک می کند. به عنوان مثال، سلول های سرطانی ممکن است در غدد لنفاوی وجود داشته باشند یا نه و اندازه تومور از 1 سانتی متر تا 2 سانتی متر است. معمولاً مرحله یک سرطان پستان به شرح زیر است:
T: مقدار T1، T2، T3 یا T4 بسته به سایز و میزان تومور اولیه
N0: معمولاً سرطان به غدد لنفاوی سرایت نکرده است.
M0: بیماری به سایر نقاط بدن شیوع پیدا نکرده است.
در این مرحله که به عنوان سرطان پستان تهاجمی شناخته می شود، تومور در اندازه ای بین 2 تا 5 سانتی متر اندازه گیری می شود یا اینکه سرطان به غدد لنفاوی زیر بازو گسترش می یابد. در این مرحله، سلول های سرطانی فراتر از محل اصلی رفته و به بافت اطراف پستان گسترش یافته و تومور بزرگ تر از مرحله 1 است. با این حال، در مرحله دوم، سرطان به نقاط دوردست بدن منتقل نشده است.
در مرحله دوم، یک تومور ممکن است در طول خودآزمایی پستان، به عنوان یک توده سخت در داخل پستان تشخیص داده شود. خودآزمایی پستان و غربالگری روتین بسیار مهم است و می تواند منجر به تشخیص زودهنگام شود، هنگامی که سرطان قابل درمان است.
مرحله دوم سرطان پستان شامل دو دسته بندی زیر است:
مرحله 2A / IIA: یکی از موارد زیر در این مرحله ممکن است اتفاق بیفتد:
هیچ توموری در پستان وجود ندارد، اما سرطان به غدد لنفاوی زیر بغل پخش شده است.
توموری به اندازه 2 سانتی متر یا کوچچک تر در پستان وجود دارد و سرطان به غدد لنفاوی زیر بغل گسترش یافته است.
تومور به اندازه 2 تا 5 سانتی متر است، اما سرطان به غدد لنفاوی زیر بغل گسترش نیافته است.
مرحله 2B / IIB: یکی از موارد زیر صادق است؛
اندازه تومور به 2 تا 5 سانتی متر می رسد و سرطان به غدد لنفاوی زیر بغل گسترش یافته است.
تومور بزرگ تر از 5 سانتی متر است، اما سرطان به غغد لنفاوی زیر بغل منتشر نشده است.
احتمال درمان در مرحله IIA ممکن است کمی بیشتر از مرحله IIB باشد.
در مرحله II، سیستم TNM به توصیف میزان بیماری کمک می کند. مرحله دوم سرطان پستان به شرح زیر است:
T: مقدار T1، T2، T3 یا T4، بسته به اندازه یا میزان تومور اولیه
N1: سرطان به غدد لنفاوی سرایت کرده است.
M0: بیماری به دیگر بخش های بدن منتقل نشده است.
https://addon.life/ne/2021/07/30/iron-cancer/
این مرحله به عنوان سرطان پستان پیشرفته شناخته می شود. تومور در این مرحله بیش از 2 اینچ قطر دارد و سرطان به غدد لنفاوی زیر بغل یا به سایر غدد لنفاوی یا بافت های نزدیک پستان گسترش یافته است. مرحله سوم سرطان پستان شکل پیشرفته تر سرطان پستان تهاجمی پستان است. در این مرحله، سلول های سرطانی به نقاط دور دست بدن گسترش نمی یابند، اما در غدد لنفاوی زیر بغل وجود دارند. همچنین، تومور ممکن است در این مرحله بسیار بزرگ شده باشد و احتمال دارد به دیواره قفسه سینه یا پوست پستان نیز گسترش یابد.
مرحله سوم سرطان پستان شامل سه دسته بندی می شود:
مرحله 3A / IIIA: یکی از موارد زیر صادق است؛
هیچ توموری در پستان یافت نمی شود، اما سرطان در غدد لنفاوی زیر بغل که به بخش های دیگر بدن متصل هستند، گسترش یافته یا سرطان ممکن است در غدد لنفاوی نزدیک استخوان سینه یافت شود.
تومور به اندازه 2 سانتی متر یا کوچک تر است. سرطان به غدد لنفاوی زیر بغل که به دیگر بخش های بدن متصل است، گسترش یافته یا ممکن است سرطان در غدد لنفاوی نزدیک استخوان سینه یافت شود.
اندازه تومور، 2 تا 4 سانتی متر است. سرطان به غدد لنفاوی زیر بغل که به ساختارهای دیگر بدن متصل هستند، گسترش یافته یا ممکن است سرطان در غدد لنفاوی نزدیک استخوان سینه گسترش یابد.
تومور بزرگ تر از 5 سانتی متر است. سرطان به غدد لنفاوی زیر بغل که ممکن است به بخش های دیگر متصل باشند، گسترش یافته یا ممکن است به غدد لنفاوی نزدیک استخوان پستان گسترش یابد.
تومور بزرگ تر از 5 سانتی متر است. سرطان به غدد لنفاوی زیر بغل که ممکن است به بخش های دیگر بدن متصل باشند، گسترش یافته یا ممکن است به غدد لنفاوی نزدیک استخوان جناغ سینه نیز گسترش یابد.
مرحله 3B / IIIB: تومور ممکن است در هر اندازه ای باشد و سرطان؛
به دیواره قفسه سینه یا پوست پستان گسترش یافته است
ممکن است به غدد لنفاوی زیر بغل که به ساختارهای دیگر بدن متصل هستند، گسترش یافته یا به غدد لنفاوی نزدیک استخوان پستان هم برسد.
سرطان به پوست پستان گسترش یافته و منجر به سرطان پستان التهابی شده است.
ممکن است هیچ نشانه ای از سرطان در پستان وجود نداشته باشد یا تومور ممکن است در هر اندازه ای باشد و به دیواره قفسه سینه یا پوست پستان گسترش یافته باشد.
سلول های سرطانی به غدد لنفاوی بالا یا پایین ترقوه گسترش یافته اند.
سلول های سرطانی به غدد لنفاوی زیر بغل یا غدد لنفاوی نزدیک استخوان جناغ سینه گسترش یافته اند.
سرطان به پوست پستان گسترش یافته و منجر به سرطان التهابی سینه شده است.
سرطان سینه مرحله IIIC ممکن است قابل درمان یا غیرقابل درمان باشد:
مرحله IIIC قابل درمان: سرطان در در 10 غده لنفاوی زیر بغل یا بیشتر مشاهده می شود یا در غدد لنفاوی زیر ترقوه یا غدد لنفاوی نزدیک استخوان سینه یافت می شود.
سرطان به غدد لنفاوی بالای ترقوه گسترش یافته است.
احتمال درمان بیماری در سرطان پستان مرحله IIIA کمی بالاتر از مرحله IIIB و احتمال درمان در مرحله IIIB، کمی بالاتر از IIIC می باشد. با این حال، تمام زنانی که در مزحله 3 بیماری هستند، چندین گزینه درمانی امیدوارکننده دارند.
در مرحله سوم، سیستم TNM به توصیف میزان و شدت بیماری کمک می کند. عددهای بالاتر نشان دهنده بیماری گسترده تر است. معمولاً مرحله سوم سرطان به شرح زیر است:
T: مقدارT1، T2، T3 یا T4 بسته به اندازه و میزان تومور
N1: سرطان به غدد لنفاوی سرایت کرده است.
M0: بیماری در سایر نقاط بدن شیوع پیدا نکرده است.
این مرحله به عنوان سرطان پستان متاستاتیک شناخته می شود. سرطان در این مرحله در ورای پستان، غدد لنفاوی زیر بغل و سایر قسمت های بدن، نزدیک یا دور از پستان گسترش می یابد. مناطق آسیب دیده ممکن است شامل استخوان، مغز، ریه ها یا کبد و دیگر بخش های بدن باشد.
در مرحله چهارم، سیستم TNM به توصیف میزان بیماری کمک می کند؛
T: مقدار T1، T2، T3 یا T4 بسته به اندازه یا میزان تومور
N1: سرطان به غدد لنفاوی سرایت کرده است.
M1: بیماری به سایر نقاط بدن گسترش یافته است.
عود سرطان پستان زمانی اتفاق می افتد که بیماری پس از درمان اولیه باز می گردد. اغلب سرطان های عود کننده طی دو یا سه سال اول پس از درمان ظاهر می شوند، اما در برخی موارد ممکن است سال ها بعد عود کند. طبق تحقیقات انجام شده، زنان مبتلا به سرطان پستان زودرس، اغلب در 5 سال اول پس از درمان دچار عود موضعی می شوند. به طور متوسط، 7 تا 11 درصد زنان مبتلا به سرطان پستان زودرس، در این مدت عود موضعی را تجربه می کنند.
برای بیمارانی که سابقه خانوادگی سرطان دارند یا دچار جهش ژن BRCA1 یا BRSA2 شده اند، میزان عود سرطان بیشتر است. خطر ابتلا به سرطان های جدید مانند سرطان تخمدان نیز ممکن است بیشتر شود. خطر عود سرطان بستگی به عواملی مانند نوع سرطان و چگونگی درمان آن دارد.
عود سرطان پستان می تواند در سه حالت مختلف رخ دهد:
عود موضعی زمانی است که سرطان به همان نقطه ای بازگشته است که از همان جا شروع شده بوده.
عود منطقه ای زمانی است که سرطان در محل سرطان اصلی یا نزدیک آن پیدا شود.
عود با فاصله که سرطان پستان در سایر نقاط بدن گسترش یافته است. همچنین، این حالت سرطان متاستاتیک پستان محسوب می شود.
بسیار مهم است که علائم جدید سرطان سینه را به پزشکتان گزارش دهید. علائم عود سرطان سینه در افراد مختلف متفاوت است.
سرطان سینه متاستاتیک زمانی رخ می دهد که سلول های سرطانی به اندام های دور دست بدن گسترش یابند. معمولاً نواحی متاستاتیک شامل استخوان، کبد و ریه هاست. حتی هنگامی که سرطان متاستاتیک به دیگر بخش های بدن گسترش می یابد، حاوی همان سلول های سرطانی است که در پستان ایجاد شده و هنوز هم سرطان پستان محسوب می شود.
علائم و نشانه های سرطان پستان متاستاتیک
توده یا تورم در غدد لنفاوی
درد غیرقابل وصف در نواحی دیگر بدن مانند استخوان
تنفس سخت یا سرفه مداوم
از دست دادن اشتها یا کاهش وزن
سردردهای شدید
تعیین درجه بندی و مراحل سرطان سینه مهم ترین عامل در راستای تعیین گزینه های درمانی، متناسب با وضعیت بیمار می باشد. در واقع تعیین مرحله سرطان سینه به ما می گوید که آیا این بیماری کجاست، به چه میزان رشد کرده و آیا در دیگر بخش های بدن منتشر شده است یا نه. پزشکان با تعیین مرحله بیماری، بهترین راه درمان را پیدا می کنند و به این ترتیب، احتمال نجات بیمار بالا و بالاتر می رود.
سرطان متاستاتیک پستان که مرحله چهارم سرطان پستان نامیده می شود، یکی از مراحل سرطان سینه است که در بخش های دیگر بدن مانند کبد، مغز، استخوان ها یا ریه ها گسترش یافته است. سلول های سرطانی می توانند از تومور اصلی پستان جدا شوند و از طریق جریان خون یا سیستم لنفاوی که مجموعه بزرگی از گره ها یا رگ هاست، به قسمت های دیگر بدن سفر کنند. سرطان پستان ممکن است ماهها یا سال ها بعد از تشخیص و درمان اولیه به بخش دیگری از بدن بازگردد. تقریباً 30 درصد از خانم هایی که درگیر مرحله اول سرطان پستان هستند، دچار وضعیت متاستاتیک خواهند شد.
برخی از افراد به محض تشیخص سرطان پستان، دارای سرطان متاستاتیک پستان هستند. این بدان معنی است که سرطان پستان قبل از گسترش در قسمت های دیگر بدن، تشخیص داده نشده است. تومور متاستاتیک در بخش دیگری از بدن متشکل از سلول های سرطان پستان است. بنابراین اگر سرطان پستان به استخوان گسترش یابد، تومور متاستاتیک در استخوان از سلول های سرطان پستان تشکیل شده است، نه سلول های استخوان.
هنگامی که سرطان متاستاتیک پستان تشخیص داده می شود، ممکن است افراد مبتلا دچار احساس ترس، استرس، افسردگی یا عصبانیت شوند. برخی از افراد ممکن است روش های درمانی سرطان سینه را که انجام داده اند، زیر سوال ببرند یا حتی از پزشکشان شاکی باشند که نتوانسته آنها را درمان کند. به عنوان کسی که در این شرایط قرار دارد، باید ببینید چه چیزی برای شما و وضعیتتان مناسب است.
به خاطر داشته باشید که بیماری متاستاتیک انتهای خط نیست و نباید امید خود را از دست بدهید. افراد زیادی هستند که با وجود ابتلا به سرطان پستان در این مرحله، عمر طولانی را تجربه خواهند کرد. گزینه های درمانی زیادی برای سرطان پستان متاستاتیک وجود دارد و هر روز داروهای جدیدی آزمایش می شوند.
در حالی که سرطان متاستاتیک پستان ممکن است به طور کامل از بین نرود، درمان می تواند آن را برای چندین سال کنترل نماید. اگر یک روش درمانی بی اثر شود، می توانید روش دیگری را امتحان نمایید. سرطان می تواند گاهی فعال شود و گاهی رو به بهبودی برود. روش های درمانی متفاوتی به تنهایی، به صورت ترکیبی یا متوالی مورد استفاده قرار می گیرد. هنگامی که بیماری تحت کنترل است و احساس خوبی دارید، وقفه در درمان می تواند در کیفیت زندگی شما بسیار اثرگذار باشد.
نشانه های سرطان متاستاتیک پستان می تواند بسته به موقعیت سرطان متفاوت باشد. در این قسمت، در مورد نشانه های سرطان پستان که به استخوان، ریه، مغز و کبد گسترش یافته است، صحبت خواهیم کرد. همچنین، به آزمایش هایی که برای تشخیص سرطان پستان متاستاتیک به کار گرفته می شوند، خواهیم پرداخت.
https://sq.wikipedia.org/wiki/Kanceri_i_gjirit
رایج ترین نشانه سرطان پستانی که به استخوان گسترش یافته است، یک درد جدید ناگهانی قابل توجه می باشد. سرطان پستان می تواند به هر استخوانی سرایت کند، اما بیشتر اوقات به دنده ها، ستون فقرات، لگن یا استخوان های بلند بازو و پاها گسترش می یابد.
هنگامی که سرطان پستان به ریه منتقل می شود، اغلب باعث ایجاد علائم نمی شود. در صورت وجود نشانه، علائم ممکن است شامل درد یا احساس ناراحتی در ریه، تنگی نفس، سرفه مداوم و سایر موارد باشد.
نشانه های سرطان پستان که به مغز سرایت کرده است، می تواند شامل سردرد، تغییر در گفتار یا بینایی، مشکلات حافظه و موارد دیگر باشد.
هنگامی که سرطان پستان به کبد گسترش یابد، معمولاً علائمی ایجاد نمی کند. اگر متاستاز کبد باعث علائم شود، این علائم شامل مواردی مانند درد یا ناراحتی، خستگی و ضعف، کاهش وزن یا کم اشتهایی، تب و سایر موارد می باشد.
پس از تشخیص سرطان متاستاتیک پستان، بایستی زمانی را صرف جمع آوری اطلاعات و تصمیم گیری در مورد درمان خود کنید. در مورد متخصصانی که ممکن است در روند درمان درگیر باشند، گزینه های درمانی، آزمایش ژنتیک، استراحت پس از معالجه و دیگر موارد بیشتر بدانید. گزینه های درمانی این مرحله از سرطان سینه عبارتند از:
عمل جراحی ممکن است زمانی انجام شود سرطان به دیگر بخش های بدن پخش شده و پزشکان برای جلوگیری از شکسته شدن استخوان ها یا انسداد سلول های سرطانی کبد، انجام جراحی را توصیه می نمایند. گاهی نیز وقتی در اولین تشخیص، سرطان متاستاتیک مشخص می شود، برداشتن تومور از طریق جراحی می تواند گزینه مناسبی برای شما باشد.
شیمی درمانی به منظور از بین بردن یا آسیب رساندن به سلول های سرطانی تا جایی که ممکن است، انجام می شود. با توجه به اینکه داروهای شیمی درمانی کل بدن را تحت تأثیر قرار می دهند، زمانی توصیه می شود که سرطان با وجود درمان های دیگر در حال رشد می باشد، مقدار خاصی از سرطان در ارگان هایی مانند کبد یا ریه وجود دارد یا سرطان به سرعت در حال گسترش یافتن در بدن است. معمولاً شیمی درمانی همراه با درمان هدفمند به کار گرفته می شود.
رادیوتراپی زمانی انجام می شود که شما احساس درد داشته باشید و یا پزشکتان بخواهد سرطان را در ناحیه خاصی از بدن کنترل نماید. همچنین، به منظور کاهش خطر شکستگی استخوان ضعیف شده، کاهش خونریزی داخلی یا خونریزی پوستی به علت تهاجمی شدن تومور و بهبود راه هوایی مسدود شده انجام شود.
از داروهای هورمون درمانی مانند تاموکسفین، آروماسین، لتروزول و فاسلدوکس جهت کاهش دادن یا کند کردن رشد سرطان متاستاتیک گیرنده هورمون مثبت استفاده می شود. داروهای هورمون درمانی از طریق کاهش مقدار هورمون استروژن موجود در بدن و یا مسدود کردن عملکرد استروژن در بدن، سرطان سینه گیرنده هورمون مثبت را درمان می کنند.
درمان هدفمند نوعی از درمان است که ویژگی های خاصی از سلول های سرطانی را مورد هدف قرار می دهد، مانند پروتئینی که به سلول های سرطانی اجازه می دهد، به روشی سریع یا غیرطبیعی رشد کنند. در درمان هدفمند، در مقایسه یا شیمی درمانی، آسیب کمتری به سلول های طبییعی و سالم وارد می شود. برخی از درمان های هدفمند آنتی بادی های هستند که بسیار شبیه به همان آنتی بادی هایی هستند که به طور طبیعی توسط سیستم ایمنی بدن ساخته می شوند.
درمان های موضعی به طور خاص به نواحی جدید سرطان پستان مانند استخوان ها یا کبد هدایت می شوند. اگر سرطان متاستاتیک پستان باعث درد شود، ممکن است این روش درمانی توصیه شود. همچنین، هنگامی که یک یا دو نقطه متاستاتیک وجود دارد، پزشکان ممکن است تصمیم به برداشتن آن بگیرند تا مشکلات آینده را پیشگیری نمایند.
در صورتی که درگیر مرحله چهارم سرطان سینه یا همان سرطان متاستاتیک پستان شدید، بایستی در مورد راه و روش های زندگی با این نوع سرطان آشنا شوید. بایستی یاد بگیرید چگونه بر ترس خود غلبه کنید، به کارتان حتی بعد از تشخیص ادامه دهید و از چه راههایی روحیه خود را حفظ نمایید. می توانید از طریق خواندن تجربیات افرادی که با این مشکل مواجه شده اند، یاد بگیرید چگونه با آن کنار بیایید و به روند عادی زندگیتان ادامه دهید.
تشخیص سرطان پروستات و درجه بندی آن، نقش اساسی در مراقب های بالینی بیمار دارد. در برخی مواقع، ممکن است بیمار با وجود ابتلا به سرطان پروستات. هیچ گونه علائم و نشانه ای را مشاهده نکند. بنابراین، انجام معاینه و چکاب سالیانه برای مردان امری واجب و ضروری است. با انجام آزمایش هایی مانند آزمایش خون، غربالگری، تصویر برداری و... سرطان پروستات تشخیص داده می شود و تشخیص زود هنگام این بیماری تأثیر بسزایی در روند درمان آن خواهد داشت. اگر اورولوژیست در آزمایش های اولیه به وجود سرطان پروستات مشکوک شود، برای اطمینان از تشخیص خود بسته به شرایط بیمار آزمایش های متفاوتی را پیشنهاد می کند. در این مطلب، به راه های تشخیص سرطان پروستات می پردازیم و اطلاعات کافی در این راستا در اختیار شما عزیزان قرار خواهیم داد. به امید آنکه با تشخیص به موقع این بیماری و پیگیری راه های درمان پروستات بتوانبد بر آن غلبه نمایید.
تشخیص زود هنگام سرطان پروستات کمک بسزایی به روند درمان این بیماری کرده و دستیابی به بهبودی فرد مبتلا به سرطان پروستات را دو چندان می نماید.
اگر پزشک شما تشخیص دهد که شما به سرطان پروستات مبتلا شده اید، از شما در مورد مشکلاتی که دارید، پرس و جو می کند. نشانه های کانسر پروستات در هر فردی می تواند متفاوت باشد. از جمله دیده شدن خون در ادرار، مشکلات جنسی و درد در ناحیه لگن و کمر و.... همچنین، ممکن است در مورد سابقه خانوادگی شما که جز عوامل مبتلا شدن به این سرطان می باشد، سؤالاتی پرسیده شود. معاینه فیزیکی به این صورت انجام می پذیرد که دکتر به وسیله دستکش که به روغن مخصوص آغشته شده، انگشت خود را وارد مقعد بیمار کرده و هر گونه برآمدگی یا تغییرات غیر طبیعی روی غده پروستات بررسی می کند. به این معاینه یا آزمایش دیجیتال رکتوم (DRE) گفته می شود. پس از انجام این معاینه در صورت وجود تومورهای سرطانی، دکتر آزمایشات دیگر را برای تشخیص نهایی تجویز می کند.
آنتی ژن اختصاصی پروستات (PSA) پروتئینی است که توسط سلول های موجود در غده پروستات، هم سلول های طبیعی و هم سلول های سرطانی ساخته می شود. PSA بیشتر در مایع منی است و مقدار کمی از آن در خون موجود می باشد. آزمایش خون PSA به طور عمده برای غربالگری سرطان پروستات در مردان، بدون علائم کانسر پروستات استفاده می شود. این آزمایش جز اولین آزمایش هایی می باشد که برای فرد مبتلا به این سرطان تجویز می شود.
PSA در خون را با واحدی به نام نانوگرم در میلی لیتر اندازه گیری می کنند. با افزایش سطح PSA در خون احتمال ابتلا به سرطان پروستات افزایش میابد، اما هیچ نظریه قطعی وجود ندارد که با آنجام این آزمایش، بگوییم فرد به سرطان پروستات دچار شده است یا خیر. برخی از پزشکان نقطه شروع سرطان را از ۴ نانوگرم می سنجند، در حالی که برخی دیگر از سطح پایین تری مانند ۲.۵ تا ۳ نانوگرم را مد نظر می گیرند.
بیشتر مردانی که سطح PSA زیر ۴ نانوگرم در هر میلی لیتر خون آن ها باشد، به سرطان پروستات مبتلا نیستند ولی تضمینی نیست که فرد مبتلا به سرطان نباشد.
مردان با سطح PSA بین ۴ تا ۱۰ که اغلب محدوده مرزی نامیده می شود، حدود ۱ در ۴ احتمال ابتلا به سرطان پروستات وجود دارد.
اگر PSA بیش از ۱۰ باشد، احتمال وجود کانسر پروستات بیش از ۵۰ درصد است.
اگر سطح PSA خون در بیمار زیاد باشد، ممکن است پزشک آزمایش های دیگری را برای تشخیص دقیق پیشنهاد کند.
بیوپسی یا نمونه برداری در تشخیص سرطان پروستات
اگر نتایج آزمایش خون DRE، PSA یا سایر آزمایشات نشان دهد که فرد سرطان پروستات دارد، به احتمال زیاد به بیوپسی پروستات احتیاج است. بیوپسی روشی است که در آن نمونه های کوچک پروستات برداشته می شود و سپس زیر میکروسکوپ قرار می دهند و مورد بررسی قرار می گیرد. بیوپسی هسته سوزنی اصلی ترین روش برای تشخیص سرطان پروستات می باشد که توسط متخصص اورولوژی انجام می شود.
در حین انجام نمونه برداری، پزشک معمولاً با آزمایش تصویر برداری مانند سونوگرافی یا MRI یک سوزن تو خالی را وارد غده پروستات می کنند. این کار از طریق دیواره رکتوم یا از طریق مقعد صورت می پذیرد. پزشک این کار را حدود ۱۲ بار انجام می دهد تا از قسمت های مختلف پروستات نمونه برداری کند. شاید این روش دردناک به نظر برسد، اما جای هیچ گونه نگرانی نیست. پزشک ابتدا ناحیه کنار پروستات را بی حس کرده (بی حسی موضعی) و نیدل یا سوزن باریک کسری از ثانیه به غده پروستات وارد و خارج می شود.
معمولاً عملیات بیوپسی در مطب پزشک انجام می شود و کل زمان نمونه برداری ۱۰ دقیقه می باشد. قبل از انجام بیوپسی، بیمار برای ۱ یا ۲ روز آنتی بیوتیک مصرف می کند تا خطر عفونت کاهش یابد. بیمار چند روز بعد از انجام بیوپسی ممکن است در این ناحیه احساس درد شدید داشته باشد یا در ادرار خود خون ببیند. حتی ممکن است دچار خونریزی در روده شود، بخصوص اگر فرد بواسیر داشته باشد. بسیاری از مردان هم بعد از انجام نمونه برداری در مایع منی خون را مشاهده می کنند یا منی به رنگ تیره در می آید. این روند ممکن است چند هفته بعد از انجام بیوپسی دوام بیاورد. باید این نکته را مد نظر داشته باشد که بعد از انجام نمونه برداری در صورت داشتن رابطه جنسی حتماً از کاندوم استفاده کرده تا از بیماری های مقاربتی جلوگیری شود.
نمونه های بیوپسی بیمار به آزمایشگله فرستاده می شود و مورد بررسی قرار می گیرد. گرفتن نتایج آزمایش، معمولاً ۱ تا ۳ روز زماان می برد. نتایج به شرح زیر گزلرش می شود:
مثبت: سلول های سرطانی در نمونه های بیوپسی مشاهده شده و فرد مبتلا به سرطان می باشد.
منفی: هیچ سلول سرطانی در نمونه های بیوپسی مشاهده نشده و فرد سرطان پروستات ندارد.
مشکوک: در نمونه های بیوپسی مورد غیر عادی دیده شده ولی ممکن است سرطان نباشد.
اگر نتایج بیوپسی پروستات منفی باشد یعنی سرطان را نشان ندهند. در این صورت انجام آزمایش های دیگر از جمله نمونه خون، ادرار یا گرفتن نمونه های دیگر بیوپسی پروستات پیشنهاد می شود. تست هایی شامل سلامت پروستات (PHI)، تست 4Kscore و تست PCA3 همه این آزمایشات پزشکان را برای درک بهتر سرطان پروستات کمک می کنند. پزشک ممکن از نمونه برداری را دوباره تکرار کند و نمونه های دیگری از قسمت های مختلف پروستات بگیرد یا با کمک MRI مناطق غیر طبیعی را به طور دقیق بررسی کند.
سیستم گلیسون سال ها مورد استفاده قرار می گیرد، بر اساس میزان ظاهری سرطان از نظر بافت طبیعی پروستات نمرات را تعیین می کند. در نمونه برداری، پزشک نمونه بافت را از مناطق مختلف پروستات جمع آوری می کند زیرا، سرطان همیشه در یک قسمت پروستات ایجاد نمی شود. بنابراین، برای بیوپسی چند نمونه گرفته می شود و پس از بررسی نمونه در زیر میکروسکوپ پزشک دو منطقه که بیشترین سلول های سرطانی را دارد پیدا می کند و به هر یک از این مناطق نمره گلیسون جداگانه ای را اختصاص می دهد. هر کدام از آن ها یک امتیاز بین ۱ تا ۵ را می گیرند.
این ها در مرحله بعد با هم جمع شده و به نمره ترکیبی می رسند که اغلب به عنوان مجموع گلیسون شناخته می شود. در اغلب موارد نمره گلیسون بر روی دو منطقه که بافت های سرطانی زیادی دارند و در بالا شرح داده شد، متکی است. با این حال، چند استثنا نیز در درجه بندی وجود دارد.به عنوان مثال هنگامی که نمونه سلول های سرطانی بسیاری را با درجه بالا نشان داده یا سه منطقه مختلف با نمرات مختلف وجود داشته باشد، نمره گلیسون اصلاح شده تا منعکس کننده چگونگی تهاجمی بودن سرطان را نشان دهد.
هنگامی که پزشک نمره گلیسون را به شما می گوید، این نمره عددی بین ۲ تا ۱۰ است. البته همیشه بالاتر بودن این عدد نشان دهنده تهاجمی بودن سرطان نیست. اما به طور معمول نمرات پایین تر نشان می دهد که سرطان کمتر تهاجمی است. در اغلب موارد نمرات بین ۶ تا ۱۰ قرار دارند. نمونه بیوپسی که نمره ۱ یا ۲ به آن تعلق می گیرد نشان دهنده این است که غالب مناطق سرطانی نیستند.
نمره گلیسون ۶ معمولاً پایین ترین نمره ممکن است و سرطان پروستات با نمره ۶، سرطانی است که در درجه پایین قرار دارد. بدان معناست که سرطان به آرامی رشد کرده و گسترش کمی در بدن دارد.
نمرات بین ۸ تا ۱۰ به عنوان سرطان پروستات درجه بالا تفکیک می شوند. در این موارد، سرطان به احتمال زیاد گسترش و رشد سریعی دارد و احتمال رشد و گسترش نمرات ۹ تا ۱۰، نسبت به نمرات ۸ دو برابر است.
در مورد نمره ۷، نتایج می تواند یکی از دو روش زیر باشد:
۳ + ۴ = ۷
۴ + ۳ = ۷
این تمایز، چگونگی تهاجمی بودن تومور را نشان می دهد و نمرات ۳ + ۴ معمولاً دارای نتیجه خوبی هستند. نمره ۴ + ۳ در مقایسه با نمره ۳ + ۴ احتمال گسترش سلول های سرطانی بیشتر می باشد. این احتمال هنوز هم وجود دارد که نمره ۷، کمتر از نمره ۸ گسترش یابد.
در برخی موارد، فرد ممکن است چند نمره گلیسون دریافت کند و دلیل این موضوع ممکن است درجه از داخل تومور و یا بین دو یا چند تومور متفاوت به دست آمده باشد. در این موارد، پزشک از بالاترین نمره به عنوان راهنما برای درمان فرد مبتلا به سرطان استفاده می کند.
نتایج مشکوک آزمایش های تشخیص سرطان پروستات
گاهی اوقات، وقتی سلول های پروستات مورد بررسی قرار می گیرند نه شبیه سلول های سرطانی هستند، نه شبیه سلول های طبیعی.
در حالت PIN با مشاهده سلول های پروستات در زیر میکروسکوپ تغییراتی رویت می شوند، اما این تغییرات مشابه وضعیت سلول های سرطانی نبوده و برخلاف آن ها PIN به سایر بخش های پروستات انتشار نمی یابد. برحسب الگوی ظاهر غیرطبیعی سلول ها آن ها را به انواع زیر طبقه بندی می کنند:
درجه پایین: در این حالت عموماً سلول های بافت پروستات طبیعی به نظر می رسند.
درجه بالا: در این حالت اکثریت سلول های بافت پروستات ظاهر غیر طبیعی دارند.
گاهی علائم PIN در مردان جوان نیز ظاهر می شود. بسیاری از مردان علائم PIN را در سنین پایین نشان می دهند اما این به معنای بروز سرطان در سنین بالاتر نمی باشد. در واقع ارتباط بین سرطان پروستات و PIN درجه پایین هنوز مشخص نشده است. اگر PIN درجه بالا در نمونه فرد مشاهده شود، احتمال ابتلای آن شخص به سرطان پروستات به میزان ۲۰ درصد بالاتر می رود.
در حالت PIA سلول ها ظاهری کوچک تر از حد طبیعی داشته و نشانه هایی از التهاب در آن محل دیده می شود. PIA به معنای سرطان نیست، اما محققان معتقدند که این حالت ممکن است به PIN درجه بالا و یا سرطان منجر شود.
در حال حاضر، برخی پزشکان به مردان مبتلا به سرطان پروستات آزمایش های ژنتیکی را توصیه می کنند. این آزمایش شامل مردانی است که مبتلا به سندروم سرطان خانواده مانند جهش ژن BRCA یا به سندروم لینچ مشکوک هستند. همچنین، این آزمایش ها برای مردانی که سرطان پروستات داشته و برخی از ویژگی های خطرناک را به همراه دارند و تومور سرطانی در قسمت های دیگر بدن شیوع پیدا کرده، پیشنهاد می شود.
آزمایش های تصویر برداری از اشعه ایکس، میدان مغناطیسی، امواج صوتی یا مواد رادیو اکتیو برای ایجاد تصاویری از بدن شما استفاده می شود. ممکن است برای تشخیص سرطان از یک یا چند نوع تصویر برداری استفاده شود. کاربرد آزمایش های تصویر برداری به شرح زیر است:
برای جستجوی سرطان در پروستات
برای کمک به پزشک برای تشخیص بهتر
به دنبال گسترش سرطان پروستات در سایر نقاط بدن
آزمایش های تصویر برداری که برای جست و جو سرطان پروستات مورد استفاده قرار می گیرند، عبارتند از:
برای این آزمایش کاوشگر کوچکی روغن کاری شده و از طریق مقعد وارد روده فرد می گردد. این کاوشگر امواج صوتی را به غده پروستات وارد و پژواک ایجاد می کند. این وسیله پژواک را جمع کرده و یک کامپیوتر آن ها را به تصویر سیاه و سفید از غده پروستات تبدیل می کند. این روش کمتر از ۱۰ دقیقه انجام شده و در مطب و به صورت سرپایی انجام می شود. این سونوگرافی معمولاً دردناک نمی باشد.
TRUS در موقعیت های مختلف مورد استفاده قرار می گیرد:
برای جستجوی مناطق مشکوک در پروستات. مردانی که نتیجه آزمایش DRE و PSA آن ها غیر طبیعی بوده است.
طی بیوپسی و نمونه برداری از پروستات برای هدایت سوزن به قسمت صحیح غده پروستات انجام می شود.
برای اندازه گیری غده پروستات و به تعیین تراکم PSA کمک می کند.
در بعضی از روش های درمانی مانند براکی تراپی یا کرایوتراپی به عنوان راهنما مورد استفاده قرار می گیرد.
اسکن های MRI با استفاده از امواج رادیویی و آهنربا های قوی تصاویر دقیقی از بافت های نرم بدن ایجاد می کند. اسکن MRI می تواند تصویری کاملاً واضح از پروستات و مناطق مجاور به پزشکان ارائه دهد. یک ماده حاجب به نام گادولینیوم قبل از اسکن به صورت وریدی تزریق می شود تا پزشک جزئیات را بهتر ببیند.
این روش جدید MRI می تواند برای تعریف بهتر مناطق احتمالی سرطان در پروستات و همچنین بررسی روند رشد تومورهای سرطانی به کار گرفته شود. این آزمایش رشد سرطان را خارج از غده پروستات نشان می دهد.
در این روش، بیمار چند روز یا چند هفته قبل از نمونه برداری، اسکن MRI را انجام می دهد. در طول بیوپسی از TRUS برا مشاهده پروستات استفاده می شود و از یک برنامه ویژه یارانه ای برای تولید تصاویر MRI و TRUS در صفحه کامپیوتر استفاده می شود. این روش این امکان را به ارولوژیست می دهد که قسمت های مشکوک به سرطان را روی تصاویر مشاهده کرده و انجام بیوپسی راحت تر صورت گیرد.
اگر سرطان پروستات در قسمت های دور بدن گسترش یابد، اغلب ابتدا به استخوان ها می رود. اسکن استخوان می تواند نشان دهد که سرطان به استخوان رسیده است یا خیر. برای انجام این اسکن، مقدار کمی از مواد رادیواکتیو با دوز پایین به بیمار تزریق می شود تا نواحی آسیب دیده به خوبی مشخص شوند. یک دوربین خاص رادیواکتیویته را تشخیص داده و تصویری از اسکلت منطقه مورد نظر ایجاد می کند. اسکن استخوان نشان دهنده سرطان در است که برای اطمینان از وجود سرطان در استخوان آزمایش های دیگر ضروری است.
https://www.iph.mk/sq/kanceri-i-prostates-dhe-parandalimi-i-tij/
سی تی اسکن از اشعه ایکس برای ساخت تصاویر دقیق از نقاط مختلف بدن استفاده می شود. در صورتی که وجود سرطان بر اساس نتیجه آزمایش های دیگر چون DER، سطح PSA و نمره گیلسون مشخص شده باشد، انجام CT اسکن ضروری نمی باشد. گاهی اوقات، سلول های سرطان پروستات به غدد لنفاوی مجاور رسیده و انجام اسکن توموگرافی تشخیص را آسان می نماید.
سالانه بسیاری از مردان در سرتاسر دنیا درگیر سرطان پروستات می شوند، به همین دلیل تشخیص و راهنمایی بیمار توسط گروه متخصص کمک بسزایی به فرد خواهد کرد. راه های تشخیص سلول های سرطانی در فرد بسته به شرایط گوناگون، متفاوت است.