سرطان معده (Stomach cancer) معمولاً در سلول های تولید کننده مخاط که معده را پوشش می دهند، تشکیل می شود. به این نوع سرطان آدنوکارسینوما گفته می شود.
طی چند دهه گذشته ، در سرتاسر جهان نرخ سرطان در بخش اصلی معده رو به کاهش است. اما در همین مدت ، سرطان در ناحیه ای که قسمت بالای معده (کاردیا یا دهانه معده) با انتهای تحتانی لوله بلع (مری) به یکدیگر متصل می شوند، بسیار شایع شده است. به این ناحیه معده، محل اتصال مری به معده یا گاستروازوفاژیال (gastroesophageal junction) گفته می شود.
علائم و نشانه های سرطان گاستروازوفاژیال و همچنین علائم عود سرطان معده ممکن است شامل موارد زیر باشد:
خستگی
احساس نفخ بعد از خوردن غذا
احساس پری بعد از خوردن مقادیر کمی از غذا
سوزش شدید و مداوم سر دل
سوء هاضمه شدید که همیشه وجود دارد
حالت تهوع بی دلیل و مداوم
معده درد
استفراغ مداوم
کاهش وزن ناخواسته
با علائم سرطان روده آشنا شوید!
چه زمانی باید به پزشک مراجعه کنیم؟
اگر علائم و نشانه هایی دارید که برای تان نگران کننده هستند ، با پزشک خود ملاقات کنید. پزشک شما به احتمال زیاد ابتدا علل شایع این علائم و نشانه ها را بررسی خواهد کرد.
علل سرطان روده
سرطان گاستروازوفاژیال
به طور کلی ، سرطان هنگامی شکل می گیرد که یک خطا (جهش) در DNA سلول رخ می دهد. این جهش منجر به رشد و تقسیم سلول با سرعت سریع و ادامه حیات در شرایطی می شود که یک سلول عادی و سالم بمیرد. سلول های سرطانی تجمع یافته، توموری را تشکیل می دهند که می توانند به ساختارهای مجاور حمله کنند. سلول های سرطانی نیز می توانند از تومور جدا شوند و در سراسر بدن گسترش یابد.
سرطان گاستروازوفاژیال با ابتلا به بیماری ریفلاکس معده (GERD) ، چاقی و سیگار کشیدن مرتبط است. بیماری ریفلاکس معده وضعیتی است که در اثر برگشت مکرر مایع اسید معده به مری ایجاد می شود.
بین رژیم غذایی سرشار از غذاهای دودی و شور و سرطان معده که در قسمت اصلی معده ایجاد می شود ، ارتباط مستقیمی وجود دارد. از آنجا که استفاده از یخچال برای حفظ و نگهداری مواد غذایی در سراسر جهان متداول شده است ، نرخ سرطان معده کاهش چشمگیری یافته است.
محل اتصال مری به معده
مهم ترین عوامل خطر ابتلا به سرطان گاستروازوفاژیال ، سابقه بیماری ریفلاکس معده و چاقی است.
عواملی که خطر ابتلا به سرطان معده را افزایش می دهند عبارتند از:
رژیم غذایی مملو از غذاهای شور و دودی
رژیم غذایی کم میوه و کم سبزیجات
سابقه خانوادگی سرطان معده
ابتلا به عفونت هیلکوباکتر پیلوری (Helicobacter pylori) یا اچ پیلوری
التهاب معده طولانی مدت
کم خونی مزمن
سیگار کشیدن
پولیپ معده
گوشت اضافه در معده نشانه چیست ؟ پولیپ معده
یبوست و سرطان معده اغلب ارتباطی با یکدیگر ندارند. درد معده و پشت نیز ارتباطی با این سرطان ندارد. در برخی مورد دیده شده سرطان معده و کم خونی با یکدیگر در ارتباط هستند.
هنوز مشخص نیست که چه عواملی منجر به ابتلا به سرطان معده می شود ، بنابراین هیچ راهی برای جلوگیری و پیشگیری از آن وجود ندارد. اما شما می توانید با ایجاد تغییرات کوچکی در زندگی روزمره خود ، در جهت کاهش خطر ابتلا به سرطان گاستروازوفاژیال قدم بردارید. به عنوان مثال ، سعی کنید:
ورزش کنید. ورزش منظم با کاهش خطر ابتلا به سرطان معده همراه است. سعی کنید بیشتر روزهای هفته را به انجام فعالیت بدنی بپردازید.
میوه و سبزیجات بیشتری میل کنید. سعی کنید هر روز میوه و سبزیجات بیشتری را در رژیم غذایی خود بگنجانید. طیف گسترده ای از میوه ها و سبزیجات رنگارنگ را انتخاب کنید.
مقدار غذاهای شور و دودی را که میل می کنید، کاهش دهید. با محدود کردن این غذاها از معده خود محافظت کنید.
سیگار نکشید. اگر سیگار می کشید ، آن را ترک کنید. اگر سیگار نمی کشید ، هیچ وقت دیگر هم مصرف آن را آغاز نکنید. سیگار کشیدن، خطر ابتلا به سرطان معده و همچنین بسیاری از انواع دیگر سرطان را افزایش می دهد. ترک سیگار بسیار دشوار است ، بنابراین چنانچه در صدد ترک سیگار هستید، از پزشک خود کمک بگیرید.
از پزشک خود در مورد خطر ابتلا به سرطان معده سؤال کنید. در صورت افزایش خطر ابتلا به سرطان گاستروازوفاژیال یا سرطان معده ، با پزشک خود مشورت کنید. هر دوی شما در کنار یکدیگر می توانید با انجام آندوسکوپی دوره ای، به دنبال یافتن علائم سرطان معده باشید.
عکس معده سالم در اندوسکوپی
آزمایشات و رویکرد های مورد استفاده برای تشخیص سرطان گاستروازوفاژیال و سرطان معده شامل موارد زیر است:
استفاده از یک دوربین کوچک برای دیدن داخل معده (آندوسکوپی فوقانی). یک لوله نازک متصل به یک دوربین ریز به سمت پایین گلو و داخل معده شما انتقال داده می شود. پزشک شما از این طریق می تواند به دنبال علائم سرطان باشد. در صورت یافتن مناطق مشکوک ، می توان یک تکه از بافت را برای تجزیه و تحلیل (بیوپسی) جمع آوری کرد.
تست های تصویربرداری. آزمایشات تصویربرداری که برای کشف سرطان معده مورد استفاده قرار می گیرند شامل اسکن توموگرافی کامپیوتری یا سی تی اسکن (CT) و نوع خاصی از تست اشعه X است که گاهی اوقات به آن بلع باریم گفته می شود.
مرحله بندی سرطان معده به پزشک کمک می کند تا تصمیم بگیرد که کدام روش درمانی برای شما مناسب تر است. آزمایشات و روش های مورد استفاده برای تعیین مرحله سرطان معده عبارتند از:
تست های تصویربرداری. آزمایشات ممکن است شامل سی تی اسکن و توموگرافی انتشار پوزیترون (PET) باشد.
جراحی اکتشافی. پزشک شما ممکن است به دنبال جستجو و کشف علائمی که نشان می دهد سرطان فرا تر از مری یا معده تان پیش رفته و به قفسه سینه یا شکم نیز سرایت کرده است، عمل جراحی را توصیه کند. جراحی اکتشافی معمولاً به روش لاپاروسکوپی انجام می شود. این بدان معنی است که جراح چندین برش کوچک در شکم شما ایجاد می کند و یک دوربین مخصوص را که تصاویر را به مانیتور اتاق عمل منتقل می کند، به داخل هدایت می کند.
بسته به وضعیت تان ممکن است از سایر تست های مرحله بندی نیز استفاده شود.
مراحل آدنوکارسینوما معده یا مری شامل موارد زیر است:
مرحله اول. در این مرحله ، تومور محدود به لایه فوقانی بافت است که قسمت داخلی مری یا معده را پوشش می دهد. سلول های سرطانی همچنین ممکن است به تعداد محدودی از غدد لنفاوی مجاور نیز سرایت باشد.
مرحله دوم. سرطان در این مرحله عمیق تر گسترش یافته است و در لایه ی عضلانی عمیق تر مری یا دیواره معده رشد کرده است. سرطان ممکن است در بخش عمده ای از غدد لنفاوی نیز گسترش یافته باشد.
مرحله سوم. در این مرحله ، سرطان ممکن است در تمام لایه های مری یا معده رشد کرده و به ساختارهای مجاور گسترش یابد. یا ممکن است این یک سرطان کوچک تر باشد که با شدت بیشتر در غدد لنفاوی گسترش یافته است.
مرحله چهارم. این مرحله نشان می دهد که سرطان در نواحی دوردست بدن گسترش یافته است.
گزینه های درمانی شما برای سرطان گاستروازوفاژیال یا سرطان معده به مرحله سرطان ، سلامت کلی تان و ترجیحات شما بستگی دارد.
سرطان گاستروازوفاژیالی که هنوز گسترش نیافته است نیاز به جراحی دارد تا قسمتی از مری یا معده را که تومور در آن قرار دارد برداشته شود. هدف از عمل جراحی ، حذف کل سرطان و در صورت امکان حاشیه بافت سالم است. غدد لنفاوی مجاور نیز به طور معمول برداشته می شوند.
هدف از عمل جراحی سرطان معده نیز حذف کل سرطان و در صورت امکان حاشیه بافت سالم است. گزینه های جراحی این سرطان عبارتند از:
برداشتن تومورها در مراحل اولیه از روی معده. سرطان های بسیار کوچکی که محدود به پوشش داخلی معده هستند ممکن است با استفاده از آندوسکوپی در روشی موسوم به “برداشتن مخاط آندوسکوپی” از بین بروند. آندوسکوپ یک لامپ روشن با دوربینی است که از گلوی شما به معده تان عبور داده می شود. پزشک از ابزار های ویژه ای برای از بین بردن سرطان و حاشیه بافت سالم در لایه های معده استفاده می کند.
برداشتن بخشی از معده (گاسترکتومی جزئی). در طی گاسترکتومی ساب توتال یا جزئی ، جراح تنها بخشی از معده را که در اثر سرطان تحت تأثیر قرار گرفته است ، بر می دارد.
برداشتن کل معده (گاسترکتومی کامل). گاسترکتومی کامل شامل حذف کل معده و برخی از بافت های اطراف آن است. سپس مری مستقیماً به روده کوچک متصل می شود تا غذا بتواند از طریق دستگاه گوارش تان حرکت کند.
برداشتن غدد لنفاوی برای کشف سرطان. جراح غده های لنفاوی در شکم شما را معاینه و حذف می کند تا بتواند به دنبال سلول های سرطانی بگردد.
جراحی برای تسکین علائم و نشانه ها. برداشتن بخشی از معده ممکن است علائم و نشانه های تومور رو به رشد را در افراد مبتلا به سرطان پیشرفته معده کاهش دهد. در این حالت ، جراحی نمی تواند سرطان معده پیشرفته را درمان کند ، اما می تواند شرایط شما را بهتر کند.
جراحی، خطر خونریزی و عفونت را به همراه دارد. اگر تمام یا بخشی از معده شما برداشته شود ، ممکن است به دنبال آن، مشکلات گوارشی را تجربه کنید.
در پرتو درمانی از پرتو های پر انرژی مانند اشعه ایکس و پروتون برای از بین بردن سلول های سرطانی استفاده می شود. پرتو های انرژی از دستگاهی متساطع می شود که در حالی که روی یک میز قرار می گیرید ، به دور شما حرکت می کند.
در سرطان گاستروازوفاژیال و همچنین در سرطان معده ، می توان از پرتو درمانی قبل از جراحی (پرتو درمانی القایی) استفاده کرد تا یک تومور کوچک شود و راحت تر از بین برود. پرتو درمانی همچنین می تواند بعد از عمل جراحی (پرتو درمانی کمکی) برای از بین بردن هر سلول سرطانی که ممکن است در ناحیه اطراف مری یا معده تان باقی مانده باشد ، استفاده شود.
در سرطان گاستروازوفاژیال ، پرتو درمانی و شیمی درمانی معمولا به طور همزمان (شیمی-پرتو درمانی) ، قبل از عمل جراحی انجام می شود.
پرتو درمانی بر روی معده می تواند منجر به اسهال ، سوء هاضمه ، تهوع و استفراغ شود. پرتو درمانی بر روی مری می تواند منجر به درد حین بلع و مشکل در بلع شود. برای جلوگیری از این عوارض جانبی ، ممکن است به شما توصیه شود تا زمانی که مری تان بهبود یابد از طریق ایجاد برش کوچکی، لوله تغذیه ای را در شکم خود قرار دهید.
در مواردی که سرطان پیشرفته شده است، ممکن است از پرتو درمانی برای تسکین عوارض جانبی ناشی از تومور بزرگ استفاده شود.
در شیمی درمانی از داروهایی برای از بین بردن سلول های سرطانی استفاده می شود. داروهای شیمی درمانی در سراسر بدن شما حرکت کرده و سلول های سرطانی را که ممکن است در خارج از معده نیز گسترش یافته باشند ، از بین می برد.
شیمی درمانی قبل از عمل (شیمی درمانی القایی) می تواند برای کوچک کردن تومور انجام شود تا راحت تر از بین برود. شیمی درمانی پس از عمل جراحی (شیمی درمانی کمکی) نیز برای از بین بردن هر سلول سرطانی که ممکن است در بدن باقی مانده باشد ، استفاده می شود. شیمی درمانی اغلب با پرتو درمانی ترکیب می شود. شیمی درمانی ممکن است در افرادی که مبتلا به سرطان معده پیشرفته هستند ، برای تسکین علائم و نشانه ها به تنهایی به کار برده شود.
عوارض جانبی شیمی درمانی بستگی به این دارد که از کدام داروها استفاده می شود.
در درمان هدفمند از داروهایی استفاده می شود که به ناهنجاری های خاصی در سلول های سرطانی حمله می کنند و یا سیستم ایمنی بدن تان را در جهت از بین بردن سلول های سرطانی هدایت می کنند (ایمونوتراپی). داروهای هدفمند مورد استفاده در معالجه سرطان معده عبارتند از:
Trastuzumab (Herceptin) برای سلول های سرطانی معده که HER2 زیادی تولید می کند
Ramucirumab (Cyramza) برای سرطان پیشرفته معده که به سایر درمان ها پاسخ نداده است
Imatinib (Gleevec) برای یک نوع نادر از سرطان معده به نام تومور استرومال دستگاه گوارش
Sunitinib (Sutent) برای تومورهای استرومال دستگاه گوارش
رگورافنیب (Stivarga) برای تومورهای استرومال دستگاه گوارش
چندین داروی هدفمند برای معالجه سرطان گاستروازوفاژیال مورد مطالعه قرار گرفته اند ، اما تنها دو مورد از این داروها – ramucirumab و trastuzumab – برای این مورد تأیید شده اند.
داروهای هدفمند اغلب همراه با داروهای استاندارد شیمی درمانی استفاده می شوند. آزمایشات سلول های سرطانی شما می تواند به پزشک تان نشان دهد که آیا این درمان ها به احتمال زیاد برای شما مفید است یا خیر.
مراقبت تسکین دهنده، مراقبت های پزشکی تخصصی است که بر روی رهایی از درد و سایر علائم جدی بیماری تمرکز دارد. در مراقبت تسکینی ، تیمی از پزشکان ، پرستاران و سایر متخصصان آموزش دیده ارائه می شود که با شما ، خانواده و سایر پزشکان تان در تعامل و همکاری هستند تا حمایت و پشتیبانی بیشتری را ارائه دهند. در صورت انجام درمان های تهاجمی ، مانند جراحی ، شیمی درمانی یا پرتو درمانی ، از مراقبت تسکینی استفاده می شود.
هنگامی که از مراقبت تسکینی در کنار سایر درمان های استاندارد استفاده می شود ، ممکن است مبتلایان به سرطان احساس بهتر و زندگی طولانی تری داشته باشند.
هدف تیم های مراقبت تسکینی این است که کیفیت زندگی افراد مبتلا به سرطان و خانواده های شان را بهبود بخشد. این نوع مراقبت در کنار درمان های دیگر یا سایر مواردی که ممکن است دریافت کنید، ارائه می شود.
محققان در سرتاسر جهان در حال مطالعه چندین داروی جدید هستند که از قدرت سیستم ایمنی بدن برای ریشه کن کردن سرطان استفاده می کنند (رویکردی به نام ایمونوتراپی). این داروها به روش های پیچیده ای عمل می کنند تا سیستم ایمنی بدن در پاسخ به سلول های سرطانی به گونه ای وارد عمل شود که گویی آن ها مانند باکتری ها مهاجمین خارجی هستند.
تشخیص سرطان می تواند از نظر احساسی چالش برانگیز باشد. با گذشت زمان ، افراد مبتلا یاد می گیرند که با روش های منحصر به فردی با مشکل خود کنار بیایند. اما تا زمانی که متوجه نشده اید چه کاری برای شما مفید است ، اقدامات زیر را به کار گیرید:
به اندازه کافی در مورد سرطان خود اطلاعات کسب کنید تا در تصمیم گیری های درمانی بهتر عمل کنید. از پزشک خود بخواهید نوع و مرحله سرطان شما و همچنین روش های درمانی و عوارض جانبی آنها را برای شما شرح دهد. هرچه بیشتر بدانید ، هنگام تصمیم گیری در مورد مراقبت از خود اطمینان بیشتری خواهید داشت. در کتابخانه محلی خود و یا در وب سایت های معتبر به دنبال اطلاعات باشید.
با سایر نجات یافتگان سرطان ارتباط برقرار کنید. در مورد گروه های پشتیبانی در شهر یا منطقه خود از پزشک تان سوال کنید. یا به صورت آنلاین با نجات یافتگان از سرطان ارتباط برقرار کنید ، یا با یک سازمان سرطان مانند انجمن سرطان تماس بگیرید.
فعال باشید. تشخیص سرطان به معنای این نیست که مجبور هستید کارهایی که از انجام آن لذت می برید یا به طور عادی انجام می دهید را متوقف کنید. در بیشتر مواقع ، اگر احساس خوبی برای انجام کاری دارید ، پیش بروید و این کار را انجام دهید.
اگر علائم یا علائمی دارید که برای تان نگران کننده هستند ، قدم اول، مراجعه به پزشک خانوادگی تان است. اگر پزشک تان به سرطان معده مشکوک شود ، احتمالاً شما را به پزشک متخصص در بیماری های دستگاه گوارش (متخصص گوارش) ارجاع می دهد. پس از تشخیص سرطان گاستروازوفاژیال یا معده ، ممکن است شما به یک متخصص سرطان (انکولوژیست) یا یک جراح متخصص در زمینه دستگاه گوارش نیز ارجاع داده شوید.
از آنجا که مدت زمان ملاقات ها می تواند مختصر باشد ، و از آنجا که اغلب زمینه های زیادی برای پوشش وجود دارد ، بهتر است از قبل آماده باشید. در اینجا اطلاعاتی وجود دارد که به شما کمک می کند برای ملاقات با پزشک آمادگی لازم داشته باشید و همچنین بدانید چه انتظاراتی از پزشک تان دارید.
از محدودیت های قبل از ملاقات با پزشک آگاه باشید. در زمان مراجعه ، حتماً سؤال کنید که آیا پیش از این اقداماتی وجود دارد که باید انجام دهید ، مانند محدود کردن رژیم غذایی خود.
علائمی را که تجربه کرده اید یادداشت کنید ، حتی مواردی که ممکن است برای شما غیر مرتبط به نظر برسند.
اطلاعات شخصی مهم خود ، از جمله فشارهای اساسی یا تغییرات اخیر زندگی را یادداشت کنید.
فهرستی از تمام داروها ، ویتامین ها یا مکمل هایی که مصرف می کنید ، تهیه کنید.
توجه داشته باشید که چه علائم و نشانه هایی، وضعیت شما را بهبود می بخشد یا بدتر می کند. توجه کنید که کدام غذاها ، داروها یا سایر عوامل در علائم و نشانه های شما تأثیر گذار هستند.
وقت ملاقات شما با پزشک محدود است ، بنابراین تهیه فهرستی از سوالات می تواند به شما کمک کند تا تمام نگرانی های خود را در حین مراجعه مطرح کنید. سوالات خود را از مهم ترین تا کمتر مهم دسته بندی کنید. برخی از سؤالات اساسی که در مورد سرطان معده باید از پزشک خود بپرسید عبارتند از:
چه نوع سرطان معده ای دارم؟
سرطان معده من چقدر پیشرفته است؟
عاقبت سرطان معده چیست؟ میزان بقا در سرطان معده چقدر است؟
طول عمر سرطان معده چقدر است؟
چه نوع دیگری از آزمایشات لازم دارم؟
گزینه های درمان برای من چه هستند؟
درمان ها چقدر موفق هستند؟
مزایا و خطرات هر گزینه درمانی چیست؟
آیا گزینه ای وجود دارد که احساس می کنید برای من بهتر باشد؟
آیا درمان بر زندگی من تأثیر خواهد گذاشت؟ آیا می توانم به کار خود ادامه دهم؟
آیا باید به بهترین جراح سرطان معده مراجعه کنم؟ هزینه درمان سرطان معده چقدر است و آیا بیمه هزینه من را تأمین خواهد کرد؟
آیا بروشور یا نسخه چاپی دیگری وجود دارد که بتوانم با خود ببرم؟ چه وب سایت هایی را برای کسب اطلاعات بیشتر پیشنهاد می کنید؟
علاوه بر سوالاتی که تهیه کرده اید ، چنانچه سوال دیگری به ذهن تان می رسد، در هنگام مراجعه از پزشک خود بپرسید.
پزشک تان نیز احتمالاً تعدادی سؤال از شما خواهد پرسید. داشتن آمادگی برای پاسخگویی به آنها ممکن است به شما فرصت دهد تا نکات دیگری را که می خواهید به آنها بپردازید را مطرح کنید. پزشک ممکن است سوالات زیر را از شما بپرسد:
از چه زمانی علائم تان شروع شد؟
آیا علائم شما مداوم است یا گاه به گاه پیش می آید؟
شدت علائم تان چقدر است؟
فکر می کنید چه چیزی علائم شما را بهبود می بخشد؟
فکر می کنید چه چیزی علائم شما را بدتر می کند؟
کاربر عزیز، امیدواریم این اطلاعات توانسته باشد به شما در درمان بیماری تان کمک کرده باشد و هر چه زود تر، مجددا سلامتی خود را به دست آورید.
سرطان مری (به انگلیسی: Esophageal cancer) یکی از انواع سرطان های دستگاه گوارشی است از رشد بافت سرطانی در مری آغاز میشود. جاییکه سلول ها بدون کنترل شروع به تقسیم میکنند.
سرطان مری هر قسمت از مری را میتواند در گیر کند، مری یک تیوب عضلانی است که از حلق شروع شده و در انتها به معده ختم می شود.
این نوع کنسر تقریبا جزء سرطان های نایاب است و شایع نیست و حدود 1 درصد سرطان های تشیص داده شده در ایالات متحد امریکا را تشکیل می دهد. سرطان مری در افراد بیشتر از ۵۰ سال و در مردان شایع تر است.
در هر صورت ریسک هایی که حدس زده می شوند که می توانند احتمال سرطان مری را افزایش دهند، شامل: مصرف الکل، مصرف تنباکو، چاقی و رفلاکس مداوم اسید معده است.
https://www.californiaprotons.com/si/esophageal-cancer/
شایع ترین علامتی که در سرطان مری وجود دارد، سختی در بلع غذا (یا همان دیسفاژی) است که با بزرگ شدن تومور و تنگ شدن ورودی مری این اتفاق می افتد.
شایع ترین ریسک فاکتور ها:
مصرف الکل و تنباکو
سن بالا
جنس مرد
چاقی
عادت مضر در خوردن مایعات داغ
-مصرف کم میوه و سبزیجات
-سابقه رادیوتراپی در ناحیه قفسه سینه و بالای شکم
بیماری رفلاکس گاستروازوفاژیال که رفلاکس اسید به صورت مزمن دارند و با توجه به شدت و تکرار آن می تواند ریسک سرطان را افزایش دهد.
این وضعیت در نتیجه رفلاکس مزمن اسید اتفاق می افتد، که باعث تغییر در سلول های مری می شود.
این وضعیت در نتیجه ناتوانی مری در عبور دادن صحیح غذا به معده ایجاد می شود. نوعی ناتوانی حرکتی مری است.
تیلوزیس
وب های مری Esophageal webs (پرده هایی هستند که باعث سختی در بلع می شوند)
سرطان مری٬ از جمله بیماری هایی است که بیمار در ابتدا علامتی ندارد و زمانی علامتها پیدا میشود که قسمت زیادی از مری درگیر شده است
علائم شامل:
سختی در بلع مواد غذایی حتی مایعات (و حتی بلع دردناک)
این مشکل میتواند در ابتدا خیلی آزار دهنده نباشد اما با گذشت زمان و بزرگ شدن تومور، سخت تر می شود
کاهش وزن بدون دلیل موجه
احساس ناراحتی در قفسه سینه یا حتی درد قفسه سینه
خشن شدن صدا
گره لنفاوی متورم شده
سرفه مزمن و طولانی مدت
احساس عدم هضم غذا و سوزش سر دل
البته داشتن این علائم می تواند ناشی از بسیاری از بیماری های خوش خیم دیگر باشد. پس در صورت داشتن این نشانه ها، به پزشک مراجعه کنید.
معمولا سرطان مری تا زمانی که علائم آن ظاهر نشوند، تشخیص داده نمی شود. در صورتی که پزشک به وجود سرطان مری شک کند، دستور تست های تشخیصی میدهد، شامل:
اندوسکوپی
اندوسونوگرافی (سونوگرافی اندوسکوپیک)
سی تی اسکن از گردن، قفسه سینه و شکم
بیوپسی (نمونه برداری)
ازوفاگوسکوپی (استفاده از وسیله ای مخصوص برای دیدن درون مری که سر آن یک منبع نوری قرار دارد)
درمان با توجه به نوع سرطان مری٬ مرحله و Stage آن، سلامت کلی فرد و ترجیح شخص، متفاوت است.
جراحی، بهترین درمان برای تومور با stage های پایین تر است.
در مرحله ۲ و ۳ درمان با پرتونگاری و شیمی درمانی است که به دنبال آن جراحی انجام میشود.
در تومور های پیشرفته تر٬ درجه ۴، می توان قبل از جراحی برای شکستن توده و کوچک کردن توده برای جراحی، از پرتو درمانی و شیمی درمانی کمک گرفت.
ازوفاژکتومی یا مریبرداری (به انگلیسی: Esophagectomy) به معنی برداشتن تمام یا قسمتی از مری است. در این روش، جراح بعضی از قسمت های مری و یا کل آن را بر می دارد (بستگی به مرحله تومور و گستردگی آن دارد). در این روش ممکن است برش های روی شکم و قفسه سینه زده شود و یا روی گردن و شکم ؛ محل برش بستگی دارد که تومور در کجا قرار گرفته باشد.
تومور مری از طریق برش های شکمی کوچک و برش های کوچک در سمت راست قفسه سینه (توراکوسکوپی) برداشته می شود. این روش در مواردی استفاده است که تومور گسترده نیست و لایه های کمتری را درگیر کرده است.
برداشتن مخاط آندوسکوپی دستگاه گوارش (EMR) یک روش برای از بین بردن سرطان در مراحل اولیه رشد سلول سرطانی است. برداشتن مخاط آندوسکوپی با یک لوله باریک مجهز به دوربین نور و فیلمبرداری انجام می شود٬ که دستگاه اندوسکوپ نامیده میشود. در این شیوه EMR که از بقیه جراحی ها کمتر تهاجمی است، فقط در مراحل پایین (early stage) مورد استفاده قرار میگیرد.
همان طور که در بالاتر هم گفتیم، در صورت لزوم برای از بین بردن سرطان نیاز است که از شیمی درمانی و اشعه درمانی هم استفاده کرد. شیمی درمانی که از دارو برای از بین بردن سلول های سرطانی استفاده می کند، اغلب در بیماران مبتلا به سرطان مری استفاده می شود.
پس در مجموع به یاد داشته باشید که اگر دارای ریسک فاکتورهای ابتلا به سرطان مری هستید و علائمی هم که ذکر شد دارید، حتما به پزشک مراجعه کنید. با این حال باز هم در نظر داشته باشید که سرطان مری نسبتا نادر است و علائم آن می توانند ناشی از بیماری های خوش خیم دیگر باشند.
سرطان روده بزرگ یا سرطان کولورکتال (به انگلیسی: Colorectal cancer) این روزها به دلیل شیوع زیاد آن و پایین آمدن سن ابتلا به آن، بسیار مورد توجه قرار گرفته است.
– روده بزرگ از انتهای روده کوچک شروع شده و به رکتوم و مقعد ختم می شود؛ ممکن است زمینه هایی باعث ایجاد سرطان و رشد غیر عادی سلول ها شود، که مستعد کننده ترین عامل به وجود آورنده این زمینه، پولیپ ها هستند که در ادامه در رابطه با پولیپ ها بیشتر صحبت خواهیم کرد.
سرطان های کولورکتال بیشتر در بزرگسالان و افراد مسن دیده می شوند، ولی امروزه افرادی با سن پایین تر هم می توانند گرفتار این بیماری بشوند.
پس با شناخت بیشتر در رابطه با این نوع کنسر ها، می توان زودتر آن ها را تشخیص داد و درمان در مراحل پایین تری صورت بگیرد و احتمال موفقیت آن بالا برود.
بعضی از این عواملی که در این جا ذکر می کنیم می توانند در سایر سرطان ها و بیماری های دیگر هم نقش داشته باشند و وجود یکی یا چند تا از آن ها حتما منجر به بیماری نمی شود بلکه احتمال خطر را در فرد بالا می برد.
بالا رفتن سن
لایف استایل یا سبک زندگی نامناسب
این روز ها شیوه زندگی آدم ها به سمت کم تحرکی و بی تحرکی سوق داده شده است و استرس های محیطی افزایش یافته است و درنتیجه این عوامل می توانند جزو ریسک فاکتورهای سرطان ها باشند.
سبک زندگی به گونه ای شده است که مصرف زیاد فست فود ها و غذاهای چرب با فیبر پایین و گوشت های فراوری شده و گوشت قرمز، بیش از اندازه افزایش پیدا کرده است.
همه این ها می توانند روی تنظیم چرخه سلولی اثر بگذارند. همچنین مصرف بیش از اندازه الکل هم مستعد کننده انواع سرطان در افراد است.
اضافه وزن و چاقی
سابقه خانواده پولیپ آدنوماتوز
یا خود فرد هم مبتلا به پولیپ آدماتوز باشد
یا سابقه ابتلای افراد نزدیک خانواده به سرطان روده و رکتوم
ابتلا به (IBD) یا بیماری التهابی روده؛ مثل کولیت اولسراتیو (کولیت زخم کننده) و بیماری کرون به مدت طولانی
مصرف سیگار و مواد مخدر
پولیپ های روده٬ بافت هایی هستند که ممکن است در روده بزرگ ایحاد شوند و اگر رشد بیش از اندازه داشته باشند و تعدادشان بیشتر شود، می توانند منجر به سرطان شوند.
از آن جایی که نمی توان گفت چه علامتی دقیقا نشان دهنده ابتلا به سرطان روده بزرگ است، مجموعه علامت هایی که می توانند احتمال ابتلا به سرطان روده بزرگ باشند را ذکرمی کنیم:
تغییر الگوی اجابت مزاج بدون علت خاصی
می تواند به صورت اسهال و یا یبوست باشد و یا فرد احساس کند که هنوز به طور کامل مدفوع دفع نشده است.
دفع مدفوع سیاه رنگ یا مدفوع خونی و یا فقط دفع خون از مقعد؛ بدون دلیل قابل توجیه
احساس پری و سنگینی شکم و نفخ زیاد
تهوع و استفراغ بدون دلیل
کم خونی
ممکن است خود فرد درون شکم خود توده احساس کند
کاهش وزن زیاد و ناگهانی بدون علت خاصی
احساس ضعف و خستگی در طول روز در اکثر مواقع
نکته: در سرطان روده، غربالگری نقش مهم و ویژه ای دارد.
اگر در اقوام نزدیک خود سابقه این سرطان را دارید یا نشانه های آن را دارید، حتما برای غربالگری به پزشک مراجعه کنید.
درمان این سرطان اکثرا به صورت ترکیبی است و بسته به این که سرطان شما در مرحله ای است و شرایط شخص بیمار به چه صورت است، این درمان می تواند متفاوت باشد.
اساس درمان در سرطان روده بزرگ، جراحی است.
ولی در کنار جراحی در مواقع لزوم از رادیوتراپی (پرتودرمانی) و کموتراپی (شیمی درمانی) نیز کمک گرفته می شود.
– کولکتومی (توتال یا پارشیال):
در کولکتومی توتال؛ کل روده بزرگ برداشته می شود، و در نوع پارشیل، بخشی از روده بزرگ را بر می دارند. در کولکتومی ممکن است نیاز به کولوستومی باشد که نوعی ارتباط و اتصال کولون به پوست شکم است (و دارای یک کیسه است).
– پولیپکتومی:
گفتیم که پولیپ ها می توانند قویا زمینه ساز ایجاد کنسر روده بزرگ باشند. در این نوع عمل جراحی، جراح اقدام به برداشتن صرفا پولیپ ها می کند.
تصمیم این که آیا لاپاراسکوپی برای بیمار بهتر است یا نه، با جراح شما است.
قطعا جراح شما قبل از عمل با توجه به شرایطتان مزایا و معایب عمل را توضیح خواهد داد. این جا به بخشی از عوارض این عمل می پردازیم:
عفونت محل عمل
خونریزی و تشکیل هماتوم (لخته خون)
مسدود شدن روده یا ایجاد چسبندگی داخل شکم
ایجاد فیستول (باز شدن راهی بین دو عضوی که نباید به هم راه داشته باشند)
یک شرکت دانشبنیان با تولید داخلی داروی بیماری سرطان مثانه توانست کشور را از واردات نمونه گرانقیمت خارجی این دارو بی نیاز کند.
به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از معاونت علمی و فناوری ریاست جمهوری گفت: سید مهدی حسنزاده مدیرعامل یک شرکت دانشبنیان با بیان اینکه فناوران این شرکت تولید محصولات ب ث ژ را از ۱۳۹۳ آغاز کردهاند، عنوان کرد: در این مدت صادرات واکسن و داروی انکو- ب ث ژ به صورت محدود انجام شد و تلاش جدی را آغاز کردهایم تا با ارتقای کیفیت و دریافت گواهی کیفیت از WHO صادرات گستردهتر این واکسن مهیا شود.
وی با بیان اینکه داروی داخل مثانهای با نام تجاری پاستوسیس، به پیشگیری و درمان سرطان مثانه کمک میکند، اظهار کرد: کمتر از ۱۰ هزار نفر در سال به بیماری سرطان مثانه مبتلا میشوند که به این دارو نیازی مبرم دارند. بنابراین چیزی حدود ۴۰ تا ۶۰ هزار ویال از این دارو در کشور مورد نیاز است که با توانمندی متخصصان داخلی تولید و کشور را از واردات نمونه مشابه خارجی بینیاز کرده است.
این فعال فناور با اشاره به تولید و عرضه ایرانساخت واکسن سرطان مثانه با قیمتی یک سوم نمونه خارجی و کیفیتی مشابه، عنوان کرد: نمونه وارداتی این واکسن ۳ تا ۴ برابر نمونه ایرانساخت هزینه در بر دارد و اکنون با تولید سالانه این شرکت دانشبنیان، نیاز کشور به واردات کاملاً برطرف شده است.
حسنزاده گفت: در حال حاضر تمرکز متخصصان شرکت بر روی بهبود کیفیت فرآوردههای تولیدشده موجود و ارائه گسترده محصول در عرصه بینالمللی است.
این فعال فناور، نظارت دقیق و تخصصی بر طرحهای فناورانه ارائه شده و حمایت از طرحهای اثرگذار را ضرورت جهش تولید دانشبنیان دانست و افزود: میبایست با نظارت تخصصی دستگاههای متولی ادعاهای علمی مطرح شده به طور دقیق بررسی شوند. در حوزه فرآوردههای دارویی، وزارت بهداشت باید نقش خود را ایفا کند و معاونت علمی و فناوری ریاست جمهوری با حمایتهای مادی و معنوی خود راهگشای تولید دانشبنیان خواهد بود.
سونوگرافی سینه در روش غیر تهاجمی (پوست سوراخ نمی شود) است که برای ارزیابی سینه ها استفاده می شود. فناوری سونوگرافی امکان تجسم سریع در بافت های سینه را فراهم می کند. همچنین ممکن است از سونوگرافی برای ارزیابی جریان خون به نواحی اطراف سینه ها استفاده شود. معاینه اغلب همراه با ماموگرافی استفاده می شود اما در بعضی موارد به تنهایی استفاده می شود.
سونوگرافی ممکن است در زنانی که اشعه منع مصرف دارد، مانند زنان باردار، زنان جوان تر از 30 سال و زنان دارای کاشت سینه سیلیکون استفاده شود. این روش همچنین ممکن است برای هدایت روشهای مداخله ای مانند بیوپسی سینه و آسپیراسیون کیست (از بین بردن مایع از کیست) استفاده شود.
سونوگرافی سینه به طور کلی به عنوان تشخیص غربالگری در تشخیص سرطان سینه مورد استفاده قرار نمی گیرد زیرا همیشه بعضی از علائم اولیه سرطان مانند میکرو کلسیفیکاسیون ها که رسوبات کلسیم کمی هستند تشخیص نمی دهد.
در طی سونوگرافی سینه از شما خواسته می شود هرگونه جواهرات و لباس های خود را درآورید و لباس های مخصول به شما داده می شود. از پشت بر روی میز معاینه می خوابید و بازوی خود را بالای سر خود در سمت سینه برای معاینه بالا می برید. یک خمیر یا ژل رسانا روی سینه گذاشته می شود و یک مبدل دستی به طور مستقیم روی پوست بالای سینه قرار می گیرد. پس از اتمام عمل، ژل از سینه پاک می شود.
به طور کلی پس از سونوگرافی سینه مراقبت خاصی وجود ندارد. با این وجود پزشک بسته به وضعیت خاص بیمار ممکن است دستورالعمل های اضافی یا متناوب را بعد از عمل اعمال کند.
ماموگرام از اشعه X برای تولید تصویری استفاده می کند که سایه ای از ساختارهای متراکم است. مناطق مورد نظر به اندازه کافی متراکم هستند تا دیده شوند. با برداشتن رسوبات مشکوک و غیر طبیعی کلسیم در اشعه ایکس سرطان یا مناطق مشکوک را بر می گیرد. همه رسوبات کلسیم مشکوک نیستند. برخی از آنها خوش خیم و برخی مشکوک هستند.
ماموگرافی ها و بخصوص ماموگرام های جدید 3D، یک سری عکس از بافت سینه را از زوایای مختلف تهیه می کنند و آنها را برای مطالعه در رایانه جمع می کنند. یک ماموگرافی تشخیصی بیش از یک ماموگرافی غربالگری طول خواهد کشید زیرا رادیولوژیست برای جستجوی ناهنجاری ها به تصاویر بسیار دقیق نیاز دارد. تصاویر بیشتری گرفته می شود و تکنسین ممکن است با اشعه X اضافی، مناطق خاصی را زوم کند.
ماموگرافی برای غربالگری سرطان سینه استفاده می شود. در این روش پیش از اینکه فرد متوجه توده ای در سینه خود شود ماموگرام می تواند با احتمال 75 درصد آن را تشخیص دهد. بسیاری از سرطان های سینه وقتی در این مرحله تشخیص داده شوند به راحتی درمان می شود. از افرادی که ماموگرافی می شوند تنها از 5 تا 10 درصد از خانمها خواسته می شود برای آزمایش های بعدی بازگردند. به طور معمول، 90 درصد از آزمایش های بعدی نتایج طبیعی یا خوش خیم (مشکوک) را نشان نمی دهند.
ماموگرافی و سونوگرافی در اصل روشهای مختلفی دارند بنابراین موارد متفاوتی را نشان می دهند. در سونوگرافی، امواج صوتی با فرکانس بالا از بافت سینه جدا و به عنوان اکو جمع می شوند تا تصویری تهیه کنند. بنابراین الگویی که تولید می شود به سونوگرافی کمک می کند تا تصویر یک توده مشکوک یا بافت نرمال سینه را مشخص کند. سونوگرافی در تشخیص توده های جامد (گره ها) از کیست های پر از مایع (کیست ساده یا پیچیده) مناسب است. همچنین به عنوان یک تست تصویربرداری کمکی برای ماموگرافی یا معاینه بالینی پزشک از سینه استفاده می شود. سونوگرافی در خانمهای جوانی که بافت سینه آنها بسیار متراکم است و می تواند دقت ماموگرافی را کاهش می دهد مفید است. سونوگرافی معمولاً توده هایی را تشخیص می دهد که احساس شوند. در حالی که ماموگرام می تواند ناهنجاری هایی را تشخیص دهد که از نظر جسمی احساس نشوند. ماموگرافی برای خانمهای مسن بهتر است که بافت سینه تراکم کمتری دارد. اگر با معاینه فیزیکی پزشک بتواند توده ای پیدا کند بدون توجه به سن بیمار هر دو ماموگرافی و سونوگرافی تجویز می شوند.
https://www.nvi.lt/kruties-vezio-pp/
سونوگرافی سینه از یک پروب دستی به نام مبدل استفاده می کند که امواج صوتی اولتراسونیک را با فرکانس بسیار زیاد برای شنیدن ارسال می کند. هنگامی که مبدل در نقاط و زوایای خاصی روی سینه قرار می گیرد، امواج مافوق صوت از طریق پوست و سایر بافت های سینه حرکت می کنند. امواج صوتی مانند یک اکو از بافت ها بیرون می روند و به مبدل باز می گردند. مبدل موجهای منعکس شده را جمع می کند که سپس به یک تصویر الکترونیکی از سینه ها تبدیل می شوند.
یک دستگاه مخصوص اشعه ایکس است. یک تکنسین سینه را روی یک صفحه پلاستیکی شفاف قرار می دهد. یک صفحه دیگر به طور محکم سینه را از بالا فشار خواهد داد. صفحات سینه را صاف می کنند و در حالی که اشعه ایکس گرفته می شود، تصاویری از زوایای مختلف از سینه تهیه می شود.
وقتی درباره غربالگری سرطان سینه صحبت می کنیم فقط باید از ماموگرافی استفاده شود. غربالگری به این معنی است که خانم هایی که هیچ علامتی ندارند از لحاظ داشتن توده سنجیده می شوند. ممکن است توده ای در سینه تشکیل شده باشد خود فرد متوجه آن نشود و پزشک هم نتواند آن را تشخیص دهد در این موارد ماموگرافی موجب تشخیص زودهنگام توده می شود. دقت آن در حدود 75-80 درصد است. به این معنی که در حدود 20-25 درصد ممکن است سرطان در مراحل اولیه پنهان بماند. بنابراین توصیه می شود سالانه ماموگرافی انجام شود تا اگر توده ای تشکیل شد به سرعت تشخیص داده شود. از سونوگرافی به عنوان تشخیص کمکی برای ماموگرافی استفاده می شود. سونوگرافی به عنوان یک ابزار غربالگری مورد تأیید قرار نگرفته اند زیرا توده ها و کیست هایی که از آنها گرفته می شود از نظر فیزیولوژیکی طبیعی تلقی می شوند و بنابراین الگوهای سونوگرافی بسته به چرخه قاعدگی می توانند به سرعت تغییر کنند. تنها در صورت وجود توده بزرگ و در نتیجه احساس آن سونوگرافی مفید خواهد بود. بنابراین سونوگرافی برای غربالگری قابل استفاده نیست.
از آنجا که سونوگرافی کمتر از ماموگرافی دردناک است، بسیاری از خانمها سؤال می کنند: آیا می توانم به جای ماموگرافی، از سونوگرافی برای غربالگری سرطان سینه استفاده کنم؟
سونوگرافی سینه را نباید با ماموگرافی مقایسه کرد زیرا این دو روش تصویربرداری متفاوت با عملکردهای مختلف هستند. سونوگرافی جایگزین ماموگرافی یا برعکس نمی شود. ماموگرافی سینه در مطالعات متعدد نشان داده شده است که تنها ابزار غربالگری برای کاهش تعداد مرگ و میر ناشی از سرطان سینه است.