گاهی اوقات برای کمک به تشخیص تغییر پستان در دوران بارداری، ماموگرافی (اشعه ایکس پستان) ارائه می شود. اگر در دوران بارداری ماموگرافی به شما پیشنهاد شده است، می توان از محافظ مخصوص، برای محافظت از کودک در برابر اشعه استفاده کرد.
چگونه سرطان پستان در دوران بارداری تشخیص داده می شود؟
اگر سرطان پستان داشته باشم می توانم بارداری خود را ادامه دهم؟
آیا سرطان پستان می تواند روی کودک تأثیر بگذارد؟
آیا سرطان پستان در دوران بارداری تهاجمی تر است؟
درمان سرطان سینه در دوران بارداری و بعد از تولد
اگر علائم سرطان پستان را داشته باشید، پزشک یک معاینه انجام می دهد و تصمیم می گیرد که شما را برای انجام آزمایشات بیشتر به کلینیک ارجاع دهد. ابتلا به سرطان پستان در دوران بارداری یا در چند ماه اول پس از تولد کودک، سرطان پستان مرتبط با بارداری نامیده می شود. سرطان پستان در کلینیک پستان، به طور معمول، با استفاده از روشی تشخیص داده می شود که به عنوان "ارزیابی سه گانه" شناخته می شود. اولین قسمت این ارزیابی، معاینه پستان است که توسط متخصص کلینیک انجام می شود. معمولاً اسکن اولتراسوند به شما پیشنهاد می شود که از امواج صوتی با فرکانس بالا برای تولید تصویری از پستان استفاده می کند.این روش کاملا ایمن است و به هیچ وجه روی کودک تأثیر نمی گذارد. به علاوه، ممکن است ماموگرافی به شما پیشنهاد شود.
اگرچه سونوگرافی و ماموگرافی معمولاً بهترین روش برای تشخیص تغییرات اولیه در پستان است، اما گاهی اوقات از اسکن MRI نیز استفاده می شود. MRI با استفاده از میدان های مغناطیسی و امواج رادیویی مجموعه ای از تصاویر داخل پستان را تولید می کند. قسمت آخر ارزیابی سه گانه شامل گرفتن نمونه ای از بافت پستان (بیوپسی هسته ای) یا سلول های پستان (آسپیراسیون) است. سپس نمونه به آزمایشگاه ارسال می شود تا زیر میکروسکوپ مورد بررسی قرار گیرد. بیوپسی های هسته ای بیشتر برای خانم های باردار استفاده می شود و ممکن است در تشخیص بیشتر قابل اعتماد باشد. هر دوی این آزمایشات برای شما و کودک شما بی خطر است. کبودی در پستان پس از بیوپسی در زنان باردار به دلیل افزایش خون رسانی به پستان در این زمان معمول است.
معمولاً هنگام تشخیص سرطان پستان خاتمه حاملگی توصیه نمی شود. بیشتر زنان حین انجام درمان سرطان پستان بارداری خود را ادامه می دهند. با این حال، برخی از زنان ترجیح می دهند این کار را نکنند. تصمیم برای خاتمه حاملگی تصمیمی کاملاً شخصی است. پس از بحث و گفتگو با تیم متخصص و متخصص زنان و زایمان، گرفتن این تصمیم فقط به عهده خود شما و شریک زندگیتان است.
هیچ مدرکی وجود ندارد که نشان دهد سرطان پستان در دوران بارداری بر رشد کودک شما در رحم تأثیر می گذارد. شما نمی توانید سرطان را به کودک خود منتقل کنید. به علاوه، هیچ مدرکی وجود ندارد که نشان دهد اثرات درمانی شما روی فرزند تاثیر گذاشته و باعث بوجود آمدن سرطان در فرزند شما نیز می شود.
هیچ شواهد قطعی وجود ندارد که سرطان پستان در دوران بارداری نسبت به سرطان سینه که در زمان های دیگر اتفاق می افتد تهاجمی تر است. اما، از آنجا که ممکن است تشخیص سرطان در پستان در دوران بارداری دشوار باشد، ممکن است در تشخیص، تأخیر وجود داشته باشد. به این معنی که سرطان در مراحل پیشرفته تر یافت می شود.
https://haw.approby.com/%CA%BBo-ke-makahiki-i-ka-hanau-mua%CA%BBana-a-me-ka-po%CA%BBino-o-ka-ma%CA%BBi-umauma/اگر در دوران بارداری به سرطان پستان مبتلا شوید، معمولاً می توانید درمان موثری برای سرطان پستان داشته باشید و این روی رشد کودک شما تأثیر نمی گذارد. تیم متخصص شما اطمینان حاصل خواهد کرد که شما بهترین درمان را برای سرطان پستان خود دارید و همچنین تأثیر آن را بر روی کودک خود نیز بررسی می کنند. بارداری در مدت های "سه ماهه" اندازه گیری می شود. هر سه ماهه بارداری نشان دهنده تعدادی از هفته ها است.
سه ماهه اول - از زمان بارداری تا 12 هفته
سه ماهه دوم - 13–28 هفته
سه ماهه سوم - 28 هفته تا زایمان
به طور کلی، درمانی که در دوران بارداری ارائه می دهید به مدت زمان بارداری شما هنگام تشخیص سرطان پستان، نوع و میزان سرطان پستان و شرایط فردی شما بستگی دارد. هدف این خواهد بود که تعادل در ارائه موثرترین روش درمانی برای سرطان پستان و ایمن نگه داشتن کودک شما حفظ شود. درمان های زیر ممکن است بسته به سه ماهه شما و اینکه فرزند خود را به دنیا آورده اید یا خیر انجام شود. اگر به پایان بارداری خود نزدیک شده اید، تیم متخصص شما ممکن است تصمیم بگیرد که درمان را تا بعد از تولد به تعویق بیندازد. اگر شیر می دهید، به شما توصیه می شود قبل از هرگونه درمانی، این کار را متوقف کنید.
اگر سرطان پستان تهاجمی دارید، تیم متخصص شما غدد لنفاوی زیر بغل را از نظر داشتن سلول های سرطانی بررسی می کند. برای انجام این کار، پزشک شما به احتمال زیاد جراحی برای برداشتن برخی یا تمام غدد لنفاوی را توصیه می کند. این کار، به همراه سایر اطلاعات در مورد سرطان پستان، به آن ها کمک می کند تا تصمیم بگیرند که آیا به درمان اضافی بعد از جراحی نیاز دارید یا خیر.
ترکیبات خاصی از داروهای شیمی درمانی را می توان در دوران بارداری استفاده کرد. با این حال، باید از شیمی درمانی در سه ماهه اول خودداری شود زیرا ممکن است روی رشد نوزاد تأثیر بگذارد یا حتی باعث سقط شود. به طور کلی، شیمی درمانی در سه ماهه دوم و سوم بی خطر است. بیشتر زنان تحت درمان در این مدت بچه های سالم دارند. رشد و سلامتی کودک شما با سونوگرافی کنترل می شود. به شما توصیه می شود سه تا چهار هفته قبل از زایمان، شیمی درمانی را متوقف کنید تا از بروز عوارضی مانند عفونت در هنگام تولد یا بعد از تولد نوزاد جلوگیری کنید. شیمی درمانی را می توان پس از تولد کودک نیز ادامه داد. هنگام انجام شیمی درمانی باید از شیردهی خودداری شود زیرا برخی از داروهای شیمی درمانی از طریق جریان خون به شیر مادر منتقل می شوند.
رادیوتراپی یا پرتودرمانی معمولاً در هر مرحله از بارداری توصیه نمی شود. زیرا حتی دوز بسیار کم آن ممکن است خطری را برای کودک به همراه داشته باشد. برنامه درمانی شما در دوران بارداری طوری چیده می شود که تا حد ممکن از پرتودرمانی جلوگیری کند یا آن را تا بعد از تولد به تأخیر بیندازد. اگر گزینه دیگری به غیر از رادیوتراپی در دوران بارداری وجود نداشته باشد، می توان برای محافظت از کودک تغییراتی ایجاد کرد.
هورمون درمانی فقط در صورتی تجویز می شود که سرطان پستان شما گیرنده هایی در سلول داشته باشد. وقتی استروژن به این گیرنده ها متصل شود، می تواند سرطان را تحریک کند. همه سرطان های پستان با استفاده از بیوپسی بافت یا بعد از جراحی از نظر گیرنده های استروژن آزمایش می شوند. سرطان های پستانی که در دوران بارداری تشخیص داده می شوند در مقایسه با زنان غیر باردار کمتر گیرنده استروژن مثبت دارند. درمان های هورمونی در دوران بارداری انجام نمی شود بنابراین اگر سرطان پستان به استروژن حساس است، تا بعد از تولد کودک، هورمون درمانی را شروع نمی شود. اگر تحت هورمون درمانی هستید، به شما توصیه نمی شود که به کودک خود شیر دهید.
خطر بازگشت یا عود سرطان پستان، موضوعی است که همواره افرادی که به این سرطان مبتلا شده و تحت درمان قرار گرفته اند را تهدید می کند. پیگیری در انجام معاینات، شما را از عود سرطان آگاه خواهد ساخت.
https://www.conceptum.es/ca/cancer-de-mama-fertilitat-i-embaras-tot-el-que-has-de-saber/
تشخیص زود هنگام سرطان می تواند احتمال موفقیت درمان را به میزان قابل توجهی افزایش دهد و آزمایش های تصویربرداری می توانند تأثیری قابل توجه در تشخیص سرطان داشته باشند.. درمان های اولیه سرطان در مقایسه با درمان های پیشرفته، ساده تر و ارزان تر هستند. تشخیص زود هنگام به پزشکان کمک می کند تا ناهنجاری های بافت های مستعد سرطان را که ممکن است تبدیل به سرطان های بدخیم شوند، تشخیص دهند و با بکارگیری راههای درمان سرطان، از گسترش آن پیشگیری نمایند. به این ترتیب، شما را از فشارهای مالی و جسمی بالقوه درمان های پیشرفته سرطان می رهانند. با این وجود، افراد زیادی هستند که در مراحل آخر موفق به تشخیص سرطان می شوند و شانس درمان موفقیت آمیز و طول عمر بیشتر را از دست می دهند. پیش از این در مطلبی با موضوع تأثیر تست های آزمایشگاهی مانند خون و ادرار بر تشخیص سرطان، در این رابطه صحبت کردیم. علاوه بر آزمایش های خون و ادرار، آزمایش های تصویربرداری برای تشخیص سرطان نیز ابزاری مفید برای تشخیص بدخیمی در مراحل اولیه و بالابردن احتمال موفقیت درمان می باشد.
آزمایش های تصویربرداری به پزشک شما کمک می کنند تا آنچه را که در بدن شما اتفاق می افتد، بررسی کند و همچنین می توانند به پزشک شما نشان دهند که سرطان تا چه میزانی شیوع پیدا کرده و درمان تا چه میزانی می تواند موثر واقع شود. آزمایش های تصویربرداری با ارسال انواع انرژی مانند امواج صوتی، اشعه ایکس، میدان مغناطیسی یا ذرات رادیواکتیو به داخل بدن شما کار می کنند. بافت های بدن شما این الگوهای انرژی را تغییر می دهند تا یک تصویر ایجاد نمایند.
پزشکان از آزمایش های تصویربرداری به روش های مختلف برای سرطان استفاده می نمایند. شامل:
شناسایی سرطان در مراحل اولیه آن که هنور کوچک بوده و پخش نشده است و هیچ علائم و نشانه ای ندارد.
جستجو برای توده یا تومور، هنگامی که علائمی بروز داده است. آنها همچنین می توانند ببینند که سرطان علت این علائم است یا بیماری دیگری جز سرطان.
تشخیص اینکه آیا تومور به طور بالقوه سرطانی است و آیا نیاز به برداشتن و آنالیز نمونه بافت کوچکی از آن برای تعیین این موضوع می باشد. معمولاً پزشکان می توانند از فرآیند بیوپسی استفاده کنند تا ببینند آیا سرطان تغییری ایجاد کرده است یا نه.
مشاهده موقعیت تومور در بدن بیمار، حتی اگر در عمیق ترین قسمت بدن باشد.
تشخیص اینکه سرطان در چه مرحله ای است و آیا در قسمت های دیگر بدن پخش شده است.
https://mkn.koshachek.com/articles/dijagnoza-na-tipovi-i-fazi-na-rak-na-debeloto.html
برنامه ریزی برای درمان.
تشخیص اینکه آیا تومور رشد کرده، کوچک شده و یا به همان اندازه مانده است. از این طریق دکتر متوجه می شود که آیا درمان موثر واقع شده و یا نیاز به تغییر برنامه درمانی می باشد.
تشخیص اینکه آیا سرطان بعد از درمان برگشته است یا نه.
آزمایش های تصویربرداری تنها بخشی از تشخیص و درمان سرطان هستند. بسیار مهم است که پزشک سابقه پزشکی شما را بداند. درمورد ریسک فاکتورها و علائم با پزشکتان صحبت کنید. آنها معاینات فیزیکی را انجام داده و دستور آزمایش خون و دیگر تست های آزمایشگاهی را خواهند داد.
چه آزمایش هایی برای چک کردن و تشخیص کانسر انجام می شود؟ انواع مختلف اسکن های سرطان عبارتند از:
پزشک از سی تی اسکن استفاده می کند تا با استفاده از اشعه ایکس از داخل بدن بیمار از زوایای مختلف عکس بگیرد. سپس، کامپیوتر تصاویر را به یک تصویر سه بعدی تبدیل می کند تا هر گونه تومور یا ناهنجاری را تشخیص دهد. در برخی موارد، تکنیسین به دستور پزشک، یک رنگ خاص به نام ماده حاجب قبل از اسکن به شما می دهد تا جزئیات بیشتری در تصویر قابل مشاهده باشد. این رنگ به رگ بیمار تزریق می شود و یا اینکه باید به صورت مایع یا قرص خورده شود.
نواحی اسکن شده رایج در بدن عبارتند از:
گردن
سر
شکم
سینه
اندام های داخلی
لگن
سی تی اسکن کلی بدن معمولاً در قسمت شکم، سینه و لگن برای تشخیص مرحله سرطان انجام می پذیرد.
سی تی اسکن به پزشک کمک می کند تا:
مرحله سرطان را تعیین کند. وقتی پزشک این موضوع را بداند، می تواند بهترین دوره درمانی را انتخاب نماید و حتی ممکن است احتمال بهبودی شما را پیش بینی کند.
ناحیه درست برای بیوپسی را تشخیص دهد.
برای پرتودرمانی برنامه ریزی کند.
موثر بودن درمان در طول ویزیت های بعدی را ارزیابی نماید.
موفقیت درمان بعد از اتمام آن و در طول مراقبت های بعدی را ارزیابی کند.
اسکن MRI از امواج رادیویی و انرژی آهنرباهای قدرتمند برای تولید تصاویر دقیق و کامپیوتری از بدن استفاده می نماید. پزشکان همچنین از آن برای اندازه گیری اندازه تومور استفاده می کنند. یک دهانه تونل مانند باریک روی دستگاه MRI استاندارد وجود دارد. دستگاه های MRI در برخی مراکز دارای دهانه بازتری هستند که برای افراد کلاستروفوبیک مناسب تر است.
کلاستروفوبیا که از آن با نام تنگناهراسی هم یاد شده است، نوعی اختلال اضطراب است که در آن فرد به هنگام قرار گرفتن در محیطی بسته، میترسد در آن گرفتار شود و این ترس غیرمنطقی در نهایت میتواند منجر به وحشتزدگی او شود.
MRI از اشعه ایکس یا سایر پرتوها استفاده نمی کند. بنابراین منجر به مشکلات باروری در مردان و زنان نمی شود. این روش حتی در شرایط بارداری نیز بی خطر است. پزشکان از MRI برای گرفتن عکس از ستون فقرات، مغز استخوان، قفسه سینه، شکم و پستان استفاده می نمایند.
MRI به پزشک کمک می کند:
تعیین کند که آیا تومور سرطانی است یا غیر سرطانی.
اندازه و محل تومور را تعیین کند.
بر اثربخشی درمان نظارت داشته باشد.
برای درمان سرطان برنامه ریزی کند، مانند پرتودرمانی یا جراحی.
اولتراسوندها آزمایش های تصویربرداری هستند که به آنها سونوگرافی یا اولتراسونوگرافی نیز می گویند. سونوگرافی با استفاده از امواج صوتی فرکانس بالا، تصاویری از اندام های داخلی ایجاد می نماید. این امواج صوتی به اندام شما ضربه زده و با قدرت به دستگاهی به نام مبدل باز می گردند. مبدل، امواج صوتی را گرفته و آنها را تبدیل به تصاویر کامپیوتری می کند.
هنگامی که این امواج از بافت های غیرطبیعی و سالم بیرون می آیند، به گونه ای منحصر بفرد منعکس شده و به پرشک کمک می کنند تا تومور احتمالی را تشخیص دهد.در آزمایش های سونوگرافی خبری از اشعه ایکس نیست، بنابراین استفاده از آن در دوران بارداری بی خطر است.
سونوگرافی به پزشکان کمک می کند تا تومورها را در نواحی خاصی از بدن که از طریق اشعه ایکس قابل مشاهده نیست، ببینند. پزشکان معمولاً از سونوگرافی برای هدایت سوزن در طول بیوپسی استفاده می کنند. سونوگرافی معمولاً سریع انجام می گیرد و نیاز هیچگونه آمادکی خاصی ندارد. اغلب به صورت سرپایی انجام شده و معمولاً بیمار حین سونوگرافی دردی را تجربه نخواهد کرد.
سونوگرافی روشی موثر برای بیان تفاوت تومورهای جامد و کیست های پر از مایع به دلیل الگوهای انعکاسی مختلف است.
پزشکان می توانند پت اسکن را با سی تی اسکن ترکیب نمایند. با این حال، ممکن است پت اسکن نامیده شود. این روش، یک آزمایش تصویربرداری موثر برای تشخیص کانسر و تعیین مرحله آن می باشد. مرحله سرطان، موقعیت سرطان را توصیف می کند، در صورتی که منتشر شده باشد و یا عملکرد ارگان های بدن را تغییر داده باشد. هنگامی که پزشک این موضوع را تعیین می کند، بهترین برنامه درمانی برای بیمار تهیه می شود. حتی می تواند شانس بهبودی را پیش بینی نماید.
پت اسکن به پزشکان کمک می کند:
مکان مناسب برای بیوپسی را تعیین کنند.
درمان سرطان را ارزیابی کنند و درک کنند که چگونه و به چه میزان مفید است.
برای پرتودرمانی برنامه ریزی کنند.
ماموگرافی نوعی پرتونگاری است که پزشک برای تشخیص سرطان سینه از آن استفاده می نماید. ماموگرام تصاویری است که طی این روش تولید می شوند. این تصاویر ممکن است تومورهای کوچکی که شما یا پزشک آنها را احساس نمی کنید، نشان دهد. ماموگرام همچنین می تواند هر گونه بی نظمی یا ناهنجاری پستان را نشان دهد.
دو نوع ماموگرافی وجود دارد:
ماموگرافی غربالگری. پرشکان از این نوع ماموگرافی در زنان مبتلا به سرطان سینه بدون هیچ گونه علائم، استفاده می کنند. هدف این کار تشخیص زود هنگام سرطان است، هنگامی که قابل درمان تر باشد.
ماموگرافی تشخیصی. پزشکان ممکن است این آزمایش را برای پاسخ دادن به یک سوال خاص انجام دهند و یا درباره یکی از علائم بیمار اطلاعات بیشتری کسب نمایند.
مزایای ماموگرافی غربالگری یا تشخیصی
ماموگرافی غربالگری به پزشکان کمک می کند:
یک منطقه مشکوک را مشخص کنند.
وجود توده در سینه را تأیید کنند.
علت علائم غیرمعمول را شناسایی کنند.
ماموگرافی تشخیصی به پزشکان کمک می کند:
تصاویر بیشتری از سینه بیمار در مقایسه با ماموگرافی غربالگری بگیرند.
ام آر آی پستان یک معاینه تشخیصی است که ممکن است پزشک شما بعد از انجام ماموگرافی، به شما توصیه کند. با استفاده از میدان مغناطیسی، چندین تصویر از بافت پستان گرفته می شود. دستگاه برای تولید تصاویر دقیق و رایانه ای از بافت درون سینه های بیمار، تصاویر را ترکیب می کند.
ام آر آی پستان به پزشکان کمک می کند:
خانم هایی که در معرض خطر ابتلا به سرطان سینه هستند را غربالگری کنند.
تومورهای پستان را تشخیص و ارزیابی کنند. این عمل برای تشخیص توده کوچک در سینه، بهتر از سونوگرافی یا ماموگرافی عمل می کند. به خصوص اگر بافت سینه بیمار، متراکم و بدون چربی باشد.
در تشخیص سرطانی که در سینه حس شده، اما در سونوگرافی یا ماموگرافی دیده نشده، کمک می کند.
اندازه یک تومور و میزان انتشار آن را پس از تشخیص سرطان، مشخص کند.
بر اثربخشی شیمی درمانی بر درمان سرطان نظارت داشته باشد.
منطقه ای را که به عنوان بافت سرطانی پستان توسط پزشک برداشته شده است، ارزیابی نماید.
دریابد آیا ایمپلنت پستان دچار پارگی شده است یا خیر.
اشعه ایکس به پزشک کمک می کند تا در نواحی مختلف بدن مانند کلیه ها، معده و استخوان ها به دنبال سرطان بگردد. اشعه ایکس بدون درد و سریع است و نیاز به آمادگی خاصی ندارد.
اشعه ایکس به اندازه دیگر تصویربرداری ها هزینه بر نیست. بنابراین، پزشکان ممکن است از آنها برای کسب اطلاعات سریع و قبل از انجام سایر روش ها استفاده نمایند. آزمایش اشعه ایکس بدون درد و سریع است. در دوزهای پایین، پزشک ممکن است از آنها برای عکس برداری از ساختارهای داخلی بدن برای تشخیص و یا تعیین مرحله تومور استفاده نماید. اشعه ایکس از حداقل میزان تشعشع برخوردار است و فواید آن از خطرات آن بالاتر است. پزشکان می توانند از اشعه ایکس در دوزهای بالاتر در پرتودرمانی استفاده نمایند تا سلول های سرطانی را از بین ببرند.
اسکن های پزشکی هسته ای، تصاویری را بر اساس شیمی بدن بیمار تولید می نمایند، به جای اینکه از فرم و شکل فیزیکی بدن عکس بگیرند. اسکن ها از مواد مایعی به نام رادیونوکلئید، رادیو دارو یا ردیاب هایی استفاده می کنند که اشعه کمی را آزاد می سازند. بافت های بدن تحت تأثیر برخی بیماری ها مانند سرطان، ممکن است ماده ردیاب بیشتر یا کمتری را نسبت به بافت های طبیعی جذب نمایند. دوربین های خاص از الگوهای رادیواکتیویته برای تولید عکس استفاده می نمایند تا به پزشک مسیر حرکت ردیاب ها و جایی که جمع می شوند را نشان دهند.
در صورت وجود سرطان، تومور به صورت هات اسپات نشان داده می شود. هات اسپات نقطه افزایش جذب ردیاب و فعالیت سلولی است. بسته به نوع اسکن، تومور ممکن است به صورت کلد اسپات باشد. کلد اسپات ناحیه مربوط به فعالیت کمتر سلول ها یا کاهش جذب ردیاب است.
بسته به نوع ارگان، پزشک نوع اسکن هسته ای را تعیین می کند. چندین اسکن هسته ای رایج برای سرطان استفاده می شود:
اسکن PET
اسکن استخوان
اسکن گالیوم
اسکن تیروئید
اسکن های هسته ای ممکن است تومورهای ریز را تشخیص ندهند و همیشه نمی توانند نشان دهند یک تومور سرطانی است یا نه.
اسکن های پزشکی هسته ای به پزشکان کمک می کنند تا تومورها را تشخیص دهند و میزان گسترش سرطان در بدن بیمار را تشخیص دهند. همچنین، در تعیین روش درمان موثر می باشند. این آزمایش ها بدون درد و معمولاً به صورت سرپایی انجام می شوند.
آزمایشاتی که پزشک توصیه می کند، ممکن است به چند عامل مختلف بستگی داشته باشد، از جمله:
محل قرار گرفتن تومور و نوع آن. برخی از آزمایش های تصویربرداری برای نواحی مختلف بدن، بهتر از سایرین کار می کنند.
جنسیت، سن و وضعیت سلامتی عمومی
نیاز به بیوپسی یا عدم نیاز به آن
هزینه
تعادل بین عوارض و خطرات جانبی و مزایای مورد انتظار
ترجیح بیمار
بیمار بایستی هر گونه سوالی در مورد آزمایش تصویربرداری دارد، از پزشک خود بپرسد. از پزشک بخواهد دلیل آزمایش، نقاط قوت و ضعف آن، نتیجه احتمالی و گزینه های جایگزین را برای او توضیح دهد.
آزمایش های تصویربرداری یکی از روش های تشخیص کانسر هستند که می توانند در تشخیص زود هنگام سرطان بسیار موثر واقع شوند. در صورت تشخیص زود هنگام، احتمال موفقیت روش های درمانی نیز بالاتر می رود. سی تی اسکن، ام آر آی، ماموگرافی، سونوگرافی، پت اسکن و ... همگی از روش های تشخیص سرطان هستند که اغلب جزء خدماتی هستند که مرکز درمان سرطان به بیماران سرطانی ارائه می دهد.
علائم و نشانه های سرطان پستان می تواند شامل مواردی مانند تورم، حفره حفره شدن پوست، درد، تورفتگی نوک پستان، قرمزی و ... باشد. پیش از این در مطلب سرطان سینه، بیان کردیم که سرطان سینه یا سرطان پستان ناشی از رشد غیر طبیعی سلول ها در پستان است. این سرطان می تواند از بخش های مختلف سینه آغاز شود. دانستن اینکه پستان ها در حالت عادی چگونه باید باشند، بخش مهمی از سلامتی پستان است. اگر چه انجام تست های غربالگری به طور مداوم برای تشخیص این سرطان مهم است، ماموگرافی ها هر نوع کانسر سینه ای را پیدا نمی کنند. بنابراین، بسیار مهم است که از تغییرات پستان خود آگاه باشید و نشانه ها و علائم کانسر سینه را بدانید.
توجه داشته باشید، اغلب سرطان های پستان قبل از اینکه احساس شوند و پیش از بروز علائم، در ماموگرافی غربالگری در مراحل اولیه تشخیص داده می شوند.
در صورتی که نشانه های سرطان سینه را بشناسید، می توانید هر چه سریع تر برای تشخیص زود هنگام این سرطان اقدام نموده و راههای درمان را پیگیری نمایید.
شاید یکی از شناخته شده ترین نشانه های سرطان پستان، وجود توده در بافت پستان باشد. اگر چه اکثر زنان پس از کشف توده به پزشک مراجعه می کنند، بایستی به دیگر تغییرات ظاهری پوست یا نوک پستان نیز توجه داشته باشند. می توانید با مطالعه نشانه ها و علائم سرطان وضعیت خود را در مورد این بیماری بهتر بررسی نمایید. اغلب سرطان های پستان قبل از اینکه احساس شوند و پیش از بروز علائم، در ماموگرافی غربالگری در مراحل اولیه تشخیص داده می شوند. توجه داشته باشید که انواع مختلف سرطان پستان، علائم متفاوتی را به همراه دارند. به عنوان مثال، کارسینوم داکتال تهاجمی (IDC) که در مجاری شیر ایجاد می شود، ممکن است باعث ایجاد توده شود. کارسینوم لوبولار تهاجمی (ILC) که در غدد شیر ایجاد می شود، ممکن است باعث ضخامت پستان شود.
علائم تومورهای پستان از فردی به فرد دیگر متفاوت است. برخی از علائم هشدار دهنده اولیه سرطان پستان عبارتند از:
تغییرات پوستی مانند تورم، قرمزی یا سایر تفاوت های قابل مشاهده در یک یا هر دو سینه
افزایش اندازه یا تغییر در شکل پستان ها
تغییر در ظاهر نوک یک یا هر دو سینه
درد عمومی در هر قسمت از پستان
احساس توده ها یا گره هایی در داخل پستان
علائم اختصاصی تر سرطان تهاجمی پستان
خارش یا التهاب سینه
تغییر رنگ سینه
افزایش اندازه یا شکل پستان (طی مدت زمان کوتاه)
احساس تغییر حین لمس پستان
پوسته پوسته شدن نوک پستان
وجود توده یا ضخیم شدن سینه
قرمزی یا گود شدن پوست پستان (مانند پوست پرتغال)
توجه داشته باشید که این علائم ممکن است به دلایل دیگری غیر از سرطان پیش آمده باشند. به عنوان مثال، تغییر در بافت پوست پستان ممکن است در اثر اگزما ایجاد شود و گره های لنفاوی متورم ممکن است در اثر عفونت در پستان یا بیماری غیرمرتبط دیگری ایجاد شود. با مراجعه به پزشک می توانید مطمئن شوید آیا علائمی که مشاهده کرده اید، جای نگرانی دارد یا نه.
https://hhinternet.blob.core.windows.net/uploads/2020/10/breast-cancer-brochure-Korean.pdf
علائم تهاجمی سرطان پستان عبارتند از:
وجود توده در پستان
تورم همه یا بخشی از پستان، حتی اگر توده ای احساس نشود.
سوزش یا گود شدن پوست
درد پستان یا نوک پستان
تورفتگی نوک سینه (چرخش به سمت داخل)
قرمزی، پوسته پوسته شدن یا ضخیم شدن نوک یا پوست پستان
ترشح نوک پستان
توده یا تورم در غدد لنفاوی زیر بغل
علائم کارسینوم داکتال
کارسینوم داکتال درجا (DCIS) علامت خاصی را دنبال نمی کند. به ندرت ممکن است یک زن توده ای را در سینه خود احساس کند یا ترشح نوک پستان داشته باشد. با این حال، اغلب موارد کارسینوم داکتال درجا با ماموگرافی تشخیص داده می شود.
سرطان لوبولار درجا (LCIS) با علائم خاصی همراه نیست و با ماموگرافی قابل مشاهده نمی باشد. این نوع سرطان تنها در شرایطی کشف می شود که پزشک به دلایل دیگری مانند انجام تحقیقات در مورد توده های غیرمرتبط با سینه، بیوپسی پستان انجام می دهد. اگر فردی مبتلا به LCIS باشد، سلول های پستان زیر میکروسکوپ به صورت غیرطبیعی ظاهر می شوند.
بر خلاف سایر سرطان های پستان، سرطان التهابی پستان (IBC) به ندرت باعث ایجاد توده های پستان می شود و ممکن است در ماموگرافی خود را نشان دهند. علائم التهابی سرطان پستان شامل موارد زیر می باشد:
قرمزی، تورم و خارش سینه
سطح پستان ممکن است ظاهری مانند پوست پرتقال پیدا کند.
سنگینی، سوزش یا درد در یک سینه
یکی از سینه ها به وضوح بزرگ تر از دیگری است.
تورفتگی نوک سینه
هیچ توده ای با خودآزمایی پستان احساس نمی شود.
گره های لنفاوی متورم در زیر بازو و یا بالاتر از ترقوه
حضور علائم پس از یک دوره مصرف آنتی بیوتیک
برخلاف سایر انواع سرطان پستان، سرطان التهابی پستان منجر به ایجاد توده مشخص در پستان نمی شود. بنابراین، خودآزمایی پستان، معاینه بالینی پستان یا حتی ماموگرافی ممکن است سرطان التهابی پستان را تشخیص ندهد. حتی سونوگرافی نیز ممکن است سرطان التهابی پستان را تشخیص ندهد. اما تغییرات سطح پستان ناشی از سرطان التهابی پستان، با چشم غیر مسلح قابل مشاهده است. علائم سرطان التهابی پستان می تواند به سرعت رشد کند و بیماری می تواند به سرعت گسترش یابد. هر گونه تغییر ناگهانی در بافت یا ظاهر پستان باید فوراً به پزشک اطلاع داده شود.
برای زنان باردار یا شیرده، علائمی مانند قرمزی، تورم، خارش و درد، از علائم عفونت پستان مانند ورم پستان است که با آنتی بیوتیک قابل درمان است. اگر باردار یا شیرده نیستید و با این علائم مواجه شدید، بایستی تحت معاینه پزشک قرار بگیرید تا نتیجه نهایی مشخص شود.
علائم سرطان پستان متاستاتیک به بخشی از بدن که سرطان در آن گسترش یافته و مرحله آن بستگی دارد. برخی اوقات، بیماری متاستاتیک ممکن است علامتی نداشته باشد.
اگر دیواره قفسه سینه یا سینه آسیب دیده باشد، علائم آن ممکن است شامل درد، ترشح نوک پستان، توده در پستان یا زیر بغل باشد.
در صورت آسیب دیدگی استخوان ها، علائم ممکن است شامل درد، شکستگی، یبوست یا کاهش هوشیاری به دلیل سطح بالای کلسیم باشد.
اگر تومورها در ریه ها تشکیل شوند، علائم ممکن است شامل تنگی نفس یا مشکل در تنفس، سرفه، درد دیواره سینه یا خستگی شدید باشد.
در صورتی که کبد درگیر شود، علائم ممکن است شامل حالت تهوع، خستگی شدید، افزایش دور شکم، تورم پاها و دست ها به علت جمع شدن مایع و زردی و خارش پوست باشد.
اگر سرطان پستان به مغز یا نخاع گسترش یابد و تومورهایی ایجاد شود، نشانه ها ممکن است شامل درد، سرگیجه، از دست دادن حافظه، سردرد، تاری دید، مشکل در گفتار، مشکل در حرکات یا تشنج باشد.
اگر چه علائم کارسینوم پاپیلاری ممکن است مشخص نباشد، یک ماموگرافی روتین ممکن است پیشرفت آن را تشخیص دهد. برای کسانی که علائم مرتبط با این نوع سرطان را تجربه می کنند، موارد زیر ممکن است رایج باشد:
توده: کارسینوم پاپیلاری اغلب به صورت کیست یا توده 2-3 سانتی متری تشخیص داده می شود که ممکن است هنگام معاینه سینه با دست، احساس شود.
ترشح نوک پستان: حدود 50 درصد از کارسینومای پاپیلاری در زیر نوک پستان اتفاق می افتد و منجر به ترشح خونی نوک پستان می شود.
اگر چه سرطان سینه سه گانه منفی متفاوت از سایر سرطان های سینه نیست، اما چندین ویژگی منحصر بفرد دارد. از جمله:
یک سری آزمایش تشخیص می دهند که گیرنده های استروژن، پروژسترون و HER2 منفی خواهند بود، به این معنی که هورمون تراپی، روش سنتی درمان سرطان پستان، موثر نیست. در عوض، گزینه های درمانی سرطان سینه سه گانه منفی شامل شیمی درمانی، درمان هدفمند و پرتودرمانی می باشد.
تهاجمی تر: در مقایسه با سایر انواع سرطان پستان، تمایل بیشتری به شیوع و عود بعد از درمان دارد. این خطر چند سال پس از درمان کاهش می یابد.
سلول های سرطان سینه سه گانه منفی معمولاً همراه با رده های سلولی basal-like هستند. همچنین، این سلول ها ممکن است درجه بالاتری داشته باشند، به این معنی که شبیه به سلول های نرمال و سالم نیستند.
علائم سرطان پستان در مردان می تواند مشابه مواردی باشد که زنان تجربه می کنند و ممکن است شامل موارد زیر باشد:
وجود توده در پستان، بدون درد
ضخیم شدن پستان
تغییراتی در نوک یا پوست پستان، مانند کمرنگ شدن، لکه دار شدن یا قرمزی
ترشح مایعات از نوک سینه
همانطور که در این مطلب ذکر کردیم، با شناخت علائم و نشانه های سرطان پستان می توانیم به تشخیص و درمان به موقع این بیماری کمک کنیم. علائم این سرطان می تواند شامل مواردی مانند تغییر رنگ، قرمزی، حفره حفره شدن پوست، تورفتگی نوک پستان و ترشح نوک پستان باشد. اگرچه هر یک از این علائم می تواند به دلیل موارد دیگری غیر از کانسر پستان ایجاد شود، در صورت وجود آنها بایستی به پزشک متخصص مراجعه نمایید تا علت آن را پیدا کنید. توجه داشته باشید که آزمایش های غربالگری و ماموگرافی کمک می کنند تا قبل از بروز هر گونه علائم، سرطان پستان را هر چه سریع تر کشف کنید و شانس بیشتری برای درمان داشته باشید.
انواع سرطان پستان بسته به اینکه سلول های سرطانی در کدام قسمت پستان آغاز می شوند، متفاوت می باشند. اغلب انواع سرطان پستان، آدنوکارسینومای پستان هستند. این نوع تومورها در بسیاری از سرطان های رایج دیگر یافت می شوند و در غدد یا مجاری که باعث ترشح مایعات می شوند، شکل می گیرند. آدرنوکارسینومای پستان در غدد تولید کننده شیر به نام لوبول یا در مجاری شیر تشکیل می شوند. پیش از این نیز در مورد سرطان سینه، علائم و نشانه های آن، روش های پیشگیری از ابتلا به سرطان پستان و ... مطالبی را ارائه نموده ایم. در این مطلب، به انواع سرطان پستان خواهیم پرداخت. سرطان پستان انواع مختلفی دارد و برای تعیین روش مناسب درمان این بیماری، ابتدا پزشک بایستی ویژگی های تومور سینه را بررسی نماید، از جمله:
نوع بافتی که در آن بیماری شروع شده است.
سرطان پستان در دو دسته متفاوت رخ می دهد: تهاجمی و غیر تهاجمی.
سلول های سرطانی تهاجمی پستان از موانع بافت طبیعی سینه عبور کرده و از طریق جریان خون و غدد لنفاوی در بخش های دیگر بدن پخش می شوند.
سلول های سرطانی غیر تهاجمی (درجا) در یک نقطه خاص از پستان باقی می مانند، بدون اینکه در بافت های اطراف پخش شوند.
انواع دیگر سرطان پستان شامل سارکوم پستان، کارسینوم متاپلاستیک، کارسینوم آدنوکیستیک، تومور فیلودس (فیلودز) و آنژیوسارکوم می باشند. همچنین، سرطان پستان بر اساس نقطه ای از پستان (به عنوان مثال مجاری شیر، لوبول) که بیماری آغاز می شود، چگونگی رشد بیماری و دیگر فاکتورها درجه بندی می شود. تحقیقات ژنومی نیز بر اساس ژن ها و پروتئین های آنها، طبقه بندی خاصی از سرطان پستان را ارائه می دهند. به عنوان مثال، 60% از سرطان های پستان استروژن مثبت هستند. در حالی که، 20 درصد از آنها HER2 مثبت و 20 درصد دیگر، سه گانه منفی هستند.
برخی از سرطان های پستان نسبت به انواع دیگر، تهاجمی تر هستند. اما برخلاف سایر سرطان ها، نوع سرطان پستان ممکن است میزان تهاجمی بودن آن را در فرد بیمار تعیین نکند. برای تعیین میزان تهاجمی بودن سرطان پستان، پزشکان تومور را معاینه می کنند، سلول های سرطانی را زیر میکروسکوپ نگاه می کنند و درجه ای از 1 تا 3 را به آن اختصاص می دهند. سرطان ها هنگامی تهاجمی تلقی می شوند که سلول هایشان به سرعت تقسیم می شوند و یا در مقایسه با سلول های دیگر غیر طبیعی هستند و یا احتمال دارد به دیگر بخش های بدن سرایت کنند.
تهاجمی ترین سرطان های پستان عبارتند از:
سرطان سینه سه گانه منفی: در این نوع سرطان پستان، آزمایش هورمون های استروژن و پروژسترون و پروتئین HER2 منفی است.
سرطان التهابی پستان: این نوع نادر سرطان، به علت اینکه موجب تورم و قرمزی پستان می شود، التهابی نامگذاری شده است.
بر اساس چگونگی سلول های سرطانی زیر میکروسکوپ، سرطان پستان در انواع مختلفی طبقه بندی می شود. اغلب سرطان های پستان، کارسینوما هستند.
کارسینوم داکتال درجا (DCIS) توسط سلول های سرطانی مشخص می شود که به پوشش مجاری شیر محدود می شود و از طریق دیواره های مجرا در داخل بافت پستان پخش نشده اند. اگر جراحت کارسینوم داکتال درجا بدون درمان رها شود، سلول های سرطانی با گذشت زمان از مجرا عبور کرده و به بافت های نزدیک پخش می شوند و به یک سرطان تهاجمی پستان تبدیل می شوند. DCIS یکی از شایع ترین سرطان های غیرتهاجمی پستان است که بر اساس ظاهر تومور، به چند زیر گروه تقسیم می شود. این زیر گروه ها شامل میکروپاپیلاری، پاپیلری، جامد (solid)، کریبریفورم (cribriform) و کمدو (comedo).
زنان مبتلا به سرطان مجرای درجا بیشتر در معرض خطر بازگشت سرطان پس از درمان هستند، اگر چه احتمال عود سرطان کمتر از 30 درصد است. اغلب، عود سرطان ظرف 5 تا 10 سال بعد از تشخیص اولیه اتفاق می افتد و ممکن است تهاجمی یا غیرتهاجمی باشد. DCIS خطر ابتلا به سرطان پستان جدید را در پستان دیگر به همراه دارد. عود کارسینوم مجرای درجا نیاز به درمان اضافی دارد. نوع درمان انتخاب شده ممکن است در احتمال عود بیماری تأثیر بگذارد. درمان سرطان مجرای درجا با لامپکتومی (جراحی حفظ پستان) بدون پرتودرمانی، 25 تا 35 درصد احتمال عود دارد. اضافه کردن پرتو درمانی به درمان، این خطر را تا حدود 15 درصد کاهش می دهد. در حال حاضر، میزان نجات زنان مبتلا به کارسینوم مجرای درجا نزدیک به 100 درصد می باشد.
کارسینوم داکتال تهاجمی (IDC) در مجاری شیر شروع می شود و به بافت چربی پستان خارج از مجاری سرایت می کند. IDC حدود 80 درصد سرطان های تهاجمی پستان را در برمی گیرد. گزینه های درمانی کارسینوم داکتال عبارتند از: جراحی اولین درمان سرطان پستان داکتال تهاجمی است. هدف این روش درمانی، برداشتن سرطان از پستان با لامپکتومی یا ماستکتومی است. نوع عمل جراحی توصیه شده بستگی دارد به عواملی مانند محل تومور، اندازه سرطان و اینکه آیا بیش از یک ناحیه در پستان مبتلا شده است یا خیر. برای بیماران مبتلا به کارسینوم داکتال، درمان سیستمیک طولانی مدت با تاموکسفین، برای جلوگیری از عود توصیه می شود.
چهار نوع کارسینوم داکتال تهاجمی وجود دارند که کمتر شایع می باشند:
این نوع سرطان نادر بوده و تنها 3 تا 5 درصد سرطان های پستان را شامل می شود. آن را مدولار می نامند، زیرا در زیر میکروسکوپ شبیه بخشی از مغز است که مدولا نام دارد. کارسینوم مدولاری ممکن است در هر سنی اتفاق بیفتد، اما اغلب در زنانی که اواخر دهه چهل سالگی و اوایل 50 سالگی را می گذرانند، رخ می دهد. کارسینوم مدولاری در خانم هایی که جهش ژنی BRCA1 دارند، بیشتر دیده می شود. تومورهای مدولاری اغلب منفی سه گانه می باشند، به این معنی که برای گیرنده های استروژن و پروژسترون و پروتئین HER2 منفی هستند. تومورهای مدولار احتمال کمتری دارد که درگیر گره های لنفاوی شوند و نسبت به درمان پاسخگوتر می باشند.
معمولاً جراحی اولین روش درمانی برای کارسینوم داکتال مدولاری است. بسته به محل تومور ممکن است لامپکتومی یا ماستکتومی انجام شود. شیمی درمانی و پرتودرمانی نیز ممکن است مورد استفاده قرار گیرد.
این نوع سرطان پستان کمتر از 2 درصد سرطان های پستان را شامل می شود. ارزیابی های میکروسکوپی نشان می دهد که این سلول های سرطانی توسط مخاط احاطه شده اند. همانند سایر انواع سرطان داکتال تهاجمی، کارسینوم داکتال موسینوس در مجاری شیر پستان آغاز می شود، قبل از اینکه به بافت های اطراف مجرا گسترش یابد. گاهی اوقات کارسینوم کلوئیدی نامیده می شود، این سرطان گاهی اوقات تمایل دارد زنان را پس از یائسگی تحت تأثیر قرار دهد. سلول های موسینوس معمولاً برای گیرنده های استروژن و یا پروژسترون مثبت و برای گیرنده HER2، منفی است.
معمولاً برای درمان کارسینوم داکتال موسینوس، جراحی توصیه می شود. بسته به اندازه و محل تومور ممکن است لامپکتومی یا ماستکتومی انجام شود. درمان کمکی مانند پرتودرمانی، هورمون درمانی و شیمی درمانی نیز ممکن است نیاز باشد. تست اغلب کارسینوم های موسینوس برای گیرنده های پروتئین HER2، منفی می باشد. بنابراین، به طور معمول با ترستوزوماب درمان نمی شوند.
این سرطان نادر است و کمتر از 1 درصد سرطان های تهاجمی پستان را شامل می شود. در اغلب موارد، این نوع تومورها در زنان مسن یائسه دیده می شود. سلول های این نوع سرطان در زیر میکروسکوپ بسیار کوچک هستند و آزمایش آنها برای گیرنده های پروژسترون و استروژن، مثبت و برای گیرنده های HER2، منفی است. اغلب کارسینوم های پاپیلاری تهاجمی بوده و مانند کارسینوم داکتال تهاجمی درمان می شوند.
معمولاً جراحی اولین روش درمانی برای سرطان پستان پاپیلاری است. بسته به اندازه و موقعیت تومر، ممکن است لامپکتومی یا ماستکتومی نیز انجام شود. ممکن است بعد از عمل نیاز به درمان های کمکی مانند پرتودرمانی، شیمی درمانی و یا هورمون درمانی باشد.
این نوع سرطان پستان، نوع نادر دیگری از IDC است که کمتر از 2 درصد سرطان پستان را شامل می شود. همانند سایر انواع سرطان های داکتال تهاجمی، سرطان پستان توبولار در مجرای شیر شروع می شود و سپس به بافت های اطراف مجرا گسترش می یابد. سلول های کارسینوم داکتال توبولار ساختار لوله شکلی را تشکیل می دهند. کارسینوم داکتال توبولار اغلب درزنان بالای 50 سال شایع است. سرطان سینه توبولار برای گیرنده های استروژن و یا پروژسترون، مثبت و برای گیرنده HER2، منفی است.
گزینه های درمانی برای کارسینوم داکتال توبولار بستگی به میزان تهاجمی بودن و مرحله سرطان دارد. درمان این بیماری اغلب شامل جراحی است که شامل لامپکتومی و ماستکتومی می شود و درمان اضافی شامل شیمی درمانی، رادیوتراپی و هورمون تراپی را ممکن است شامل شود.
کارسینوم لوبولار در لوب ها یا لوبول ها (غده هایی که شیر مادر را تشکیل می دهند) شروع می شود. لوبول ها به مجاری وصل هستند و شیر را به نوک پستان هدایت می کنند.
https://shendetesia.gov.al/kanceri-i-gjirit-zvogelimi-i-rrezikut-eshte-i-mundur/
این نوع سرطان در لوبول ها شروع می شود و معمولاً از طریق دیواره لوبول ها به بافت یا بخش های دیگر بدن منتقل نمی شود. در حالی که این سلول های غیرطبیعی به ندرت به سرطان تهاجمی تبدیل می شوند، حضور آن ریسک گسترش سرطان پستان را افزایش می دهد. حدود 25 درصد از زنان مبتلا به LCIS، در دوره ای از زندگی خود به سرطان پستان مبتلا می شوند که ممکن است در هر دو پستان یا لوبول ها و یا مجاری ظاهر شود.
از آنجا که LCIS در واقع سرطان نیست، ممکن است درمان خاصی توصیه نشود. اگر به سرطان لوبولار مبتلا شده باشید، ممکن است لازم باشد در مورد غربالگری مکرر سرطان پستان با پزشکتان صحبت کنید. نظارت بیشتر می تواند در شناسایی هر گونه سرطان پستان در مراحل اولیه و زمانی که قابل درمان است، کمک کند.
این سرطان در لوبول ها آغاز می شود، به بافت اطراف حمله می کند و به بخش های دور بدن گسترش می یابد (متاستاز می شود). این نوع سرطان پستان تقریباً از هر 10 سرطان تهاجی پستان، یکی را شامل می شود.
گزینه های درمانی سرطان تهاجمی لوبولار شامل جراحی و رادیوتراپی است که تومور و مناطق اطراف آن را درمان می کند. همچنین، درمان های سیستمیکی مانند شیمی درمانی، هورمون درمانی یا درمان های هدفمند نیز ممکن است به کار گرفته شوند تا به نقاط مختلف بدن رفته و سلول های سرطانی را که ممکن است از تومور اصلی منتشر شده باشند، نابود سازند.
توجه داشته باشید، مواردی که در این مطلب به آنها پرداختیم، انواع متداول سرطان سینه بودند، در مطالب بعدی، به انواع نادر این سرطان و انواع مولکولی سرطان پستان خواهیم پرداخت.
همانطور که در این مطلب مشاهده نمودید، انواع سرطان پستان بسته به نقطه شروع آن متفاوت است. برخی از سرطان ها تهاجمی بوده و به نقاط دیگر بدن پخش می شوند و برخی دیگر، غیر تهاجمی هستند و در یک نقطه از پستان باقی می مانند. در همه موارد، آنچه مهم است، تشخیص به موقع سرطان پستان می باشد تا متناسب با نوع سرطان، بتوان راههای درمان سرطان را پیش گرفت.
سرطان روده بزرگ یکی از شایع ترین سرطان ها می باشد که قسمت پایانی دستگاه گوارش را تحت تأثیر قرار می دهد. برای ایجاد سرطان کولون یا روده بزرگ ابتدا یک پولیپ تشکیل می شود که یک برجستگی مخاطی کوچک می باشد. این پولیپ حالت سرطانی ندارد ولی به مرور زمان دچار تغییرات سلولی شده و به سرطان تبدیل می شود. در واقع سرطان های کولون در ابتدا پولیپ بوده و بعدا به سرطان تبدیل می شوند.
در این مطلب می خواهیم راجع به اینکه چگونه از سرطان روده بزرگ پیشگیری کنیم، به طور مفصل بحث کنیم. اولین قدم برای پیشگیری از سرطان روده، این است که شما باید به پزشک مراجعه کنید و پزشک با توجه به آزمایشاتی که از طریق کلونوسکوپی یا آزمایشی که بر روی مدفوع انجام شده، اقدامات لازم را برای شما انجام دهد. از مهم ترین نکاتی که باید برای پیشگیری از سرطان روده رعایت کنید، ورزش منظم، محدود کردن مصرف گوشت قرمز و جلوگیری از مصرف دخانیات و الکل می باشد. در ادامه به توضیح گسترده راه های پیشگیری از سرطان روده خواهیم پرداخت:
سرطان روده بزرگ ، سرطان کولون یا سرطان رکتوم به رشد توده های سرطانی در روده بزرگ گفته می شود. این سرطان جز شایع ترین سرطان ها می باشد که با رعایت نکات ساده قابل پیشگیری می باشد.
آزمایشات غربالگری برای پیشگیری از سرطان روده بزرگ با هدف پیدا کردن بی نظمی در روده بزرگ قبل از تبدیل شدن به سرطان انجام می شود. اکثر کسانی که سن بالای 45 سال دارند باید آزمایش غربالگری سرطان روده بزرگ را انجام دهند، اما این بدان معنا نیست که افراد کمتر از 45 سال نیازی به انجام این آزمایش ندارند. با توجه به تشخیص پزشک ممکن است این آزمایش زود تر از موعد انجام شود.
افرادی که بیشتر در معرض خطر ابتلا به سرطان روده قرار دارند، باید این نکات زیر را برای انجام آزمایشات مد نظر داشته باشند.
انجام کلونوسکوپی هر 10 سال یک بار
انجام کلونوسکوپی مجازی(توموگرافی) هر 5 سال یک بار
انجام سیگموئیدوسکوپی انعطاف پذیر هر 5 سال یک بار
آزمایشاتی هم روی مدفوع فرد صورت می گیرد که میزان خون موجود در مدفوع فرد یا سلول های سرطانی موجود در مدفوع را اندازه می گیرند که شامل موارد زیر هستند:
آزمایش ایمونوشیمیایی مدفوع بسیار حساس FIT هر ساله
آزمایش خون مخفی مدفوع مبتنی بر گویاک gFOBT
آزمایش DNA مدفوع چند منظوره هر سه سال یک بار
اگر آزمایش های دیگر نتایج نامنظم و متغیری را در اختیار پزشک قرار دهند، برای مطمئن شدن از نتیجه آزمایش ها، دکتر انجام کونوسکوپی را پیشنهاد می کند
داشتن وزن اضافه، علاوه بر سرطان روده بزرگ منجر به 11 سرطان دیگر نیز می شود. در هر سنی که هستید وزن خود را ثابت نگه دارید، به گونه ای که اگر لاغر هستید کم کم به وزن ایده آل خود نزدیک شوید و در صورت رسیدن به وزن مورد نظر آن را حفظ کنید. اگر اضافه وزن دارید و چاق هستید، کم کم وزن خود را کاهش دهید زیرا کاهش وزن آنی شما را با مشکل مواجه می کند. در مجموع باید روی این هدف تمر کز داشته باشید که با اضافه وزن رو به رو نشوید.
سیگار کشیدن جز کارهایی است که انجام دادن و ندادنش دست خود شماست. سیگار علاوه بر افزایش ابتلا به بیماری های جدی از جمله سکته مغزی و آمفیزم و بیماری های قلبی عامل اصلی حداقل 14 سرطان مختلف بخصوص سرطان روده بزرگ می شود. ترک سیگار اثرات فوق العاده ای روی سلامتی شما می گذارد. اگر نکشیدن سیگار برای شما سخت و دشوار است با مشورت پزشک و ارائه راهکارهایی به شما، شانس موفقیت شما در ترک سیگار دو برابر خواهد شد.
https://www.consumer.es/eu/salud-eu/koloneko-minbizia-nola-prebenitu.html
روزانه 30 دقیقه ورزش و فعالیت مفید مانند پیاده روی سریع، دوچرخه سواری، رقص و باغبانی خطر ابتلا به بسیاری از بیماری ها و سرطان روده را کاهش می دهد. در کنار همه این مزایا، ورزش کردن باعث تقویت ذهن شما می شود.
تحقیقات به طور مداوم نشان می دهد که نوشیدن حتی مقدار کمی الکل می تواند خطر ابتلا به دو سرطان روده و سرطان سینه را افزایش دهد. اگر از مشروبات الکلی استفاده می کنید، مصرف آن را هر روز کاهش دهید تا جایی که دیگر این نوشیدنی ها را استفاده نکنید. بخصوص نوشیدنی های الکلی با درصد الکل بالا اثرات جانبی را دو برابر می کنند.
با توجه به تأثیر تغذیه بر سرطان روده بزرگ، داشتن رژیم غذایی مناسب می تواند در این راستا بسیار موثر واقع شود. خوردن بیش از حد گوشت قرمز مانند استیک، همبرگر و ... خطر ابتلا به سرطان روده را افزایش می دهد و گوشت های فرآوری شده مانند سوسیس، کالباس و ... شما را بیشتر در معرض این سرطان قرار می دهد. شما باید سه وعده در هفته از گوشت قرمز استفاده کنید. باید به این نکته توجه داشته باشید که کمتر از سه وعده مصرف گوشت در هفته برای شما مفیدتر خواهد بود.
دریافت کلسیم کافی و ویتامین دی مانع از ابتلا به سرطان روده می شود. روزانه 1000 تا 1200 میلی گرم کلسیم بخورید . برای خوردن قرص های ویتامین دی حتما باید آزمایش خون دهید و در صورتی که بدن شما کمبود ویتامین داشته باشد، باید با مشورت پزشک دارو را مصرف کنید. باید این مورد را مد نظر داشته باشید که مصرف بیش از حد ویتامین شما را با خطرات جبران ناپذیری رو به رو خواهد شد.
فولات که تحت عنوان ویتامین ب ۹ نیز شناخته میشود، یک ماده غذایی ضروری برای تولید و بازسازی سلولها است. این ماده مغذی در سنتز و ترمیم DNA، ایجاد سلولهای قرمز خون و جلوگیری از کم خونی نقش پر رنگی را ایفا می کند. مصرف روزانه مولتی ویتامین شما را در برابر ابتلا به سرطان روده محافظت می کند. مولتی ویتامین شامل جمعی از ویتامین ها است که با مصرف آن ها بدن خود را در برابر سرطان بیمه می کنید.
استرس یکی از عواملی است که در به وجود آمدن سرطان و انواع بیماری ها نقش اساسی دارد. استرس سیستم دفاعی بدن را تضعیف می کند و محیطی امن برای رشد سلول های سرطانی را فراهم می سازد. از این رو برای پیشگیری از مبتلا شدن به سرطان باید راه های مبارزه و دوری از استرس را یاد بگیرید. سعی کنید از محیط های تنش زا و افرادی که به نوعی روح و روان شما را درگیر می کنند، دوری کنید.
سرطان روده هم مانند بسیاری از سرطان های دیگر قابل پیشگیری می باشد، شما با انجام کارهای ساده می توانید جلوی این اتفاق ناخوشایند را بگیرید. فقط کافی است تغییرات اساسی در نحوه زندگی، فعالیت و رژیم غذایی خود دهید. از عادت هایی مثل سیگار کشیدن و خوردن نوشیدنی های الکی پرهیز کنید.