درمان سرطان روده یا کلورکتال می تواند شامل درمان هایی مانند جراحی، شیمی درمانی، ایمونوتراپی و سایر گزینه های درمانی باشد. اینکه کدام روش درمان برای شما مناسب است، بستگی به مرحله سرطان روده و شدت آن دارد. تیم پزشکی شما بر اساس تشخیص وضعیت شما و نیازهایتان، بهترین گزینه های درمانی را به شما ارائه می دهند. توصیه ما به شما این است که پیش از هر چیزی وقت بگذارید تا در مورد گزینه های درمانی خود بیشتر بدانید و با پزشکتان در مورد اهداف هر نوع درمان و انتظاراتی که می توانید از درمان سرطان روده بزرگ داشته باشید، صحبت کنید.
این نوع گفتگوها تصمیم گیری مشترک نامیده می شود. به این ترتیب که شما و پزشکان با یکدیگر همکاری می کنید تا تا درمانی را انتخاب کنید که متناسب با اهداف مراقبتی شما باشد. تصمیم گیری مشترک برای درمان سرطان روده بسیار مهم است، زیرا گزینه های مختلف درمانی وجود دارد که بهتر است آنها را بشناسید. در ادامه به درمان های رایج سرطان روده خواهیم پرداخت:
جراحی و عوارض آن
ایمونوتراپی و عوارض آن
شیمی درمانی و عوارض آن
رادیوتراپی و عوارض آن
درمان هدفمند و عوارض آن
جراحی و درمان سرطان روده
جراحی رایج ترین راه درمان سرطان کلورکتال می باشد. جراحی برای سرطان روده ممکن است شامل برداشتن تومور، برداشتن نواحی تحت تاثیر بیماری، اتصال بخش های سالم روده به هم و برداشتن غدد لنفاوی مجاور باشد. در موارد نادر، ممکن است لازم باشد روده به طور کامل برداشته شود. بیماران ممکن است قبل و یا بعد از جراحی، شیمی درمانی و یا رادیوتراپی دریافت نمایند. این روش های درمانی کمکی به منظور هدف قرار دادن سلول های سرطانی که ممکن است بعد از عمل باقی بمانند، انجام می شوند. همچنین، ممکن است به کوچک شدن تومورها قبل از اینکه در جراحی برداشته شوند، کمک کنند.
جراحی لاپاروسکوپی. برخی از بیماران ممکن است بتوانند عمل جراحی لاپاروسکوپی برای درمان سرطان کلورکتال انجام دهند. در این تکنیک، چندین برش در شکم بیماری که تحت بیهوشی است، انجام می شود. برش ها کوچک هستند و زمان ریکاوری کوتاه تر از جراحی استاندارد روده است. جراحی لاپاروسکوپی روده به اندازه جراحی معمولی روده می تواند در برداشتن سرطان موثر باشد.
گاهی اوقات ممکن است فرد مبتلا به سرطان رکتال نیاز به انجام کولوستومی داشته باشد. این روش یک جراحی باز یا استوما می باشد که به واسطه آن، روده به سطح شکم متصل می شود تا مسیری برای خارج شدن ضایعات از بدن وجود داشته باشد. گاهی اوقات، کولوستومی موقتی است تا روده بهبود یابد، اما ممکن است برخی مواقع دائمی باشد. با تکنیک های جراحی مدرن و استفاده از شیمی درمانی و پرتودرمانی قبل از جراحی، معمولاً افراد نیازی به کولوستومی دائمی ندارند.
برخی از بیماران ممکن است از جراحی کبد یا ریه برای برداشتن تومورهایی که به این ارگان ها پخش شده اند، استفاده نمایند. روش های دیگر شامل استفاده از انرژی امواج رادیوفرکانسی به نام RFA برای گرم کردن تومورها یا cryoablation برای فریز کردن تومورها باشد. همه تومورهای کبد یا ریه را نمی توان با این روش ها درمان کرد.
قبل از عمل، با تیم مراقبتی خود در مورد عوارض جانبی احتمالی جراحی صحبت کنید و بپرسید چگونه می توان این عوارض جانبی را تسکین داد یا از آنها پیشگیری کرد. عوارض جانبی جراحی شامل درد و حساسیت در ناحیه عمل است. همچنین، این عمل ممکن است باعث یبوست و اسهال شود که بعد از مدتی از بین می رود. افرادی که کولوستومی انجام داده اند، ممکن است دچار سوزش در اطراف استوما شوند. در صورت نیاز به انجام کولوستومی، پزشک، پرستار و ... می توانند به شما آموزش دهند که چگونه آن ناحیه را تمیز کنید تا دچار عفونت نشوید.
ایمونوتراپی که درمان بیولوژیک نیز نامیده می شود، به منظور تقویت دفاع طبیعی بدن در مبارزه با سرطان طراحی شده است. در این روش از مواد ساخته شده در بدن یا در آزمایشگاه برای بهبود، هدف گیری یا بازگرداندن سیستم ایمنی بدن استفاده می کنند. داروهایی که به عنوان مهارکننده چک پوینت معروف هستند، ممکن است برای درمان سرطان کلورکتال پیشرفته که خصوصیات ژنتیکی خاصی دارد، مورد استفاده قرار بگیرد.
پمپرولیزوماب با نام تجاری کی ترودا. این دارو PD-1، گیرنده یا سلول های تومور را هدف قرار داده و مانع از پنهان شدن سلول های تومور از سیستم ایمنی بدن می شود. پمپرولیزوماب برای درمان سرطان های روده متاستاتیک که دارای ویژگی مولکولی MSI-H یا dMMR هستند، استفاده می شود.
نیوولامب. این دارو برای معالجه افراد 12 سال یا بالای 12 سال و یا مبتلا به سرطان روده متاستاتیک MSI-H یا dMMR استفاده می شود که بیماری پس از درمان با شیمی درمانی با داروهای فلوروپیریمییدین (مانند کپسیتابین و فلورواوراسیل )، اگزالی پلاتین و ایرینوتکان، پخش یا گسترش یافته است.
ترکیب نیوولامب و ایپیلی موماب. این ترکیب از مهار کننده های چک پوینت است که برای درمان بیماران 12 سال و بیشتر که مبتلا به سرطان روده متاستاتیک dMMR یا MSI-H هستند، مناسب است که سرطان پس از درمان با شیمی درمانی با فلوروپیریمیدین، اگزالیپلاتین و ایرینوتکان رشد یا گسترش پیدا کرده است.سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA) داروهای مهارکننده چک پوینت خاصی را برای بیماران مبتلا به تومورهای متاستاتیک غیر قابل جراحی در وضعیت MSI-H و dMMR، صرفنظر از موقعیت تومور، تأیید کرده است. MSI-H، اغلب در تومورهای کولورکتال، به ویژه در بیماران مبتلا به سندروم لینچ، یافت می شود.
سندروم لینچ، یک بیماری ژنتیکی است که خطر ابتلا به سرطان روده را افزایش می دهد.
مهارکننده های چک پوینت با مسدود کردن گیرنده های چک پوینت خاص کار می کنند. در واقع سلول های ایمنی هستند که سلول های خوب را از سلول های بد متمایز می کنند. ایمونوتراپی برای همه بیماران توصیه نمی شود و پاسخ به درمان در افراد مختلف، متفاوت است. ایمونوتراپی ممکن است در ترکیب با سایر روش های درمانی مانند جراحی یا شیمی درمانی استفاده شود.
انواع مختلف ایمونوتراپی می تواند عوارض جانبی مختلفی ایجاد کند. شایع ترین عوارض ایمونوتراپی ممکن است شامل خستگی، اسهال، حالت تهوع، تب، درد عضلانی، درد استخوان، درد مفاصل، درد شکم، خارش، استفراغ، سرفه، کاهش اشتها و تنگی نفس باشد. در مورد عوارض جانبی ایمونوتراپی با پزشکتان مشورت کنید و راهنمایی های لازم را دریافت نمایید.
داروهای شیمی درمانی برای درمان سرطان روده به منظور از بین بردن سلول های سرطانی یا ممانعت از رشد و گسترش آنها، مورد استفاده قرار می گیرند. شیمی درمانی ممکن است برای بیماران مرحله I یا II سرطان روده، لازم نباشد.، اما یک گزینه درمانی رایج برای بیماران مرحله III یا IV می باشد. شیمی درمانی برای سرطان روده ممکن است به صورت داخل وریدی یا مصرف قرص انجام گیرد.
شیمی درمانی نئوادجوانت قبل از عمل جراحی سرطان روده تجویز می شود. یک متخصص سرطان ممکن است ترکیبی از شیمی درمانی و رادیوتراپی را برای کمک به کاهش اندازه تومور قبل از جراحی توصیه نماید. این درمان بیشتر برای سرطان رکتال رایج است.
شیمی درمانی ادجوانت بعد از جراحی به کار گرفته می شود. این روش درمانی ممکن است به از بین بردن سلول های سرطانی روده که بعد از جراحی های برداشتن سرطان در بدن باقی می مانند، کمک کنند و ریسک بازگشت سرطان را کاهش دهند. شیمی درمانی ادجوانت ممکن است منجر به جلوگیری از گسترش سرطان روده به سایر نقاط بدن شود.
https://addon.life/be/2020/04/22/wheatgrass-colorectal-cancer/
شیمی درمانی ممکن است باعث استفراغ، حالت تهوع، اسهال، آسیب عصبی، یا زخم دهان شود. با این حال، داروهایی برای جلوگیری از این عوارض جانبی در دسترس می باشد. به علت تغییر شیوه ای که دارو به بیمار داده می شود، عوارض جانبی شیمی درمانی نسبت به گذشته شدت کمتری دارد. علاوه بر این، بیماران ممکن است احساس خستگی را تجربه کنند و خطر عفونت نیز افزایش یابد. نورپاتی که باعث سوزن سوزن شدن یا بی حسی دست و پا می شود، ممکن است با برخی داروها رخ دهد. ریزش موی قابل توجه یکی از عوارض جانبی غیر معمول است که به دنبال بسیاری از داروهای مورد استفاده در معالجه سرطان روده به جز ایروتینوتان، وجود دارد.
در صورتی که عوارض جانبی شدید باشد، ممکن است دوز دارو کاهش یابد یا یک جلسه درمانی به تعویق بیفتد. اگر در حال شیمی درمانی هستید، باید در مورد عوارض جانبی با تیم پزشکی خود صحبت کنید. عوارض جانبی شیمی درمانی معمولاً پس از پایان درمان از بین می رود.
رادیوتراپی به دلایل زیر می تواند گزینه ای برای درمان سرطان کلورکتال باشد:
پرتودرمانی که قبل از عمل انجام می شود، ممکن است به کوچک شدن تومورها کمک کند. به این ترتیب، تومورها راحت تر از بین می روند.
پرتودرمانی که بعد از عمل انجام می شود، ممکن است به از بین بردن سلول های سرطانی که در بدن باقی مانده اند، کمک کنند.
این روش درمانی ممکن است گزینه ای برای بیمارانی باشد که قادر به انجام جراحی نیستند.
پرتودرمانی ممکن است به عنوان یک روش تسکین دهنده برای کوچک کردن تومورهایی که ممکن است باعث انسداد روده شوند، به کار رود.
پرتودرمانی ممکن است همراه با شیمی درمانی انجام شود.
عوارض جانبی پرتودرمانی ممکن است شامل خستگی، واکنش خفیف پوستی، ناراحتی معده و حرکات شل روده باشد. همچنین، ممکن است باعث مدفوع خونی شود. اغلب عوارض جانبی، پس از پایان درمان از بین می روند. مشکلات جنسی و همچنین ناباروری در زنان و مردان ممکن است پس از پرتودرمانی لگن رخ دهد. قبل از شروع درمان، با پزشکتان در مورد این موضوع صحبت کنید.
آنتی بادی مونوکلونال نوعی از درمان هدفمند است که برای معالجه سرطان روده مورد استفاده قرار می گیرد. آنتی بادی های مونوکلونال پروتئین های مهندسی زیستی مهمی هستند که می توانند به پاسخ ایمنی طبیعی بدن برای تشخیص، حمله و از بین بردن سلول های سرطانی کمک کنند. آنتی بادی های مونوکلونال ممکن است به تنهایی یا همراه با سایر روش های درمانی مانند شیمی درمانی استفاده شوند.
در مورد عوارض جانبی احتمالی یک داروی خاص و نحوه مدیریت آن با پزشکتان صحبت کنید. عوارض جانبی درمان هدفمند ممکن است شامل بثورات صورت و قسمت فوقانی بدن شود که با درمان های مختلف کاهش داده می شود.
کارزمایی بالینی، آزمایش پایه ای مهم برای تعیین اثربخشی و ایمنی داروهای سرطانی جدید و سایر روش های درمانی می باشد. بیماران کلورکتال واجد شرایط ممکن است شرایط شرکت در کارآزمایی بالینی را در هر مرحله از بیماری و یا درمان داشته باشند. با پزشکتان در مورد اینکه آیا کارآزمایی بالینی می تواند گزینه ای موثر برای شما باشد و در مورد خطرات و الزامات آن مشورت نمایید.
سرطان روده یکی از سرطان های شایع می باشد که بخش انتهایی دستگاه گوارش را درگیر می نماید. با تشخیص به موقع این بیماری و تعیین مرحله بیماری، می توانید روند درمانی را پیش گرفته و با اقدام سریع در این راستا، احتمال درمان را افزایش دهید. روش های درمان سرطان روده، همانند سایر انواع سرطان شامل مواردی مانند شیمی درمانی، جراحی، ایمونوتراپی، پرتودرمانی و ... می باشد که با صلاحدید پزشک روش مناسب از بین آنها انتخاب می شود.
سرطان روده نوعی از سرطان است که در روده بزرگ آغاز می شود. این سرطان، از مرحله صفر که مرحله اولیه سرطان است تا مرحله 4 که سرطان روده متاستاتیک است، مرحله بندی می شود. سرطان روده متاستاتیک، سرطانی است که متاستاز شده است. این بدان معنی است که در بخش ها یا نقاط دور دست مانند ارگان های دیگر بدن یا غدد لنفاوی گسترش یافته است.
اگر چه سرطان می تواند به هر بخشی از بدن گسترش یافته و پخش شود، اما سرطان روده اغلب به کبد، ریه یا پریتونئوم (صفاق) پخش و متاستاز می شود.
سرطان روده متاستاز شده به بخش های دور، به ندرت قابل درمان است. طبیعی است که پس از پخش و گسترش سرطان در بدن، کنترل آن دشوار خواهد شد. با این حال، درمان هایی در دسترس است که می تواند به توقف یا کند شدن رشد سرطان کمک کند. پیشرفت های مداوم در درمان سرطان روده، باعث افزایش میزان بقاء افراد مبتلا به سرطان متاستاتیک روده شده است. در ادامه خواهید خواند:
نشانه های سرطان متاستاتیک روده
چگونگی ایجاد سرطان متاستاتیک روده
تشخیص سرطان متاستاتیک روده
درمان سرطان متاستاتیک روده
نشانه های سرطان روده متاستاتیک چیست؟
سرطان روده در مراحل بالاتر سرطان که رشد و گسترش یافته است، با نشانه هایی همراه خواهد بود. این علائم عبارتند از:
تغییر در عادت های روده مانند یبوست، اسهال یا مدفوع باریک که بیش از چند روز طول بکشد.
وجود خون در مدفوع، ممکن است سبب تیره شدن مدفوع شود.
خونریزی رکتال از خون قرمز روشن
احساس خالی نشدن روده
گرفتگی یا درد شکم
خستگی
کاهش وزن غیرقابل توضیح
کم خونی
علائم و نشانه سرطان متاستاتیک روده بسته به محل گسترش بیماری و اندازه تومور متاستاتیک:
زردی یا تورم شکم، هنگامی که سرطان به کبد گسترش یافته است.
تنگی نفس، هنگامی که سرطان به ریه گسترش یافته است.
درد و شکستگی استخوان، هنگامی که سرطان به استخوان سرایت کرده است.
سرگیجه، سردرد یا تشنج، هنگامی که سرطان به مغز سرایت کرده است.
سرطان روده معمولاً به عنوان پولیپی شروع می شود که در پوشش داخلی رکتوم یا روده بزرگ شما ایجاد می شود و طی گذشت سال ها به آرامی رشد می کند. سرطان روده می تواند پس از بروز، به دیواره روده بزرگ یا رکتوم گسترش یافته و به خون و غدد لنفاوی حمله نماید. سلول های سرطانی می توانند به غدد لنفاوی مجاور گسترش یافته و یا در رگ های خونی به حرکت در آمده و به دیگر اندام ها و بافت های بدن منتقل شوند. شایع ترین نقاط بدن برای انتشار سرطان روده بزرگ، کبد، ریه و صفاق می باشد. اما سرطان می تواند به دیگر بخش های بدن مانند استخوان ها و مغز نیز پخش شده و گسترش یابد.
آزمایش اصلی تشخیص سرطان روده، کلونوسکوپی می باشد که به همراه بیوپسی و سایر مطالعات سلولی و بافتی انجام می شود. با استفاده از تست های تصویربرداری نیز می توان وضعیت گسترش سرطان به دیگر بخش های بدن را تشخیص داد. بیوپسی نیز ممکن است بر روی تومور دوردست انجام شود تا بررسی شود آیا از نوع سرطان اولیه است یا متاستاتیک.
آزمایش های تصویربرداری که برای تشخیص سرطان متاستاتیک روده انجام می شود، عبارتند از:
سی تی اسکن انجام می شود تا مشخص شود آیا سرطان روده به غدد لنفاوی و دیگر بخش های بدن در قفسه سینه، شکم یا لگن گسترش یافته است. همچنین، می توان از سی تی اسکن برای هدایت بیوپسی برای تأیید متاستاز در اندام ها مانند کبد، استفاده کرد.
سونوگرافی. سونوگرافی شکمی ممکن است انجام شود تا مشخص شود آیا سرطان روده به کبد گسترش یافته است یا نه. در صورت لزوم ممکن است بیوپسی نیز انجام شود.
ممکن است از MRI لگن یا شکم استفاده شود تا مشخص شود آیا سرطان در لگن گسترش یافته و گره های لنفاوی را درگیر کرده است.
اشعه ایکس. اشعه ایکس قفسه سینه انجام می شود تا مشخص شود آیا سرطان روده به ریه ها متاستاز شده است یا نه. همچنین، ممکن است از اشعه ایکس برای چک کردن متاستاز استخوان نیز استفاده شود.
پت اسکن برای بررسی متاستازها در بدن، از جمله مغز استفاده می شود. همچنین می تواند برای مرحله بندی و برنامه ریزی درمان مانند جراحی، برای تومورهای متاستاتیک استفاده شود. گاهی ممکن است ترکیبی از PET/CT اسکن انجام شود.
درمان سرطان روده به عوامل زیادی بستگی دارد، از جمله میزان شیوع و اندازه و محل قرارگیری تومورها. سن بیمار، وضعیت سلامت عمومی و عوارض جانبی درمان نیز در نظر گرفته می شود. سرطان متاستاتیک روده به ندرت قابل درمان است. هدف از درمان معمولاً طولانی کردن زندگی و تسکین یا جلوگیری از علائم بیماری است. در موارد نادر ممکن است سرطان روده متاستاتیک با از بین بردن همه تومورها درمان شود.
اغلب اوقات، درمان سرطان متاستاتیک روده به امید کنترل سرطان تا حد ممکن ادامه می یابد. واکنش افراد به درمان متفاوت است، بنابراین برخی از درمان ها ممکن است برای شما نتیجه بهتری را به دنیال داشته باشد.
جراحی ممکن است برای تسکین یا پیشگیری از عوارضی مانند انسداد روده بزرگ انجام شود. هنگامی که تنها چند متاستاز محدود به ریه ها یا کبد وجود دارد، جراحی ممکن است برای برداشتن آنها و همچنین، برداشتن تومور اولیه انجام شود.
شیمی درمانی، پرتودرمانی و درمان های هدفمند ممکن است به تنهایی یا ترکیبی برای کوچک کردن تومورها، تسکین علائم و طولانی شدن عمر بیمار انجام شوند.
پزشک شما ممکن است برای مدیریت درد، حالت تهوع و سایر عوارض جانبی سرطان یا درمان، داروهایی را تجویز نماید.
درک این نکته بسیار مهم است که سرطان متاستاتیک، حتی اگر قابل درمان نباشد، گاهی اوقات ماه ها یا سال ها قابل کنترل است. توسعه درمان سرطان روده در سال های اخیر به افراد کمک کرده است که با وجود سرطان متاستاتیک روده، مدت طولانی تری زندگی کنند. جدیدترین نرخ بقاء به مدت 5 سال برای سرطان روده متاستاتیک، 13.8 درصد است. به این معنی که 13.8 درصد افراد مبتلا به سرطان روده متاستاتیک تا 5 سال بعد از تشخیص زنده می مانند.
نرخ بقاء فقط تخمین است و نمی تواند نتیجه فردی را مشخص نماید. چرا که عواملی مانند سن بیمار، مشکلات سلامتی فرد، تومور مارکرهای خاص، نوع درمان و واکنش فرد به آن، روی این مسئله اثرگذار خواهد بود.
سرطان روده متاستاتیک یا مرحله چهارم سرطان روده، مرحله ای از سرطان است که سلول های سرطانی به دیگر بخش های بدن پخش شده اند. این مرحله از سرطان، علائم و نشانه ها، روش های تشخیص و درمان مخصوص به خود را دارد که به آنها پرداختیم. به این امید که با توجه بیشتر به نکات مطرح شده در این زمینه، در صورت مشاهده هر گونه علائمی، تشخیص و درمان این بیماری را هر چه سریع تر آغاز نمایید.
پیشگیری از سرطان سینه به کلیه اقداماتی اطلاق می شود که برای کاهش ابتلا به این نوع سرطان انجام می شود. با پیشگیری از سرطان، تعداد موارد جدید سرطان در یک گروه یا جمعیت کاهش می یابد. سرطان سینه یا سرطان پستان نوعی از سرطان است که ناشی از رشد خارج از کنترل سلول ها در پستان می باشد. پیش از این، در مطلبی با موضوع سرطان سینه، به چگونگی شروع این بیماری و پخش آن، نشانه ها و علائم، روش های تشخیص و درمان کانسر سینه به طور کلی پرداختیم. در مطلب راهکارهای پیشگیری از سرطان، یک سری روش های کلی در راستای جلوگیری از انواع سرطان را مطرح کردیم. در این مطلب برآنیم تا راهکارهای پیشگیری از سرطان سینه را مورد بررسی قرار دهیم.
برای جلوگیری از شروع سرطان های جدید، دانشمندان به ریسک فاکتورها و عوامل پیشگیری توجه قابل ملاحظه ای داشته اند. هر چیزی که احتمال ابتلا به سرطان را افزایش دهد، ریسک فاکتور یا عامل خطر می باشد و هر چیزی که احتمال ابتلا به سرطان را کاهش دهد، به عنوان عامل پیشگیری کننده از سرطان شناخته می شود. برخی از ریسک فاکتورها یا عوامل خطر قابل پیشگیری هستند و برخی نه. به عنوان مثال، سیگار کشیدن و وراثت ژن های خاص از ریسک فاکتورهای انواع سرطان هستند، اما تنها از سیگار کشیدن می توان جلوگیری کرد. ورزش منظم و رژیم غذایی سالم نیز می تواند جزء عوامل پیشگیری از برخی انواع سرطان باشد.
اجتناب از ریسک فاکتورها و به کارگیری راهکارهای پیشگیری ممکن است خطر ابتلا به سرطان را کاهش دهد، اما به این معنی نیست که به طور قطعی به سرطان مبتلا نخواهید شد.
ریسک فاکتورهای سرطان سینه
سن بالا
سابقه شخصی سرطان پستان یا بیماری خوش خیم پستان (غیرسرطانی)
خطر ارثی سرطان پستان
سینه های متراکم
قرار گرفتن بافت پستان در معرض استروژن ساخته شده در بدن
هورمون درمانی برای علائم یائسگی
پرتودرمانی برای پستان یا قفسه سینه
چاقی
نوشیدن الکل
همانطر که مشاهده می نمایید برخی از این ریسک فاکتورها مانند چاقی یا نوشیدن الکل اجتناب پذیر بوده و به راحتی قابل کنترل می باشند. برخی دیگر نیز مانند سن، وراثت و ... در کنترل ما نمی باشند. با این حال، با در نظر گرفتن این موارد و داشتن نظارت بر آنها احتمال کنترل بیماری و کاهش ابتلا به سرطان، بالاتر می رود.
اگر نگران گسترش کانسر سینه هستید، راههایی برای پیشگیری از سرطان سینه وجود دارد که می توانید با پیروی از آنها، خطر ابتلا به این نوع سرطان را کاهش دهید. اگر چه برخی از ریسک فاکتورها مانند سابقه خانوادگی قابل تغییر نیستند، اما می توانید با تغییر سبک زندگی ریسک ابتلا به سرطان را کاهش دهید. تحقیقات نشان می دهند که تغییر سبک زندگی می تواند احتمال ابتلا به سرطان سینه را کاهش دهد، حتی در خانم هایی که بیشتر در معرض خطر هستند. به این منظور بایستی:
مصرف الکل را محدود کنید. هر چه الکل بیشتری مصرف کنید، احتمال ابتلا به سرطان سینه کاهش می یابد. تحقیقات نشان می دهند که کاهش مصرف الکل می تواند در پیشگیری از سرطان پستان موثر واقع شود.
سیگار نکشید. طبق تحقیقات انجام شده، ارتباط مستقیمی بین سیگار کشیدن و ریسک سرطان سینه وجود دارد، به خصوص در زنان و پیش از یائسگی.
کنترل وزن. اضافه وزن یا چاقی خطر ابتلا به سرطان پستان را افزایش می دهد. این موضوع به ویژه در مورد چاقی پس از یائسگی صدق می کند.
فعالیت فیزیکی داشته باشید. فعالیت بدنی می تواند به حفظ وزن شما کمک کند که تأثیر بسزایی در پیشگیری از سرطان سینه دارد. بزرگسالان بایستی حداقل 150 دقیقه فعالیت هوازی متعادل یا 75 دقیقه فعالیت هوازی شدید در هفته داشته باشند. البته تمرینات قدرتی را نیز به میزان دو بار در هفته بایستی به برنامه ورزشی خود اضافه نمایند. یوگا نیز از جمله فعالیت هایی است که می تواند در این راستا موثر واقع شود.
شیر دهی. شیردهی می تواند تأثیر قابل توجهی در پیشگیری از سرطان پستان داشته باشد. هر چه دوره شیر دهی طولانی تر باشد، بیشتر از این بیماری در امان خواهید بود.
کاهش قرار گرفتن بافت پستان در معرض استروژن ساخته شده توسط بدن
کاهش مدت زمانی که بافت پستان در معرض استروژن قرار می گیرد، ممکن است به جلوگیری از سرطان پستان کمک کند. کاهش قرار گرفتن در معرض استروژن به روش های زیر امکان پذیر است:
حاملگی زودرس: میزان استروژن در دوران بارداری پایین است. خانم هایی که قبل از 20 سالگی بارداری را تجربه می کنند، در مقایسه با خانم هایی که فرزند ندارند یا فرزند اول خود را بعد از 35 سالگی به دنیا می آورند، کمتر در معرض خطر ابتلا به کانسر پستان هستند.
شیردهی: در دوره زمانی شیردهی، سطح استروژن پایین تر است. زنانی که به فرزند خود شیر داده اند، نسبت به زنانی که بچه دار شده اما از شیر خشک استفاده کرده اند، با احتمال کمتری به این سرطان مبتلا می شوند.
هورمون درمانی با استروژن بعد از هیسترکتومی، تعدیل کننده های انتخابی گیرنده استروژن یا مهار کننده های آروماتاز و غیر فعال کننده ها
هورمون درمانی با استروژن ممکن است برای زنانی که هیسترکتومی داشته اند، تجویز شود. در این زنان، درمان با استروژن پس از یائسگی ممکن است ریسک سرطان پستان را کاهش دهد. ریسک سکته مغزی، بیماری قلبی و عروقی در زنان یائسه ای که پس از هیسترکتومی، استروژن دریافت می کنند، بیشتر است.
تاموکسیفن و رالوکسیفن از خانواده داروهای موسوم به تعدیل کننده انتخابی گیرنده استروژن (SERMs) می باشند. SERMها مانند استروژن روی برخی بافت های بدن اثر می گذارند، اما اثر استروژن را روی سایر بافت ها مسدود می کنند.
درمان با تاموکسفین خطر سرطان سینه ER مثبت و همچنین خطر ابتلا به سرطان مجرا را در زنان یائسه کاهش می دهد. درمان با رالکوسفین نیز خطر ابتلا به کانسر پستان را در زنان یائسه کاهش می دهد. با مصرف هر دارو، تا چندین سال پس از مصرف، ریسک ابتلا به سرطان متوقف می شود.
مصرف تاموکسفین، خطر گر گرفتگی، سرطان آندومتر، سکته مغزی، آب مروارید و لخته شدن خون در ریه ها و پاها را افزایش می دهد. خطر ابتلا به این مشکلات در زنان بالای 50 سال بیشتر از زنان جوان می باشد. زنان زیر 50 سال که درمعرض خطر ابتلا به این سرطان هستند، ممکن است بهره بیشتری از مصرف تاموکسفین ببرند. با پزشکتان در مورد خطرات و مزایای مصرف این دارو صحبت کنید.
مصرف رالوکسفین خطر لخته شدن خون در ریه ها و پاها را افزایش می دهد، اما به نظر نمی رسد خطر ابتلا به سرطان آندومتر را افزایش دهد. مصرف رالوکسفین در زنان یائسه مبتلا به پوکی استخوان، احتمال ابتلا به سرطان سینه را کاهش می دهد. مشخص نیست آیا رالوکسفین در خانم هایی که پوکی استخوان ندارند، تأثیر یکسانی خواهد داشت یا نه. در مورد خطرات و مزایای این دارو با پزشک خود صحبت کنید.
مهارکننده های آروماتاز (آناستروزول، لتروزوۀ) و غیرفعال کننده ها (اگزمستان) خطر عود و بروز کانسر پستان را در خانم هایی که سابقه این بیماری را دارند، کاهش می دهد. همچنین، مهار کننده های آروماتاز خطر ابتلا به این نوع سرطان را در زنان با شرایط زیر کاهش می دهند:
- زنان بدون سابقه شخصی در سرطان سینه که بالای 60 سال سن دارند و زنانی که سابقه کارسینوم درجا مجاری پستان دارند و یا بر اساس مدل گیل، ریسک بالایی در ابتلا به سرطان پستان دارند.
در خانم هایی که تحت شرایط ذکر شده هستند و خطر ابتلا به سرطان در آنها بالاست، مصرف مهارکننده های آروماتاز، استروژن ساخته شده توسط بدن را کاهش می دهد. قبل از یائسگی، استروژن توسط تخمدان ها و سایر بافت ها در بدن از جمله مغز، بافت چربی و پوست ساخته می شود. بعد از یائسگی، تخمدان ها ساخت استروژن را متوقف می کنند، اما بافت های دیگر این کار را انجام نمی دهند. مهار کننده های آروماتاز عملکرد آنزیمی به نام آروماتاز را مسدود می کنند که برای ساختن تمام استروژن بدن استفاده می شود. غیر فعال کننده های آروماتاز کار آنزیم را متوقف می سازند. مضرات احتمالی مصرف مهارکننده های آروماتاز شامل درد عضلات و مفاصل، پوکی استخوان، گر گرفتگی و احساس خستگی زیاد می شود.
برخی از خانم ها که در معرض خطر ابتلا به سرطان پستان هستند، ممکن است تصمیم بگیرند که هر دو سینه را با وجود اینکه هیچ علائمی از سرطان در آنها مشاهده نمی شود، بردارند. خطر ابتلا به سرطان در این زنان بسیار کمتر است و بیشتر آنها نسبت به خطر ابتلا به سرطان سینه از نگرانی کمتری برخوردار هستند. با این وجود، بهتر است ریسک ابتلا به سرطان را ارزیابی کرده و در مورد روش های مختلف پیشگیری از سرطان قبل از گرفتن تصمیم نهایی، مشورت کنند.
تخمدان ها بیشترین مقدار استروژن بدن را می سازند. درمان هایی که میزان استروژن حاصل از تخمدان ها را متوقف یا کاهش می دهند، شامل جراحی برای برداشتن تخمدان ها، پرتودرمانی یا مصرف داروهای خاص می باشد. به این حالت، فرسایش تخمدان گفته می شود.
زنان پیش از یائسگی، به علت تغییرات در ژن های BRCA1 و BRCA2 ممکن است در معرض خطر ابتلا به کانسر سینه باشند. به این دلیل ممکن است تصمیم بگیرند اوفورکتومی را که شامل برداشتن دو تخمدان بدون هیچ نشانه ای از سرطان است، انجام دهند. این کار مقدار استروژن ساخته شده توسط بدن را کاهش داده و ریسک ابتلا به سرطان سینه را کاهش می دهد. افورکتومی ریسک ابتلا به سرطان را پیش از یائسگی کاهش داده و همچنین ریسک ابتلا به علت پرتوگرافی قفسه سینه را به حداقل می رساند. با این حال، بسیار مهم است که ریسک ابتلا به سرطان را ارزیابی نموده و قبل از تصمیم گیری با پزشکتان مشورت کنید. افت ناگهانی سطح استروژن ممکن است سبب شروع علائم یائسگی شود. این علائم شامل گر گرفتگی، اختلال در خواب، اضطراب و افسردگی است. اثرات طولانی مدت آن نیز می تواند شامل خشکی واژن و کاهش تراکم استخوان باشد.
خانم هایی که 4 ساعت یا بیشتر در هفته ورزش می کنند، احتمال ابتلا به سرطان پستان در آنها کمتر است. تأثیر ورزش بر ریسک این سرطان، در زنان یائسه که وزن طبیعی یا کم دارند، بیشتر است.
رژیم غذایی سالم ممکن است خطر ابتلا به برخی انواع سرطان و همچنین دیابت، بیماری قلبی و سکته مغزی را کاهش دهد. نقش تغذیه در پیشگیری از سرطان سینه را نیز نمی توان نادیده گرفت. به عنوان مثال، زنانی که رژیم غذایی مدیترانه ای را به همراه روغن زیتون و مغزیجات مصرف می کنند، ممکن است خطر ابتلا به سرطان سینه را کاهش دهند. رژیم مدیترانه ای بیشتر روی غذاهای گیاهی مانند میوه و سبزیجات، غلات کامل، حبوبات و آجیل تمرکز دارد. افرادی که رژیم مدیترانه ای را دنبال می کنند، چربی های سالم مانند روغن زیتون را جایگزین کره و ماهی را جایگزین گوشت قرمز می کنند.
شواهدی وجود دارد مبنی بر اینکه روش های پیشگیری از بارداری هورمونی مانند قرص های ضدبارداری و IUD هایی که باعث آزاد شدن هورمون ها می شوند، خطر ابتلا به سرطان پستان را افزایش می دهند. اما این خطر ناچیز است و پس از قطع مصرف قرص های ضد بارداری، هورمون ها کاهش می یابد. بهتر است در مورد راههای پیشگیری از بارداری با پزشکتان مشورت نمایید.
همانطور که در این مطلب ذکر کردیم، پیشگیری از سرطان پستان شامل مجموعه راهکارهایی است که در راستای اجتناب از ریسک فاکتورهای این سرطان و بکارگیری عوامل و روش های پیشگیری از سرطان انجام می شود. برخی از این عوامل ارتباط مستقیمی با سبک زندگی ما دارند و با تغییری هر چند کوچک می توانیم خطر ابتلا را اگر چه از بین نبریم، حداقل کاهش دهیم. بارها و بارها در مورد داشتن رژیم غذایی سالم و فعالیت جسمانی خوانده ایم و شنیده ایم. این قبیل عوامل به طور کامل در اختیار و تحت کنترل می باشند و می توانیم در راستای کاهش خطر ابتلا به سرطان برای آنها برنامه ریزی نماییم.
سرطان استخوان هم مانند دیگر سرطان ها از رشد غیر طبیعی سلول ها در هر استخوانی در بدن شروع می شود. سرطان استخوان بسیار نادر می باشد و کمتر از یک درصد کل سرطان ها را تشکیل می دهد. این بیماری بیشتر کودکان را درگیر می کند اما به این معنا نیست که بزرگسالان به آن مبتلا نمی شوند. جراحی یکی از مرسوم ترین راه های درمان کانسر استخوان می باشد و در کنار جراحی ممکن است از روش های درمانی دیگر مانند پرتو درمانی و شیمی درمانی استفاده گردد.
برخی از تومور هایی که در استخوان دیده می شوند، خوش خیم هستند و این تومور ها سرطان محسوب نمی شوند چرا که در سایر بافت ها گسترش نمی یابند. اغلب این تومور ها با جراحی قابل درمان هستند. آنچه مهم است تشخیص سرطان استخوان در مراحل اولیه می باشد. انواع تومور های خوش خیم استخوان عبارتند از:
پوکی استخوان
استئوبلاستوما
فیبروم کندروکسی اکسید
تومور های اولیه یا واقعی در خود استخوان پدیدار می شوند که به آن سارکوم گفته می شود. این تومورهای بدخیم هستند و در واقع سرطان را تشکیل می دهند. سارکوم در استخوان، ماهیچه، بافت فیبری، رگ های خونی و بافت چربی را درگیر می کند و می تواند در هر نقطه از بدن توسعه یابد. در مطلب زیر به انواع سرطان استخوان اشاره می کنیم:
همچنین به آن سارکوم استئوژنیک نیز گفته می شود که شایع ترین سرطان اولیه در استخوان است. این بیماری اغلب در بین افراد جوان بین 10 تا 30 سال رخ می دهد ولی در حدود 10 درصد در افراد 60 تا 70 سال که دچار پوکی استخوان هستند، پدیدار می شود. این تومورها استخوان بازو، لگن و پا ها را بیشتر در گیر می کنند.
کندروسارکوم: این دومین سرطان شایع در استخوان می باشد که در سلول های غضروف خود را بروز می دهد. این بیماری در افراد کمتر از 20 سال کمتر به چشم می خورد و ابتلا به کندروسارکوم در افراد 75 سال به بالا بیشتر دیده می شود. علاو بر استخوان های لگن و پا، این بیماری در نای، حنجره و قفسه سینه نیز موجب سرطان می گردد.
https://www.nhs.uk/conditions/bone-cancer/
اغلب در استخوان ساق پا و لگن دیده می شود ولی به این منظور نیست که نمی تواند استخوان های دیگر را مبتلا کند. در مواردی نادر این بیماری در بافت های شکم، قفسه سینه نیز به چشم می رسد. ایوینگ سارکوم بیشتر بدن کودکان و نوجوانان را در معرض خطر قرار می دهد.
این نوع دیگری از سرطان استخوان است که بیشتر بافت های نرم را نسبت به استخوان ها درگیر می کند. این بیماری بیشتر در افراد میانسال و مسن دیده می شود. استخوان پاها، بازوها و فک بیشتر در معرض این بیماری قرار دارند.
این تومور اصلی استخوان در جمجمه و استخوان های ستون فقرات دیده می شود. این بیماری اغلب در بزرگسالان بیشتر از 30 سال بروز می دهد و مبتلا شدن مردان به این کانسر تقریبا دو برابر زنان می باشد. این بیماری تمایل به رشد سریع و آهسته دارد ولی در صورت گسترش، اگر برداشته نشود سایر اندام ها را نیز در گیر می کند. غدد لنفاوی، ریه و سرطان کبد مهم ترین مناطق برای انتشار این تومور هستند.
سرطان های دیگری که در استخوان یافت می شوند شامل: لنفوم غیر هیچکن و مولتیپل میلوما می باشد که به بررسی هر دو آن ها در قسمت زیر می پردازیم:
لنفوم غیر هیچکن: این بیماری به طور کلی در غدد لنفاوی ایجاد می شود اما در مواقعی در استخوان ها نیز دیده می شود. این بیماری اغلب یه بیماری گسترده برای استخوان ها محسوب می شود، زیرا می تواند بسیاری از استخوان ها را درگیر کند.
مولتیپل میلوما یا میلوم متعدد: این نوع مریضی معمولا می تواند مغز همه استخوان ها را درگیر سازد ولی شایع ترین مکان های درگیری ران، لگن و کمر می باشند. در بعضی مواقع میلوما در یک استخوان یافت می شود ولی اغلب به مغز استخوان های دیگر نیز سرایت می کند.
هنوز مشخص نیست که چه عواملی باعث ایجاد سرطان استخوان می شوند، اما پزشکان دلایلی که در بروز این بیماری نقش دارند را به سه دسته تقسیم می کنند:
برخی از سندروم های ژنتیکی از طریق وراثت منتقل می شوند از جمله رتینوبلاستوما که خطر ابتلا به کانسر استخوان را افزایش می دهد.
این بیماری در افراد مسن بیشتر دیده می شود و خطر بروز سرطان استخوان را افزایش می دهد.
قرار گرفتن در برابر دوزهای بالای پرتو درمانی که برای سرطان های دیگر نیز تجویز می شود، خود ابتلا به سرطان استخوان را در آینده افزایش می دهد.
یکی از مهم ترین علامت سرطان استخوان است ولی در ابتدا این درد ثابت نیست. ممکن است در شب یا هنگام فعالیت این درد بیشتر شود. به طور مثال هنگام راه رفتن، درد بیشتر شود و با بزرگ شدن تومور های سرطانی فعالیت های شما را با مشکل مواجه می کنند.
تورم در ناحیه درد ممکن است تا چند هفته خود را نشان ندهد. در بعضی مواقع شما می توانید بسته به محل ایجاد تومور آن را احساس کنید. به طور مثال ترشحات در گردن منجر به ایجاد تومور در قسمت پشتی گلو می شود که بلع و نفس کشیدن را برای شما سخت و طاقت فرسا می کند.
سلول های سرطانی می تواند در استخوانی که قرار دارد آن را تضعیف کند و همین امر موجب شکستگی و درد شدید می گردد.
خستگی و کاهش وزن ناخواسته: اگر کانسر گسترش پیدا کند، بدن توانایی و مقاومت خودش رو از دست می دهد و کاهش وزن و خستگی را به وجود می آورد.
جراحی: رایج ترین نوع درمان سرطان استخوان است. برای انجام بیوپسی سرطان ممکن است عمل جراحی لازم باشد تا تومور را بیرون بیاورند و در آزمایشگاه مورد آزمایش قرار دهند. بیوپسی و جراحی دو تا عمل جداگانه محسوب می شوند ولی بسیار مهم است که دکتر هر دو را با برنامه ریزی با هم انجام دهد. اگر بیوپسی از جای اشتباه گرفته شود، مشکلات زیادی را به وجود می آورد. هدف اصلی جراحی از بین بردن همه سلول های کانسر است و اگر حتی تعداد کمی از سلول ها باقی بمانند، می توانند دوباره رشد کنند و گسترش بیابند. در بعضی از اوقات به دلیل اینکه هیچ سلول سرطانی باقی نماند از بافت های طبیعی اطراف توده سرطانی برداشته می شود و بافت های سالم را خارج می کنند.
از پرتوهای پر انرژی برای از بین بردن سلول های کانسر استفاده می شود. در این درمان اشعه ایکس را به سلول های سرطانی می تابانند. بیشتر سلول های سرطانی در اثر تششع به راحتی از بین نمی روند و به روش های دیگری برای اثر کردن روی سلول ها، نیاز است.
شیمی درمانی: با استفاده از داروهای شیمیایی از گسترش سلول های کانسر در مناطق دیگر جلوگیری می کنند. شیمی درمانی یک درمان سیستمیک است که داروها وارد جریان خون شده و خود را به سلول های سرطانی می رسانند و آن ها را تخریب کرده و از بین می برند.
اغلب کسانی که دچار سرطان می شوند از عود و بازگشت دوباره سرطان ترس و واهمه دارند. درمان هایی مانند پرتو درمانی ، شیمی درمانی خود دارای اثرات جانبی هستند که بیمار را با مشکلات جدی رو برو می کنند. معالجه در سرطان به این معنا نیست که فرد بعد از بهبودی در سرطان اول به کانسرهای دیگری دچار نمی شود. البته این موضوع به نوع سرطان و شرایط جسمی بیمار بستگی دارد، ممکن است یک فرد به سرطان دوم مبتلا شود یا نشود. به طور مثال فردی که دارای کندروسارکوم می شود، می تواند استئوسارکوم را نیز دریافت کند. بعد از سرطان استخوان یا مفاصل سارکوم بافت های نرم بیشتر دیده می شود. تعداد سرطان های که فرد مبتلا به سرطان استخوان می تواند به آن مبتلا شود به شرح زیر است:
سرطان ریه
سرطان مری
سرطان لوزالمعده
سرطان کبد
سرطان لوسمی حاد میلوئیدی
نکته ای که حائز اهمیت می باشد و باید به آن توجه داشته باشیم این است که هنوز راهی برای پیشگیری از سرطان استخوان کشف نشده است. باید این مسئله را مد نظر داشته باشیم که از بروز تمامی سرطان ها با تغییر سبک زندگی، تغذیه سالم و ورزش کردن می توان، جلوگیری کرد. سرطان استخوان جز سرطان های نادر محسوب می شود که اغلب کودکان و جوانان را در گیر می کند.
بسیاری از مشاغل می توانند برای سلامتی شما خطرناک باشند و خطر ابتلا به سرطان را افزایش دهند. برخی مشاغل در ظاهر ممکن است بی خطر بوده ولی به مرور زمان آسیب های خود را نشان می دهند و شما را در معرض ابتلا به سرطان قرار می دهند. ما باید اطلاعات کافی راجع به خطرات جانبی شغل هایمان داشته باشیم تا از بروز هر گونه بیماری جلوگیری کنیم. در مطالب گذشته به راه های درمان، روش های تشخیص و راه های پیشگیری از سرطان صحبت کردیم. امروز به مشاغل سرطان زا و مشاغلی که بیشتر در معرض خطر سرطان قرار دارند و راه های پیشگیری از سرطان شغلی می پردازیم. در موارد زیر به آن ها اشاره ای خواهیم داشت:
خلبان ها در سطح بالاتری از حد متوسط در معرض تابش اشعه ماوراء بنفش قرار دارند. قرار گرفتن در مقابل این اشعه باعث افزایش سرطان پوست می شود. بر اساس تحقیقات صورت گرفته، یک ساعت نشستن در کابین هواپیما مانند استفاده از تخت برنزه به مدت 20 دقیقه است و معرض اشعه UVA قرار می گیرند. خطر تابش اشعه ماوراء بنفش در بالای ابرهای فشرده و روزهای برفی بیشتر است و خلبانان باید به طور مرتب از کرم ضد آفتاب استفاده کنند و به دکتر برای معاینه سرطان پوست مراجعه کنند.
کسانی که در سالن های ناخن کاری مشغول به فعالیت هستند مانند کسانی که در کاراژهای اتومبیل یا پالاشگاه نفتی کار می کنند، در معرض ابتلا به سرطان قرار می گیرند. این افراد با مواد شیمیایی قوی و خطرناکی سر و کار دارند. برای جلوگیری از بروز سرطان ریه، ناخن کار ها باید از دستکش، ماسک و لباس هایی با آستین بلند استفاده کنند و سالن های کار آن ها باید از تهویه مناسب برخوردار باشد و هوا به خوبی جریان داشته باشد.
کشاورزان و کسانی که در مزرعه و باغات کار می کنند. این افراد بیشتر از بقیه در معرض سموم آفت کش و ... قرار دارند و 20 درصد نسبت به افراد دیگر در معرض سرطان پروستات، سرطان خون و سرطان استخوان قرار دارند. سموم گیاهی، حشره کش ها و سوخت ماشین های کشاورزی دارای مواد سمی می باشند و ورود آن ها به بدن منجر به سرطان های گوناگون می گردد.
جای تعجب نیست که آتشنشان ها در شریط خطرناک و کشنده کار می کنند، اما این افراد بدلیل استنشاق دود و گاز های موجود حتی مدت ها بعد از تعویض لباس هایشان با عوارض جانبی رو به رو هستند. مواد سمی و عوامل سرطان زا در دود شامل آکرولئین، مونوکسید کربن و فرمالدئید هستند. آتشنشان ها باید از تنفس در دود خودداری کنند و همیشه لباس مناسب بپوشند و پس از ترک محل، مراحل پاکسازی را به درستی انجام دهند.
https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC1247606/
اگر جز کسانی هستید که تمام روز نشسته اید و کارهای خود را نجام می دهید، تاثیرات منفی روی سلامت شما اثر می گذارد. افرادی که مدت زمان 6 ساعت در روز صرف نشستن می کنند نسبت به کسانی که حتی برای زمانی کوتاه ورزش می کنند، خطر ابتلا به سرطان روده و سرطان رحم در خانم ها افزایش می یابد و مرگ و میر بین آن ها بیشتر رخ می دهد. بخصوص در روزه هایی که وعده غذایی شما زیاد است، حتما از پشت میز خود بلند شوید و کمی قدم بزنید.
کسانی که در معرض گاز های ناشی از رنگ قرار می گیرند و مواد شیمیایی مانند بنزن بیشتر دچار سرطان لنفوم، مثانه و کلیه می شوند. آرسنیک موجود در رنگ ها خود یک عامل سرطان زا است. بنابراین، استفاده از ماسک های حرفه ای و لباس های مناسب از موراد ضروری است که باید رعایت شود.
از جمله مشاغلی که کارکنان آن در معرض بیماری های مختلف و سرطان قرار دارند، تولید لاستیک می باشد. کارخانه های که لاستیک، دستکش لاستیکی و باند های لاستیکی و ... این افراد معرض بخارات، گرد و غبار و مواد فرعی شیمیایی قرار می گیرند و با خطرات جدی رو به رو هستند. این اشخاص بیشتر دچار سرطان مثانه، سرطان معده و سرطان ریه می شوند. برخی از این سموم فقط از راه استنشاق وارد بدن نمی شوند بلکه از راه پوست نیز قابل جذب هستند.
آرایشگر ها مدت طولانی در معرض مواد شیمیایی قرار دارند و تقریبا یک سوم زنان بالای 18 سال و یک دهم مردان از رنگ استفاده می کنند. رنگ کار ها به سرطان حنجره، مثانه و ریه مبتلا می شوند به همین دلیل در محیطی که از تهویه مناسب برخوردار نیست، از کار با رنگ باید جدا خودداری شود. استفاده از ماسک های فیلتر دار و دستکش برای آن ها ضروری می باشد.
مکانیک ها از روغن های مخصوص اتومیبل و مواد بخصوصی به نام آزبست برای تنظیمات کلاچ و ترمز استفاده می کنند. آزبست عامل اصلی مزوتلیوما که یک نوع سرطان خاص می باشد. مکانیک ها اغلب با بنزین دست های خود را تمیز می کنند که این ماده، عامل برخی سرطان ها مانند سرطان خون می باشد. به ویژه افرادی که بیش از 5 اتومبیل در هفته تعمیر می کنند.
نه تنها کارکنان معادن در معرض آزبست قرار دارند، بلکه کارگران زیر زمینی بیشتر در تماس با اورانیوم و رادون قرار دارند. حتی زندگی در مجاورت سرطان مغز، مزوتلیوما، معده و سرطان تیروئید قرار می گیرند. بدلیل وجود گازهای که از اگزور ماشین های سنگین بیرون می آید، این اشخاص به سرطان ریه مبتلا می شوند.
سرطان کلیه ، حنجره و ملانوم چشم از جمله سرطان هایی هستند که سموم کار با فلز آن ها را ایجاد می کند و بیشترین خطر مربوط به کار با فلزاتی است که بعد از برش گازهایی از آن ساطع می شود. این افراد باید هر چند ماه یکبار برای پیشگیری از سرطان های ذکر شده به پزشک مراجعه کرده و برای جلوگیری از بیماری ها اقدامات لازم را انجام دهند.
تحقیقات نشان می دهد سرطان تیروئید، بیشتر در تکنسین های رادیولوژی به چشم می خورد و این سرطان در بین رادیولوژیست هایی که بیش از 50 مراجعه کننده در روز دارند، دیده می شود. این افراد بیشتر در معرض اشعه ایکس قرار می گیرند به همین خاطر استفاده از لباس های مخصوص برای وقع سرطان به آن ها پیشنهاد می شود.
افرادی که در این حیطه مشغول به کار هستند به دلیل وجود مواد شیمیایی که ممکن است از طریق پوستشان جذب شود، به سرطان پوست می شوند. به طور مکرر در معرض بنزیدین، آرسنیک و بتا نفتالامین قرار می گیرند این امر منجر به سرطان بخصوص سرطان مثانه می شود، رعایت نکات اصولی در هر بخش از کار از سرطان جلوگیری می کند.
یکی از عوامل سرطان زا استرس است که پزشکان و پرستاران به دلیل شیفت شب و خستگی ناشی از آن، بخصوص خانم ها را به سرطان سینه مبتلا می کند. عواملی مانند ضد عفونی کننده ها، دارو های سیتو پلاستیک،پرتو درمانی، مسئولیت های شغلی و محیط های متفاوت خطر ابتلا به سرطان در بین افراد بیشتر می کند. از دیگر عواملی که باید به آن اشاره کنیم بر هم خوردن خواب و سیستم بدن در پرستاران و پزشکان است ( به دلیل شب کاری) که همین امر مشکلات و خطرات زیادی را به ارمغان می آورد.
با رعایت یکسری اصول و قواعد می توانید از آسیب های شغلی و بیماری های احتمالی جلوگیری کنید. در کارخانه جات و صنایع شیمیایی حضور یک مهندس و کارشناس بهداشت حرفه ای که وظیفه ارزیابی و کنترل عوامل زیان آور را بر عهده دارد. نظارت بر سلامت کارکنان به منظور سالم سازی محیط کار و سلامتی خود شخص صورت می گیرد. در زیر به مواردی که تمامی کارکنان در همه مشاغل بابد به آن ها پایند باشند، اشاره می کنیم:
شرکت در کلاس های آموزشی برای آشنایی با اصول بهداشتی و راه های پیشگیری از سرطان های شغلی در مراکز صنعتی برگذار می شود. تمامی کارکنان باید نسبت به عواملی خطر ابتلا به سرطان را افزایش می دهد، آگاه و هشیار باشند.
محیط کار باید مجهز به دستگاه های تهویه هوای مناسب باشد. فعالیت هایی که موجب تولید گاز های شیمیایی و سمی می شود باید توسط مکش های قوی مدیریت شوند تا از ابتلا کارکنان به سرطان ریه جلوگیری شود.
قرار دادن حفاظ روی دستگاه هایی که از روغن هایی شیمیایی استفاده می کنند تا این مواد روی بدن افراد نپاشد و از آسیب های پوستی پیشگیری شود.
حذف موادی که سرطان زا هستند و مواد بی خطر را جایگیزین آن ها سازید.
چکاب هایی که توسط کارشناسان بهداشتی صورت می گیرد را به درستی پیگیری کنید تا در صورت بروز مشکل به درمان سرطان خود بپردازید. همین راه برای شناسایی سرطان های مختلف بسیار کار آمد می باشد.
در صورت کار با مواد شیمیایی در هر حیطه کاری، قبل از خوردن و آشامیدن مواد غذایی دست، صورت و دهان خود را به خوبی بشویید.
در هنگام کار از ماسک های فیلتر دار ( که برای هر شغلی متفاوت است)، دستکش، کلاه، عینک، پیش بند و لباس و شلوار آستین بلند استفاده کنید. همه این موارد به ویژه برای جلوگیری از سرطان ریه و پوست اساسی و مهم می باشند.
در مشاغلی که مدت زمان طولانی در زیر نور آفتاب قرار دارند، علاوه بر موارد بالا باید با مشورت و تجویز پزشک از ضد آفتاب برای جلوگیری از سرطان پوست استفاده کنند.
رعایت نظافت شخصی بخصوص در محل کار های شلوغ و استفاده از مواد غذایی مناسب و ورزش کردن مانع از بروز سرطان و بیماری های دیگر می شود.
امروزه در جامعه ما بسیار از زنان و مردان در معرض ابتلا به سرطان قرار دارند. محیط کار اگر جایی برای پیشرفت هر فرد در زندگی اش محسوب می شود اما با رعایت نکردن یکسری اصول ساده، آن را تبدیل به محلی برای بیماری خود می کند. در همه مشاغل با داشتن اطلاعات مورد نظر می توانیم از بروز سرطان پیشگیری کنیم. در محیط هایی مانند هواپیما و سالن های آرایش زنان را به سرطان پستان و ریه مبتلا می کند و مردانی که در معادن و کارخانه ها با مشغول به کار هستند را به سرطان مثانه و پوست دچار می کند. البته با توجه به شغل هر کس مبتلا به سرطان می تواند متفاوت باشد.