اساساً درمان سرطان روده بزرگ بر اساس مرحله (میزان) سرطان است ، اما عوامل دیگر نیز می توانند دخیل باشند.
برای افراد مبتلا به سرطان روده بزرگ که سرطان در آنها به نقاط دوردست بدن سرایت نکرده ، معمولاً جراحی به عنوان درمان اصلی در نظر گرفته می شود. شیمی درمانی همچنین ممکن است بعد از جراحی (موسوم به نام درمان کمکی) استفاده شود. بیشتر درمان های برای کمکی حدود 6 ماه انجام می شود.
کولونوسکپی
از آنجا که سرطان های روده بزرگ در مرحله 0 فراتر از پوشش داخلی روده بزرگ رشد نکرده اند ، اغلب تنها درمان مورد نیاز جراحی برای خارج کردن سرطان است. در بیشتر موارد این کار را می توان با برداشتن پولیپ یا خارج کردن ناحیه مبتلا به سرطان از طریق کولونوسکوپ (برداشتن موضعی) انجام داد. اگر سرطانی بیش از حد بزرگ باشد و با برداشتن موضعی از بین نرود ، برداشتن بخشی از روده بزرگ (کولکتومی جزئی) ممکن است لازم باشد.
در سرطان های مرحله اول روده بزرگ ، سرطان در لایه های دیواره روده بزرگ رشد کرده ، اما به خارج از دیواره روده بزرگ یا غدد لنفاوی مجاور گسترش نیافته است.
مرحله I شامل سرطان هایی است که بخشی از پولیپ بودند. اگر در حین کولونوسکوپی پولیپ کاملاً برداشته شود ، بدون وجود سلولهای سرطانی در لبه های (حاشیه) قطعه برداشته شده ، ممکن است به درمان دیگری نیاز باشد.
اگر سرطان در پولیپ درجه بالایی داشته باشد یا سلولهای سرطانی در لبه های پولیپ وجود داشته باشد ، ممکن است جراحی اضافه توصیه شود. همچنین اگر پولیپ نتواند به طور کامل برداشته شود یا مجبور به برداشتن قطعات زیادی شود ، ممکن است به شما توصیه شود که جراحی اضافه انجام دهید ، بنابراین تشخیص اینکه سلول های سرطانی در لبه های آن قرار دارند یا نه سخت است.
برای سرطان هایی که در پولیپ نیستند ، جراحی جزئی کولکتومی برای برداشتن بخشی از روده بزرگ که دارای سرطان است و غدد لنفاوی مجاور درمان استاندارد است. معمولاً دیگر به درمان نیاز نخواهید داشت.
بسیاری از سرطان های مرحله دوم روده بزرگ از طریق دیواره روده بزرگ و شاید در بافت مجاور رشد کرده اند ، اما به غدد لنفاوی گسترش نیافته اند.
جراحی برای برداشتن قسمتی از کولون حاوی سرطان (کولکتومی جزئی) همراه با غدد لنفاوی مجاور ممکن است تنها درمان مورد نیاز باشد. اما اگر سرطان شما به دلیل عواملی خاص ، مانند موارد زیر ، احتمال بازگشت مجدد (عود) در شما بیشتر باشد ، ممکن است شیمی درمانی کمکی (شیمی درمانی بعد از جراحی) را به شما توصیه کند.
هنگامی که در آزمایشگاه از نزدیک مشاهده شود ، سرطان بسیار غیر طبیعی به نظر می رسد (گرید بالایی دارد).
سرطان به عروق خونی یا لنفاوی مجاور حمله کرده است.
جراح حداقل 12 گره لنفاوی را خارج نکرده است.
سرطان در حاشیه یا لبه بافت برداشته شده یافت شود ، به این معنی که ممکن است بخشی از سرطان جای مانده باشند.
سرطان ، روده بزرگ را مسدود کرده باشد.
سرطان باعث ایجاد سوراخ در دیواره روده بزرگ شود.
پزشک همچنین ممکن است تومور شما را برای تغییرات ژنی خاص ، MSI یا MMR ، آزمایش کند تا در تصمیم گیری در مورد مفید بودن شیمی درمانی کمکی تصمیم گیری کند.
همه پزشکان در مورد زمان استفاده از شیمی برای سرطان های روده بزرگ مرحله II توافق ندارند. برای شما مهم است که درباره خطرات و مزایای شیمی درمانی با پزشک خود صحبت کنید ، از جمله اینکه چقدر ممکن است خطر عود شما را کاهش دهد و عوارض جانبی احتمالی آن چیست.
در صورت استفاده از شیمی درمانی ، گزینه های اصلی شامل 5-FU و لکووورین ، اگزالی پلاتین یا کپسیتابین است ، اما ممکن است از ترکیبات دیگری نیز استفاده شود.
سرطان های مرحله III روده بزرگ به غدد لنفاوی مجاور گسترش یافته ، اما هنوز به سایر قسمت های بدن گسترش پیدا نکرده اند.
جراحی برای برداشتن قسمت مبتلا به سرطان روده بزرگ (کولکتومی جزئی) همراه با غدد لنفاوی مجاور و به دنبال آن شیمی درمانی کمکی ، درمان استاندارد این مرحله است.
برای شیمی درمانی اغلب از داروهایی همچون FOLFOX (5-FU ، لکووورین و اگزالی پلاتین) یا CapeOx (کپسیتابین و اگزالی پلاتین) استفاده می شود ، اما برخی از بیماران ممکن است 5-FU با لکووورین یا کپسیتابین به تنهایی بر اساس سن و نیازهای بهداشتی دریافت کنند.
برای برخی از سرطان های پیشرفته روده بزرگ که با جراحی نمی توان به طور کامل آن را از بین برد ، ممکن است شیمی درمانی نئوآجوانت همراه با پرتودرمانی (که به آن کمورادیوتراپی نیز گفته می شود) به منظور کوچک شدن سرطان توصیه شود تا بعداً با جراحی برداشته شود. برای برخی از سرطان های پیشرفته که با جراحی برداشته شده اند ، اما مشخص شده است که آنها به عضوی در نزدیکی متصل هستند یا حاشیه مثبت دارند (ممکن است بخشی از سرطان باقی مانده باشد) ، پرتودرمانی کمکی ممکن است توصیه شود. پرتودرمانی و یا شیمی درمانی ممکن است گزینه هایی برای افرادی باشد که برای جراحی از سلامت کافی برخوردار نیستند.
سرطان های مرحله چهار روده بزرگ از روده بزرگ به اندام ها و بافت های دوردست بدن گسترش یافته اند. سرطان روده بزرگ اغلب به کبد منتقل می شود ، اما همچنین می تواند به مکان های دیگر مانند ریه ها ، مغز ، صفاق (پوشش حفره شکم) یا غدد لنفاوی دوردست نیز گسترش یابد.
در بیشتر موارد بعید است که جراحی بتواند این سرطان ها را درمان کند. اما اگر فقط چند قسمت کوچک از گسترش سرطان (متاستاز) در کبد یا ریه ها وجود داشته باشد و بتوان آنها را همراه با سرطان روده بزرگ از بین برد ، جراحی ممکن است به شما در زندگی طولانی تر کمک کند. این به معنای جراحی برای برداشتن قسمت روده بزرگ حاوی سرطان همراه با غدد لنفاوی مجاور است ، به علاوه جراحی برای برداشتن مناطق گسترش یافته سرطان. شیمی نیز معمولاً بعد از جراحی تجویز می شود. در برخی موارد ، در صورت گسترش سرطان به کبد ، ممکن است از تزریق شریان کبدی استفاده شود.
اگر متاستازها نتوانند از بین بروند زیرا بیش از حد بزرگ هستند یا تعداد آنها زیاد است ، ممکن است قبل از جراحی ، شیمی درمانی تجویز شود (شیمی درمانی نئوادجوانت). سپس ، در صورت کوچک شدن تومورها ، ممکن است برای از بین بردن آنها اقدام شود. ممکن است بعد از جراحی مجدداً شیمی تجویز شود. برای تومورهای کبدی ، گزینه دیگر ممکن است از بین بردن آنها با فرسایش یا آمبولیزاسیون باشد.
اگر سرطان بیش از حد گسترش یافته باشد و درمان آن با جراحی حل ناشدنی باشد ، شیمی درمانی درمان اصلی محسوب می شود. اگر سرطان ، روده بزرگ را مسدود کند یا احتمال وقوع این امر وجود داشته باشد ، همچنان ممکن است جراحی راه حل باشد. گاهی اوقات با قرار دادن استنت (لوله فلزی توخالی) در روده بزرگ در حین کولونوسکوپی می توان از چنین جراحی جلوگیری کرد تا آنرا باز نگه دارد. در غیر این صورت ، ممکن است از عمل هایی مانند کولکتومی یا کولوستومی انحرافی (برش روده بزرگ بالاتر از سطح سرطان و اتصال انتهای آن به یک شکاف در پوست شکم برای دفع مواد زائد) استفاده شود.
اگر شما سرطان مرحله IV دارید و دکتر شما جراحی را توصیه می کند ، درک هدف عمل جراحی بسیار مهم است ، حال چه تلاش در جهت درمان یا پیشگیری سرطان باشد ، چه تسکین علائم سرطان.
بیشتر افراد مبتلا به سرطان مرحله IV برای کنترل سرطان به شیمی درمانی و یا درمان های هدفمند نیاز دارند. برخی از برنامه های دارویی رایج شامل موارد زیر است:
FOLFOX: لکووورین ، 5-FU و اگزالی پلاتین (الوکساتین)
FOLFIRI: لکووورین ، 5-FU و ایرینوتکان (کامپتوسار)
CAPEOX یا CAPOX: کپسیتابین (خلودا) و اگزالی پلاتین
FOLFOXIRI: لکووورین ، 5-FU ، اگزالی پلاتین و ایرینوتکان
یکی از ترکیبات فوق بعلاوه دارویی که VEGF را هدف قرار می دهد ، (bevacizumab [Avastin] ، ziv-aflibercept [Zaltrap] یا ramucirumab [Cyramza]) یا دارویی که EGFR (cetuximab [Erbitux] یا panitumumab [Vectibix] را هدف قرار می دهد) )
5-FU و لوکوورین ، با داروی هدفمند یا بدون آن
کپسیتابین ، با داروی هدفمند یا بدون آن
ایرینوتکان ، با داروی هدفمند یا بدون آن
Cetuximab به تنهایی
Panitumumab به تنهایی
Regorafenib (Stivarga) به تنهایی
تری فلوریدین و تیپیراسیل (Lonsurf)
انتخاب این داروها به عوامل مختلفی از جمله درمان های قبلی و سلامت کلی شما بستگی دارد.
اگر یکی از این رژیم ها دیگر اثر نداشته باشد ، ممکن است دیگری آزمایش شود. برای افرادی که تغییرات خاصی در تومور در ژن های MMR دارند ، گزینه دیگر پس از شیمی درمانی اولیه ممکن است درمان با داروی ایمونوتراپی مانند pembrolizumab (Keytruda) یا nivolumab (Opdivo) باشد.
برای سرطان های پیشرفته ، پرتودرمانی همچنین می تواند برای جلوگیری یا تسکین علائم روده بزرگ از سرطان مانند درد استفاده شود. همچنین ممکن است برای درمان مناطق گسترش یافته مانند ریه ها یا استخوان استفاده شود. ممکن است برای مدتی تومورها را کوچک کند ، اما به احتمال زیاد سرطان را درمان نمی کند. اگر پزشک شما پرتودرمانی را توصیه می کند ، مهم است که شما هدف درمان را درک کنید.
سرطان عود شونده یا مکرر به معنای بازگشت سرطان پس از یک دوره درمان است. عود ممکن است موضعی باشد (در نزدیکی ناحیه تومور اولیه) یا ممکن است در اندام های دور اتفاق افتد.
اگر سرطان به صورت موضعی برگردد ، جراحی (که اغلب به دنبال شیمی درمانی است) گاهی می تواند به شما کمک کند تا بیشتر عمر کنید و حتی ممکن است شما را درمان کند. اگر سرطان با جراحی برداشته نشود ، ممکن است ابتدا شیمی درمانی آزمایش شود. اگر تومور را به اندازه کافی کوچک کند ، جراحی می تواند یک گزینه باشد. ممکن است شیمی درمانی بیشتری به دنبال داشته باشد.
اگر سرطان در یک مکان دور دوباره ظاهر شود ، به احتمال زیاد ابتدا در کبد ظاهر می شود. جراحی ممکن است برای برخی از افراد یک گزینه باشد. در غیر این صورت ، ممکن است از شیمی درمانی برای کوچک کردن تومور (ها) استفاده شود ، سپس ممکن است با جراحی برداشته شود. تکنیک های فرسایش یا آمبولیزاسیون نیز ممکن است یک گزینه برای درمان برخی تومورهای کبدی باشد.
اگر سرطان بیش از حد گسترش یافته باشد و با جراحی معالجه نشود ، ممکن است از شیمی درمانی و یا درمان های هدفمند استفاده شود. برنامه های درمانی احتمالا همان مراحل مرحله IV خواهد بود.
برای افرادی که سرطان آنها دچار تغییر ژن خاصی شده است ، گزینه دیگر ممکن است درمان با ایمنی درمانی باشد.
گزینه های شما به هر یک از داروهایی که قبل از بازگشت سرطان و مدتها قبل آنها را مصرف کرده اید و همچنین سلامت کلی شما بستگی دارد. برای تسکین یا جلوگیری از انسداد روده بزرگ یا سایر مشکلات محلی ، ممکن است در بعضی موارد هنوز به جراحی نیاز داشته باشید. پرتودرمانی نیز ممکن است گزینه ای برای تسکین علائم باشد.
چنانچه به مشاوره نیاز دارید به این صفحه مراجعه فرمایید یا اگر به دنبال یک تیم متخصص با تجربه و کار آزموده در درمان سرطان در ایران هستید، فهرست متخصصان ما را در این زمینه بررسی کنید. این متخصصان کارآزموده روش های جدید درمان سرطان پانکراس را به بهترین شکلی که مناسب شماست به شما ارائه می دهند.
ما اینجاییم تا به شما کمک کنیم.
https://www.hyumc.com/guri/healthInfo/healthLife.do?action=view&bbsId=healthLife&nttSeq=11097
یکی از موثرترین روش های درمان سرطان روده کوچک ، درمان سرطان روده با رادیوتراپی است. پزشکان ممکن است پس از جراحی سرطان روده کوچک از پرتودرمانی برای برداشتن تومورهای اثنی عشر و غدد لنفاوی سرطانی مجاور استفاده کنند. پرتودرمانی به از بین بردن سلولهای سرطانی باقی مانده کمک می کند. پرتودرمانی سرطان روده کوچک همچنین ممکن است برای کوچک شدن تومورهای روده کوچک در افرادی که به دلیل پیشرفت بیش از حد سرطان نمی توانند جراحی کنند ، مورد استفاده قرار گیرد. این درمان به تسکین درد و فشار بر روی بافت های اطراف کمک می کند.
برنامه ریزی درمانی پرتودرمانی برای سرطان روده
انکولوژیست های پرتوی از سی تی اسکن ویژه ناحیه تومور روده کوچک و بافت و اندام های مجاور همراه با نرم افزار برنامه ریزی درمانی مبتنی بر رایانه استفاده می کنند. نتیجه به دست آمده ، یک تصویر سه بعدی از ناحیه درمان و اندام های اطراف آن است. این اطلاعات به پزشکان شما کمک می کند تا بهترین روش را برای هدف قرار دادن سرطان و حفظ بافت سالم تعیین کنند.
پزشکان ممکن است در طول جلسات درمانی از سی تی اسکن استفاده کنند تا این اطمینان حاصل شود که پرتو درمانی ، تومور روده باریک را هدف قرار داده است و در عین حال از سایر اندام های مهم محافظت می شود. این روش ، تحت عنوان پرتو درمانی با هدایت تصویر ، به جبران حرکت و تغییر مکان طبیعی اندام ها در طول درمان کمک می کند.
پزشکان معمولاً از پرتو درمانی خارجی استفاده می کنند که توسط دستگاهی به نام شتاب دهنده خطی ارائه می شود. دستگاه در حین درمان به دور بدن شما می چرخد تا پرتوهای اشعه را به سمت تومور متمرکز کند. جلسات پرتو درمانی معمولاً یک بار در روز ، پنج روز در هفته و به مدت چند هفته است. کل زمان درمان ممکن است متفاوت باشد.
انکولوژیست های پرتوی می توانند در این مورد به شما کمک کنند که کدام نوع پرتو درمانی و برنامه درمانی برای شما بهترین است.
پرتو درمانی تطبیقی سه بعدی به پزشکان این امکان را می دهد تا پرتو های تابشی را متناسب با اندازه ، شکل و محل تومور تحویل دهند ، از بافت سالم محافظت کرده و خطر عوارض جانبی را کاهش دهند. با استفاده از شتاب دهنده خطی ، متخصص انکولوژی ، پرتو های تابشی را از جهات مختلف به سمت تومور هدایت می کند.
http://www.a-m.co.kr/news/articleView.html?idxno=602723
پرتو درمانی با شدت تعدیل یافته از رویکرد هم شکل سه بعدی هدف گذاری تر شده است. این به پزشکان اجازه می دهد تا تحت کنترل کامپیوتر ، درمان را به پرتو های بسیاری کوچک و با قدرت های مختلف تقسیم کنند. سپس این پرتو ها مطابق با اندازه ، شکل و محل تومور روده کوچک تحویل داده می شود.
پزشکان می توانند دوز تابش را در فاصله میلی متری تنظیم کنند تا از مداخله آن با بافت سالم اطراف جلوگیری کنند. این روش ممکن است پزشکان را قادر به استفاده از دوزهای بالاتری از پرتو درمانی کند.
پس از پایان درمان، با آنکولوژیست رادیوتراپی قرار ملاقات های بعدی خواهید داشت. این ملاقات به جهت موارد زیر است:
بررسی وضعیت بهبودی شما
رسیدگی به عوارض پرتو درمانی که ممکن است بلافاصله اتفاق نیفتد
همانطور که بدن تان بهبود می یابد، به بازدیدهای پیگیرانه کمتری نیاز خواهید داشت.
از پزشک خود بخواهید یک سابقه کتبی در مورد درمان شما ارائه دهد.
پزشکان برای جلوگیری از عوارض جانبی ، رادیوتراپی سرطان روده را به دقت هدف گذاری می کنند. با این حال ، افراد ممکن است گاهی تحریک موقتی پوست ، خستگی ، حالت تهوع ، خارج شدن باد ، درد و گرفتگی و کاهش اشتها را تجربه کنند. پرتو درمانی به ندرت ، ممکن است باعث ایجاد زخم در روده ، که یک زخم باز است ، شود.
پزشکان می توانند به منظور جلوگیری از بروز عوارض جانبی ، داروهای موضعی ای را برای کنترل تحریک پوست و داروهای تسکین دهنده حالت تهوع و گاز را تجویز کنند. آنها همچنین ممکن است به منظور کنترل خستگی ایجاد تغییرات غذایی و فعالیت بدنی را نیز توصیه کنند. به منظور کنترل زخم های روده نیز ممکن است دارو و جراحی لازم باشد.
بهترین مرکز پرتو درمانی تهران | بهترین دکتر پرتو درمانی تهران
خوشبختانه این افتخار را داریم که یکی از بهترین مراکز درمان سرطان و بهترین مراکز پرتو درمانی در تهران را به شما معرفی کنیم. این مرکز پرتو درمان مجهز به بهترین دستگاه پرتو درمانی تهران است. همچنین این مرکز معتبرترین و با تجربه ترین متخصص رادیوتراپی انکولوژی نیز برخوردار است که راه را برای درمان شما کوتاه می کند.
بر اساس تعریف موسسه ملی سرطان سرطان روده کوچک یا سرطان روده باریک یک بیماری نادر است که در آن سلول های بدخیم (سرطانی) در بافت های روده کوچک ایجاد می شوند.
روده کوچک بخشی از دستگاه گوارش بدن است که شامل مری ، معده و روده بزرگ نیز می باشد. دستگاه گوارش ، مواد مغذی (ویتامین ها ، مواد معدنی ، کربوهیدرات ها ، چربی ها ، پروتئین ها و آب) را از مواد غذایی حذف و پردازش می کند و به دفع مواد زائد از بدن کمک می کند. روده کوچک یک لوله بلند است که معده را به روده بزرگ متصل می کند. این لوله از چندین پیچ و تاب برخوردار شده تا داخل شکم قرار بگیرد.
انواع سرطان های موجود در روده کوچک شامل آدنوکارسینوما ، سارکوم ، تومورهای کارسینوئید ، تومور استروما دستگاه گوارش و لنفوم است.
آدنوکارسینوما از سلول های غده ای در پوشش روده کوچک شروع می شود و رایج ترین نوع سرطان روده کوچک را شامل می شود. بیشتر این تومورها در بخشی از روده کوچک نزدیک به معده تشکیل می شوند. این تومورها ممکن است رشد کرده و روده را مسدود کنند.
لیومیوسارکوم از سلول های عضلانی مسطح روده کوچک شروع می شود. بیشتر این تومورها در بخشی از روده کوچک نزدیک به روده بزرگ رخ می دهد.
رژیم غذایی و سابقه سلامتی می تواند بر خطر ابتلا به سرطان روده کوچک تأثیر بگذارد.
هر چیزی که خطر ابتلا به این بیماری را افزایش دهد ، عامل خطر نامیده می شود. داشتن یک عامل خطر به معنای ابتلا به سرطان نیست. همچنین نداشتن عوامل خطر نیز به معنای عدم ابتلا به سرطان نمی باشد. اگر فکر می کنید در معرض خطر هستید با پزشک خود صحبت کنید. عوامل خطر سرطان روده کوچک شامل موارد زیر است:
داشتن رژیم غذایی پرچرب.
مبتلا به بیماری کرون.
مبتلا به بیماری سلیاک.
داشتن پولیپوز آدنوماتوز خانوادگی (FAP).
این علائم و نشانه ها ممکن است در اثر سرطان روده کوچک یا سایر بیماری ها ایجاد شود. در صورت داشتن هر یک از موارد زیر با پزشک خود مشورت کنید:
درد یا گرفتگی در ناحیه وسط شکم.
کاهش وزن بدون دلیل مشخص.
احساس یک توده در شکم.
وجود خون در مدفوع.
روش هایی که در آنها از روده کوچک و اطراف آن عکس تهیه می شود ، به تشخیص سرطان روده کوچک کمک می کند و نشان می دهد که سرطان تا چه اندازه گسترش یافته است. به فرآیندی که برای فهمیدن اینکه سلول های سرطانی در داخل و اطراف روده کوچک گسترش یافته اند ، مرحله بندی سرطان گفته می شود.
برای برنامه ریزی درمان ، کشف نوع سرطان روده کوچک و اینکه آیا می توان تومور را با جراحی خارج کرد ، بسیار مهم است. آزمایشات و روش های تشخیصی ، تشخیص و مرحله بندی سرطان روده کوچک معمولاً همزمان انجام می شود. ممکن است از آزمایشات و روش های زیر نیز استفاده شود:
معاینه بدن برای بررسی علائم عمومی سلامتی ، از جمله بررسی علائم بیماری ، مانند توده ها یا هر چیز غیرعادی به نظر می رسد. همچنین سابقه ای از عادات بهداشتی بیمار و بیماری ها و معالجه های گذشته بیمار نیز ثبت خواهد شد.
روشی است که در آن نمونه خون بررسی می شود تا مقادیر برخی مواد آزاد شده توسط خون توسط اندام ها و بافت های بدن در خون اندازه گیری شود. مقدار غیر معمول (بالاتر یا پایین تر از حد طبیعی) یک ماده می تواند نشانه ای از بیماری باشد.
آزمایشات عملکرد کبد: روشی است که در آن نمونه خون برای اندازه گیری مقدار برخی مواد آزاد شده توسط کبد در خون بررسی می شود. مقدار بالاتر از حد طبیعی یک ماده می تواند نشانه بیماری کبد باشد که ممکن است در اثر سرطان روده کوچک ایجاد شود.
این روشی برای بررسی اندام ها و بافت های داخل بدن برای بررسی مناطق غیر عادی است. آندوسکوپی انواع مختلفی دارد:
آندوسکوپی فوقانی: روشی برای بررسی قسمت داخلی مری ، معده و اثنی عشر (قسمت اول روده کوچک ، نزدیک معده) است. آندوسکوپ از طریق دهان و به مری ، معده و اثنی عشر وارد می شود. آندوسکوپ ابزاری نازک مانند لوله با نور و لنز برای مشاهده است. همچنین ممکن است ابزاری برای از بین بردن نمونه های بافتی داشته باشد که از نظر میکروسکوپ از نظر علائم سرطان بررسی می شود.
آندوسکوپی کپسول: روشی برای بررسی قسمت داخلی روده کوچک است. کپسولی به اندازه یک قرص بزرگ و حاوی یک نور و یک دوربین بی سیم کوچک توسط بیمار بلعیده می شود. کپسول از طریق دستگاه گوارش ، از جمله روده کوچک عبور می کند و تصاویر زیادی از داخل دستگاه گوارش را به دستگاه ضبط کننده ای که از دور کمر یا بالای شانه پوشیده شده ارسال می کند. تصاویر از ضبط کننده به رایانه ارسال می شود و توسط پزشکی که علائم سرطان را بررسی می کند مشاهده می شود. در حین دفع کپسول از بدن خارج می شود.
روشی برای بررسی قسمت داخلی روده کوچک است. ابزار خاصی که از دو لوله تشکیل شده است (یکی در داخل لوله دیگر) از طریق دهان یا راست روده وارد روده کوچک می شود. لوله داخلی (آندوسکوپی با نور و لنز برای مشاهده) از طریق بخشی از روده کوچک حرکت می کند و یک بالون در انتهای آن باد می شود تا آندوسکوپ را در جای خود حفظ کند. در مرحله بعد ، لوله خارجی از طریق روده کوچک حرکت می کند تا به انتهای آندوسکوپ برسد و یک بالون در انتهای لوله خارجی باد می شود تا در جای خود قرار بگیرد. سپس ، بالون انتهای آندوسکوپ تخلیه شده و آندوسکوپ از طریق قسمت بعدی روده کوچک منتقل می شود. این مراحل بارها و بارها با حرکت لوله ها از روده کوچک تکرار می شوند. پزشک می تواند داخل روده کوچک را از طریق آندوسکوپ ببیند و با استفاده از ابزاری نمونه های بافت غیر طبیعی را از بین ببرد. نمونه های بافتی در زیر میکروسکوپ از نظر علائم سرطان بررسی می شوند. اگر نتایج آندوسکوپی کپسول غیرطبیعی باشد ، این روش ممکن است انجام شود. به این روش انتروسکوپی دو بالون نیز گفته می شود.
https://www.cancer.org.au/cancer-information/types-of-cancer/rare-cancers/small-bowel-cancer
روشی جراحی است که طی آن یک برش (برش) در دیواره شکم ایجاد می شود تا قسمت داخلی شکم از نظر علائم بیماری بررسی شود. اندازه برش به دلیل انجام لاپاراتومی بستگی دارد. گاهی اوقات اندامها یا غدد لنفاوی برداشته می شوند یا نمونه های بافتی گرفته می شود و زیر میکروسکوپ از نظر علائم بیماری بررسی می شود.
برداشتن سلول ها یا بافت ها بنابراین می توان آنها را زیر میکروسکوپ برای بررسی علائم سرطان مشاهده کرد. این ممکن است در طی آندوسکوپی یا لاپاراتومی انجام شود. نمونه توسط پاتولوژیست بررسی می شود که آیا سلولهای سرطانی دارد یا خیر.
سری GI فوقانی با پیگیری روده کوچک: مجموعه ای از اشعه ایکس مری ، معده و روده کوچک. بیمار مایعی را می نوشد که حاوی باریم (یک ترکیب فلزی سفید نقره ای) است. این مایع مری ، معده و روده کوچک را می پوشاند. با عبور باریم از طریق دستگاه GI فوقانی و روده کوچک ، اشعه ایکس در زمان های مختلف گرفته می شود.
روشی است که یک سری تصاویر دقیق از مناطق داخل بدن تهیه می کند ، از زوایای مختلف گرفته شده است. تصاویر توسط رایانه ای متصل به دستگاه اشعه ایکس ساخته شده اند. یک ماده رنگی ممکن است به داخل ورید تزریق شود یا بلعیده شود تا به اندام ها یا بافت ها با وضوح بیشتری نشان داده شود. به این روش توموگرافی کامپیوتری ، توموگرافی کامپیوتری یا توموگرافی محوری رایانه ای نیز گفته می شود.
MRI (تصویربرداری تشدید مغناطیسی): روشی است که با استفاده از آهنربا ، امواج رادیویی و کامپیوتر می توان مجموعه ای از تصاویر دقیق از مناطق داخل بدن را تهیه کرد. به این روش تصویربرداری تشدید مغناطیسی هسته ای (NMRI) نیز گفته می شود.
پیش آگهی (احتمال بهبودی) و گزینه های درمانی به موارد زیر بستگی شدیدی دارد:
نوع سرطان روده کوچک.
این که آیا سرطان فقط در پوشش داخلی روده کوچک است یا به فراتر از آن گسترش یافته است.
این که آیا سرطان به ارگان های دیگر بدن مانند غدد لنفاوی ، کبد یا صفاق (بافتی که دیواره شکم را می پوشاند و بیشتر اعضای اندام شکم را پوشش می دهد) گسترش یافته است.
این که آیا می توان سرطان را با جراحی به طور کامل از بین برد.
این که آیا سرطان به تازگی تشخیص داده شده یا عود کرده است.
موارد کلیدی:
آزمایشات و روش های مرحله بندی سرطان روده کوچک معمولاً همزمان با تشخیص انجام می شود.
سه روش وجود دارد که سرطان در بدن گسترش می یابد.
سرطان ممکن است از جایی که شروع شده به سایر قسمت های بدن گسترش یابد.
سرطان روده کوچک بر اساس اینکه تومور با جراحی کاملاً برطرف شود یا نه ، گروه بندی می شود.
آزمایشات و روش های مرحله بندی همزمان سرطان روده کوچک
از مرحله بندی برای کشف میزان گسترش سرطان استفاده می شود ، اما تصمیمات درمانی بر اساس مرحله اتخاذ نمی شود. برای تشریح آزمایشات و روش های مورد استفاده برای شناسایی ، تشخیص و مرحله بندی سرطان روده کوچک ، این مطلب را تا انتها مطالعه کنید.
به سه روش ، سرطان در بدن گسترش می یابد. سرطان می تواند از طریق بافت ، سیستم لنفاوی و خون به این شکل گسترش یابد:
بافت. سرطان از همان جایی که با رشد در مناطق مجاور آغاز شده ، گسترش می یابد.
سیستم لنفاوی. سرطان از همان جایی که با ورود به سیستم لنفاوی آغاز شده گسترش می یابد. سرطان از طریق عروق لنفاوی به سایر قسمت های بدن منتقل می شود.
خون. سرطان از همان جایی که با ورود به خون شروع می شود گسترش می یابد. سرطان از طریق رگ های خونی به سایر قسمت های بدن منتقل می شود.
سرطان ممکن است از جایی که شروع شده به سایر قسمت های بدن گسترش یابد.
وقتی سرطان به قسمت دیگری از بدن گسترش می یابد ، متاستاز نامیده می شود. سلول های سرطانی از محل شروع (تومور اولیه) جدا شده و از طریق سیستم لنفاوی یا خون گسترش پیدا می کنند.
سیستم لنفاوی. سرطان وارد سیستم لنفاوی می شود ، از طریق رگ های لنفاوی عبور می کند و در قسمت دیگری از بدن تومور (تومور متاستاتیک) ایجاد می کند.
خون. سرطان وارد خون می شود ، از طریق رگ های خونی عبور می کند و در قسمت دیگری از بدن تومور (تومور متاستاتیک) ایجاد می کند.
تومور متاستاتیک همان نوع سرطان تومور اولیه است. به عنوان مثال ، اگر سرطان روده کوچک به کبد گسترش یابد ، سلول های سرطانی کبد ، در واقع همان سلول های سرطانی روده کوچک هستند. این بیماری سرطان روده کوچک متاستاتیک است و نه سرطان کبد.
سرطان روده کوچک بر اساس این که تومور با جراحی کاملاً برداشته شود یا نه ، گروه بندی می شود.
درمان به این بستگی دارد که آیا تومور می تواند با جراحی برداشته شود و آیا سرطان به عنوان تومور اولیه درمان می شود یا سرطان متاستاتیک است.
سرطان روده کوچک عود کننده ، سرطانی است که پس از درمان مجدداً عود کرده است (دوباره برگشته است). سرطان ممکن است در روده باریک یا سایر قسمت های بدن برگردد.
ادامه مطلب در بخش دوم >>> درمان سرطان روده کوچک
سازمان بهداشت جهانی، بیماری حاصل از ویروس کرونا را در دی ماه سال 1398 خورشیدی بعنوان یک اورژانس عمومی مطرح کرده است، که منشا ان ازکشور چین بوده و سبب ابتلا و مرگ عده بسیار زیادی در سراسر دنیا شده است تا جایی که سازمان بهداشت جهانی در تاریخ 21 اسفندماه سال 1398 این بیماری را بعنوان یک همه گیری جهانی (پاندمی) اعلام نمود.هر چند متخصصین رادیوتراپی انکولوژی در خط مقدم مبارزه با این بیماری نیستند ولی به گونه ای تحت تاثیر این مشکل بین المللی قرار دارند.
در شرایط فعلی و دوران شیوع بیماری کرونا بهتر است حتی المقدور، مراجعات بیماران را کاهش داد.
مثلا میتوان از روش ویزیت های از راه دور (بکمک اینترنت) استفاده کرد و برای درمان بیماران نیز از پروتوکل های رادیوتراپی با تعداد جلسات کمتر سود برد که به این مدل از درمان، Hypofractionation میگویند و از این پس اختصارا با نام HoFr به آن اشاره میشود.
روش HoFr در خصوص بسیاری از تومورها قابل انجام است ولی در خیلی از موارد هم بعنوان روش استاندارد تلقی نمیشود ولی خوب است که در شرایط فعلی به استفاده از این مدل درمانی بیشتر فکر کنیم.
بعنوان مثال برای بیماران دچار کانسر پستان، که تحت عمل جراحی برداشتن کل پستان قرار میگیرند(عمل ماستکتومی)، روش HoFr یک درمان استاندارد در بریتانیا و هلند محسوب میشود ولی در سایر کشورها فقط 15 درصد بیماران با این پروتوکل کوتاه مدت، تحت درمان قرار میگیرند.
در کانسر انتهای روده (رکتوم) یک روش رادیوتراپی با تعداد جلسات کم (Short Course Radiotherapy) وجود دارد که در طی فقط یک هفته قابل انجام است در حالیکه رادیوتراپی با تعداد جلسات معمول 6-5 هفته طول میکشد. البته روش اول در کشورهای مختلف، به میزان کمتری مورد استفاده قرار میگیرد.
خوشبختانه در کانسر پروستات از روش HoFr بعنوان یک روش استاندارد میتوان استفاده کرد.
در متاستاز استخوانی غیرعارضه دار، میتوان تنها از یک جلسه رادیوتراپی برای درمان استفاده کرد، هرچند متاسفانه این روش درمانی مقبولیت بین المللی کمتری دارد.
ژن درمانی سرطان زا
در مرکز هر سلول بدن شما ناحیه ای به نام “هسته” وجود دارد. هسته حاوی DNA شما (اسید نوکلئیک دئوکسی ریبوز) است ، که یک کد ژنتیکی است که از هر یک از والدین تان به شما به ارث رسیده است (به ارث برده شده است). ژن ها از چند صد تا چند میلیون قطعه DNA تشکیل شده اند. شما دارای 46 کروموزوم هستید که هر کدام از هزاران ژن تشکیل شده اند. هر فرد بین 20 تا 25 هزار ژن در بدن خود دارد. شما از هر ژن 2 نسخه دارید ، 1 نسخه از مادر و یک نسخه از پدر. ژن درمانی سرطان
ژن ها حاوی دستورالعمل هایی برای سلول مبنی بر نحوه ساخت پروتئین هستند. پروتئین ها برای انجام بیشتر عملکردهای حیاتی مورد نیاز و ضروری هستند. ژن ها به سلول ها می گویند که چگونه کار کنند ، رشد و نمو ما را کنترل کنند و ظاهر ما و نحوه عملکرد بدن ما را تعیین کنند. آنها همچنین در ترمیم سلول ها و بافت های آسیب دیده نقش به سزایی دارند.
مهمترین کاربرد ژن درمانی در درمان سرطان است. در ادامه این مقاله ژن درمانی سرطان به طور مفصل شرح داده شده است. ژن درمانی pdf
اکنون که می دانیم ژن ها چیستند ، قصد داریم این را نیز بدانیم چگونه می توان از آنها برای مقابله با سرطان استفاده کرد؟ اگر ژنی آسیب ببیند ، به این آسیب “جهش” گفته می شود. این جهش می تواند منجر به عدم عملکرد صحیح یک ژن و رشد غیرقابل کنترل سلول شود. وقتی سلول ها خیلی سریع یا غیرقابل کنترل رشد می کنند ، سرطان ایجاد می شود. به خاطر داشته باشید که تشکیل سرطان به این سادگی ها نیست ، بلکه به مجموعه پیچیده ای از جهش های متعدد نیاز دارد. این جهش ها ممکن است در اثر مواردی مانند سیگار کشیدن و محیط زیست ایجاد شده یا ممکن است به ارث برده شوند (از والدین تان منتقل شوند). منطقی است که اگر بتوانیم این جهش ها را ترمیم کنیم ، احتمالاً می توانیم از شیوع سرطان جلوگیری کنیم. حال سوال این است که چگونه این کار را انجام دهیم؟
در حال حاضر ، محققان در حال آزمایش چندین روش استفاده از ژن درمانی در درمان سرطان هستند: ژن درمانی در سرطان خون
جایگزین کردن ژن های مفقود یا غیر فعال (بدون عملکرد). به عنوان مثال ، p53 ژنی است که “ژن سرکوب کننده تومور” نامیده می شود. وظیفه آن فقط این است: سرکوب (جلوگیری یا توقف) تشکیل تومورها. سلول هایی که فاقد این ژن هستند یا به دلیل جهش ، کپی غیر فعال ندارند ، ممکن است با افزودن کپی های فعال p53 به سلول “ثابت” شوند.
انکوژن ها ژن های جهش یافته ای هستند که می توانند باعث تشکیل سرطان جدید یا گسترش سرطان موجود (متاستاز) شوند. با توقف عملکرد این ژن ها ، ممکن است سرطان و یا گسترش آن متوقف شود.
استفاده از سیستم ایمنی بدن خود با قرار دادن ژن ها در سلول های سرطانی که بدن را تحریک می کند به عنوان مهاجم خارجی به سلول های سرطانی حمله کند.
وارد کردن ژن ها در سلول های سرطانی به منظور این که شیمی درمانی ، پرتودرمانی یا هورمون درمانی بتوانند سلول های سرطانی را راحت تر مورد حمله قرار دهند.
ایجاد “ژن های خودکشی” که می توانند وارد سلول های سرطانی شوند و منجر به خود تخریبی آنها شود.
سرطان ها برای رشد و بقا به خون نیاز دارند و برای این کار عروق خونی خود را تشکیل می دهند. می توان از ژن ها برای جلوگیری از تشکیل این رگ های خونی که باعث مرگ تومور در اثر گرسنگی می شود (که همچنین ضد رگ زایی نیز نامیده می شود) استفاده کرد.
از ژن ها برای محافظت از سلول های سالم در برابر عوارض جانبی درمان استفاده می شود و اجازه می دهد دوزهای بیشتری از شیمی درمانی و پرتودرمانی داده شود. ژن درمانی سرطان کبد
تحویل ژن یکی از بزرگترین چالش های ژن درمانی است. می توانید تصور کنید تزریق این ژن ها به سلول های کوچک بسیار دشوار است ، بنابراین از حامل یا “وکتور” برای این کار استفاده می شود. به طور معمول ، ویروس ها به عنوان ناقل استفاده می شوند. حامل ویروس برای انتقال DNA انسان باید از نظر ژنتیکی تغییر کند. این ویروس ها مانند ویروس هایی هستند که باعث سرماخوردگی می شوند ، تنها “غیرفعال” (خاموش) می شوند تا در واقع باعث سرماخوردگی بیمار نشوند.
در برخی موارد ، برخی سلول ها از بیمار گرفته می شود و ویروس در آزمایشگاه در معرض سلول ها قرار می گیرد. ویروس به ژن دلخواه متصل شده و به سلول ها راه پیدا می کند. این سلول ها در آزمایشگاه مجاز به رشد هستند. سپس سلول های رشد یافته با تزریق داخل وریدی (IV) به بیمار بازگردانده می شود یا به حفره بدن (یعنی ریه) یا تومور تزریق می شود (ژن درمانی سرطان ریه).
در موارد دیگر ، حامل با ژن متصل مستقیماً با تزریق داخل وریدی به بیمار داده می شود یا به حفره بدن یا تومور تزریق می شود. هنگامی که ژن به سلول رسید ، باید به هسته سلول (جایی که DNA یا کد ژنتیکی در آن است) برود و با مواد ژنتیکی انسان ترکیب شود. سپس باید آن را “روشن” کرد تا محصول پروتئینی آن ژن تولید شود. برای موفقیت در انتقال ژن ، پروتئین تولید شده باید به درستی کار کند. همانطور که می بینید ، این چند مرحله مهم است که باید برای درمان مناسب به دقت انجام شود. ژن درمانی سرطان تخمدان
با توجه به اینکه ژن درمانی در درمان سرطان بسیار جدید است ، از تمام عوارض جانبی آن ، به ویژه عوارض بلند مدت که ممکن است سالها پس از دریافت این درمان اتفاق بیفتد ، اطلاعی دقیقی نداریم. پس از دریافت اولیه ژن درمانی ، سیستم ایمنی بیمار ممکن است به حامل خارجی واکنش نشان دهد. علائم یکی از واکنش ها ممکن است شامل تب ، لرز شدید ، افت فشار خون ، تهوع ، استفراغ و سردرد باشد. این علائم معمولاً ظرف 24 الی 48 ساعت پس از تزریق برطرف می شوند. سایر عوارض جانبی بستگی به نوع حامل مورد استفاده و نحوه ارائه آن دارد. به عنوان مثال ، اگر این ژن به ریه بیمار داده شود ، عوارض جانبی ممکن است بر ریه تأثیر بگذارد. ژن درمانی سرطان مثانه
برخی از عوارض جانبی نظری هستند ، به این معنی که ممکن است رخ دهد ، اما هنوز در کارآزمایی های بالینی رخ نداده اند. این ترس وجود دارد که ژن ها وارد سلول های سالم شده و باعث آسیب به آنها شوند ، که می تواند منجر به بیماری دیگری یا سرطان دیگری شود. اگر ژن ها وارد سلول های باروری شوند ، ممکن است باعث آسیب به اسپرم یا تخمک شوند. بیم آن می رود که این آسیب به نسل های بعدی نیز منتقل شود. در این زمان ، محققان بسیار مراقب هستند تا قبل از انجام درمان به انسان ، به این عوارض جانبی ناخواسته توجه ویژه ای داشته باشند و آزمایشاتی را در مطالعات حیوانی انجام دهند. ژن درمانی