اغلب افراد مبتلا به سرطان کبد، در اثر پیشرفت بیماریهای مزمن کبد به این سرطان دچار میشوند. نرخ وقوع سرطان نوع هپاتوسلولار کبد به دلیل افزایش شیوع سیروز کبدی به سرعت در حال افزایش است. سیروز کبدی خود از هپاتیت سی مزمن و نیز بیماری کبد چرب غیر الکلی ناشی میشود. برای درمان سرطان کبد روشهای زیادی وجود دارد. نوع روش درمانی که برای هر بیمار انتخاب میشود، به میزان پیشرفت سرطان، وضعیت سلامتی کبد و سلامت عمومی خود بیمار بستگی دارد.
تشخیص سرطان کبد در یک بیمار به معنی تغییر روند زندگی عادی اوست. دکتر صدرالدینی فوق تخصص گوارش، کبد و آندوسکوپی به شما کمک میکند تا برای درمان خود تصمیم آگاهانهتری بگیرید. ایشان یک برنامه جامع برای درمان سرطان کبد، تدوین میکند که کارآیی بالایی در درمان شما داشته باشد. برنامه درمانی اختصاصی شما شامل فنون و درمانهای پزشکی پیشرفته، همراه با خدمات تکمیلی انکولوژی خواهد بود تا به کاهش عوارض جانبی ناشی از سرطان و حفظ توانایی جسمی، ذهنی و روحی شما کمک نماید. روشهای درمانی پیشرفتهای که در درمان سرطان کبد به کار گرفته میشود شامل موارد زیر است:
رادیولوژی مداخلهای
شیمی درمانی
پرتو درمانی
جراحی سرطان
درمان هدفمند
پزشکی گوارش
آشنایی با کبد
کبد بزرگترین اندام داخلی در انسان است که زیر دندههای سمت راست و دقیقاً در پایین ریه راست قرار گرفته است. کبد به چند زیرواحد کوچکتر تقسیم میشود که به آنها لوبهای کبد گفته میشود.
تومورهای خوشخیم گاهی اوقات به قدری بزرگ میشوند که میتوانند برای کبد مشکلساز شوند، اما این تومورها منحصر به خود کبد هستند و به بافتهای اطراف یا به قسمتهای دورتر در بدن گسترش پیدا نمیکنند.
همانژیوم شایعترین نوع تومور خوشخیم کبدی است که از عروق خونی کبد منشأ میگیرد.
آدنوم کبدی یک نوع تومور خوشخیم است که از سلولهای هپاتوسیت (نوع اصلی سلولهای کبد) منشأ میگیرد و در اغلب موارد هیچ علائمی ایجاد نمیکند و نیازی به درمان هم ندارد.
هیپرپلازی ندولار موضعی (FNH) یک زائده تومور مانند است که از چند نوع سلول مختلف (شامل هپاتوسیت ها، سلولهای مجرای صفرا و سلولهای بافت همبند) تشکیل شده است.
به سرطانهایی که از خود کبد آغاز شود، سرطان اولیه کبد گفته میشود. چندین نوع مختلف از سرطان اولیه کبد وجود دارد که شامل موارد زیر میباشد.
این شایعترین نوع سرطان کبد در بزرگسالان است. سرطان هپاتوسلولار (HCC) میتواند الگوهای رشد مختلفی در کبد داشته باشد.
کلانژیوکارسینوم داخل کبدی (سرطان مجاری صفراوی)
این نوع سرطان از سلولهایی آغاز میشود که جداره مجاری صفراوی (لولههای کوچکی که مایع صفرا را به کیسه صفرا منتقل میکنند) را میپوشانند.
انواع نادری از سرطان هستند که از سلولهای پوشاننده عروق خونی کبد آغاز میشوند. خطر ابتلا به این نوع سرطانها در افرادی که به مدت طولانی در معرض وینیل کلرید و یا دیاکسید توریم (توروتراست) قرار داشته باشند، بیشتر است.
هپاتوپلاستوما یک نوع بسیار نادر سرطان است که در کودکان ایجاد میشود و معمولاً کودکان زیر سن 4 سال را درگیر میکند. سلولهای سرطانی هپاتوپلاستوما شبیه به سلولهای کبد جنینی هستند.
سرطانهای ثانویه کبد (سرطان متاستاتیک کبد)
در اغلب موارد، سرطانهایی که کبد را درگیر میکنند از خود کبد آغاز نشدهاند، بلکه منشأ آنها در جای دیگری از بدن از قبیل پانکراس، روده بزرگ (کلون)، معده، سینه یا ریه میباشد و از آنجا به کبد گسترش (متاستازی) یافتهاند. این تومورهای سرطانی بر اساس منشأ اولیه (محل شروع اولیه) آنها نامگذاری و درمان میشوند.
اگرچه عوامل خطرزای متعددی به عنوان علت ایجاد سرطان هپاتوسلولار کبد شناخته شدهاند، اما اینکه این عوامل به چه صورتی باعث تبدیل سلولهای سالم کبد به سلولهای سرطانی میشوند، هنوز به طور دقیق شناخته نشده است.
اصولاً سرطان هنگامی آغاز میشود که ماده وراثتی یا همان DNA یک سلول آسیب میبیند.
مواد شیمیایی خاصی از قبیل سموم آفلاتوکیسن که عامل سرطان کبد هستند، به DNA سلولهای کبدی آسیب وارد میکنند. قدر مسلم، سرطان کبد علل بسیار زیاد و متفاوتی دارد و بدون شک، تعداد زیادی ژن مختلف در ایجاد این سرطان نقش دارند. در حال حاضر امید میرود که به دست آمدن درک کاملتر و عمیقتری از چگونگی ایجاد سرطان کبد، بتواند به پزشکان کمک کند تا در آینده راهکارهای بهتری برای پیشگیری و درمان این سرطان پیدا کنند.
دانشمندان چندین عامل خطرزا را شناسایی کردهاند که احتمال ابتلای افراد به سرطان هپاتوسلولار کبد (HCC) را افزایش میدهند.
جنسیت: سرطان هپاتوسلولار در مردان خیلی شایعتر از زنان است.
نژاد و قومیت
بیماری هپاتیت ویروسی مزمن (هپاتیت بی و یا هپاتیت سی)
سیروز کبدی
بیماری کبد چرب غیرالکلی
بیماری سیروز صفراوی اولیه
بیماریهای متابولیک ارثی
مصرف زیاد الکل
چاقی و اضافه وزن
دیابت نوع 2
بعضی از بیماریهای نادر: بیماریهای نادری که خطر ابتلاء به سرطان کبد را افزایش میدهند، عبارتند از:
تیروزینمی
کمبود آلفا-1 آنتیتریپسین
پورفیریای پوستی تأخیری
بیماریهای ذخیره گلیکوژن
بیماری ویلسون
سموم آفلاتوکسین
مواد شیمیایی شامل وینیل کلرید و دیاکسید توریوم (توروتراست)
داروهای استروئیدی آنابولیک
آرسنیک
عفونت با پارازیتها
مصرف تنباکو و مواد دخانی
https://www.mayoclinic.org/ar/diseases-conditions/liver-hemangioma/symptoms-causes/syc-20354234
نشانهها و علائم سرطان کبد غالباً تا وقتی که این بیماری به مراحل پیشرفته خود میرسد، مشخص نمیشوند. اما در بعضی از موارد هم ممکن است زودتر از آنکه سرطان پیشرفت کند، بعضی از علائم آن پدیدار شود. اگر با مشاهده اولین علائم هشداردهنده سرطان کبد فوراً به پزشک مراجعه کنید، ممکن است سرطان شما زودتر تشخیص داده شود و احتمال درمان راحت آن بیشتر باشد. بعضی از شایعترین علائم سرطان کبد عبارتند از:
کاهش وزن بدون دلیل
کم اشتهایی
احساس سیری شدید حتی بعد از یک وعده غذایی سبک
حالت تهوع و استفراغ
بزرگ شدن اندازه کبد که به شکل یک توده در زیر استخوان دندهها و در سمت راست شکم احساس میشود.
بزرگ شدن طحال که به شکل یک توده در زیر استخوان دندهها و در سمت چپ شکم احساس میشود.
ورم یا تجمع مایعات در شکم
درد در ناحیه شکم یا نزدیک تیغه شانه راست
خارش شدید
زرد شدن پوست و سفیدی چشمها
برخی دیگر از علائم احتمالی سرطان کبد میتواند شامل تب، بزرگ شدن سیاهرگها در اطراف ناف و نمایان شدن آنها در زیر پوست، خونمردگی و خونریزی غیر طبیعی میباشد.
پزشک از شما سؤالاتی در مورد شرح حال و سوابق پزشکی میپرسد تا عوامل خطرزای احتمالی برای سرطان کبد را بررسی کند و در مورد علائم این عارضه در شما اطلاعات بیشتری به دست آورد.
آزمایشهای عکسبرداری
اولتراسوند
سی تی اسکن
ام آر آی
اسکن استخوان
آنژیوگرافی
در صورتی که پزشک، شما را مشکوک به سرطان کبد بداند و در عین حال از نتایج آزمایشهای عکسبرداری نتواند به نتایج قطعی در این خصوص برسد، ممکن است آزمایشهای تشخیصی دیگری را نیز برای شما تجویز کند. این عملها و آزمایشها میتواند شامل موارد زیر باشد:
لاپاراسکوپی
نمونهبرداری بیوپسی
بیوپسی با سوزن
بیوپسی لاپاراسکوپیک
بیوپسی با جراحی
تستهای آزمایشگاهی
آزمایش اندازهگیری آلفا- فتوپروتئین (AFP) در خون
سایر آزمایشهای خون
تستهای عملکرد کبد (LFT)
آزمایش لختهشوندگی خون
آزمایش تشخیص هپاتیتهای ویروسی
تستهای عملکرد کلیه
آزمایش شمارش کامل سلولهای خون (CBC)
آزمایش شیمی خون و آزمایشهای دیگر
پس از آنکه سرطان کبد به طور قطعی تشخیص داده شد و مرحله پیشرفت آن نیز مشخص شد، تیم درمانی شما روشهای قابل استفاده برای درمان آن را برایتان شرح خواهد داد. این روشها میتواند شامل موارد زیر باشد.
در صورت تشخیص سرطان قطعی باشد کبد ممکن است از عمل جراحی به صورت رزکسیون (برداشتن تومور سرطانی) یا پیوند کبد برای درمان آن استفاده شود. عمل جراحی ممکن است تنها راهکار منطقی برای درمان سرطان کبد باشد. بهترین نتایج از درمان شما هنگامی به دست میآید که تمامی سلولهای سرطانی به صورت موفقیتآمیزی از کبد حذف شوند.
ابلیشن یک روش درمانی است که طی آن، سلولهای سرطانی بدون آنکه از روی بافت کبد برداشته شوند، تخریب شده و از بین میروند. از این روش برای درمان بیمارانی استفاده میشود که چند تومور کوچک بر روی کبد خود دارند و یا جراحی برای درمان آنها گزینه مناسبی نباشد. برای مثال در بیمارانی که از نظر سلامتی عمومی وضعیت خوبی نداشته باشند یا توانایی عملکرد کبد در آنها کاهش پیدا کرده باشد، نمیتوان از عمل جراحی برای درمان سرطان استفاده کرد. احتمال آنکه با روش ابلیشن بتوان سرطان کبد را به طور کامل درمان نمود، کمتر از روش جراحی میباشد، اما با این حال روش ابلیشن در بعضی از بیماران سرطانی میتواند گزینه بسیار مؤثری باشد. همچنین در بعضی مواقع از این روش در بیمارانی که در نوبت انتظار برای پیوند کبد هستند، استفاده میشود.
آمبولیزاسیون یک روش درمانی است که در آن مواد خاصی به داخل رگهای خونی تزریق میشود تا مسیر سرخرگهایی که خون را به سلولهای سرطانی در کبد میرسانند، مسدود کند.
در روش پرتو درمانی از پرتوهای پُرانرژی برای از بین بردن سلولهای سرطانی استفاده میشود.
از زمانی که محققان توانستهاند در مورد تغییراتی که در سلولهای عامل سرطان ایجاد میشود اطلاعات بیشتری به دست آورند، از داروهای جدیدی برای درمان سرطان استفاده کردهاند که به طور اختصاصی این تغییرات را هدف قرار میدهند. داروهای هدفمند در مقایسه با داروهایی که در روشهای معمول شیمی درمانی مورد استفاده قرار میگیرند، عملکرد متفاوتی دارند. این داروها غالباً عوارض جانبی متفاوت (و با شدت کمتر) ایجاد میکنند.
شیمی درمانی روشی است که در آن از داروهای شیمیایی برای از بین بردن سلولهای سرطانی استفاده میشود. در شیمی درمانی سیستمیک (تمام بدن) از نوعی داروی ضد سرطان استفاده میشود که به صورت تزریق سیاهرگی و یا از طریق دهان مصرف میشود. این داروها وارد جریان خون میشوند و از طریق آن به تمامی نواحی بدن میرسند. بنابراین این روش برای درمان سرطانهایی که به سایر اندامهای بدن گسترش پیدا کرده باشند، کارآیی بالایی دارد.
سرطان پوست به رشد غیر طبیعی سلول های پوستی اطلاق می شود که بیشتر در پوست هایی که در معرض آفتاب هستند ، بروز پیدا می کند. اما این شکل رایج سرطان همچنین می تواند در مناطقی از پوست شما اتفاق بیفتد که معمولاً در معرض نور خورشید نیست. سه نوع اصلی سرطان پوست وجود دارد: کارسینوم سلول بازال ، کارسینوم سلول سنگفرشی و ملانوم. گزینه های درمانی شما برای سرطان پوست و ضایعات پیش سرطانی پوست ، بسته به اندازه ، نوع ، عمق و محل ضایعات ، متفاوت خواهد بود. یکی از این گزینه های درمانی ، پرتو درمانی برای سرطان پوست است که در این مطلب به تشریح آن می پردازیم.
در پرتو درمانی از پرتو های پر قدرت انرژی (مانند اشعه ایکس) یا ذرات (مانند فوتون ، الکترون یا پروتون) برای از بین بردن سلول های سرطانی استفاده می شود.
اگر تومور بسیار بزرگ باشد یا در ناحیه ای از پوست باشد که برداشتن آن با جراحی دشوار است ، ممکن است از پرتو درمانی به عنوان اصلی ترین درمان سرطان پوست استفاده شود. پرتودرمانی برای سرطان پوست همچنین می تواند برای برخی از بیماران که به دلایل سلامتی دیگر نمی توانند جراحی کنند ، مفید باشد. پرتو درمانی غالباً می تواند سرطان های پوستی سلول بازال یا سنگفرشی کوچک را درمان کند و همچنین می تواند رشد سرطان های پیشرفته تر را به تأخیر بیندازد و زمینه را برای درمان سرطان پوست بدخیم فراهم سازد.
همچنین در صورت ترکیب پرتو درمانی برای سرطان پوست با سایر روش های درمانی ، درمان قطعی سرطان پوست تضمین شده تر می شود. به عنوان مثال ، می توان از پرتو درمانی پس از جراحی به عنوان یک درمان کمکی (آدجوانت) به منظور از بین بردن مناطق کوچکی از سلول های سرطانی باقی مانده که در حین جراحی قابل مشاهده نبوده اند ، استفاده کرد. این امر خطر عود سرطان پس از جراحی را کاهش می دهد. همچنین ممکن است از رادیوتراپی سرطان پوست برای کمک به درمان سرطان پوستی که به غدد لنفاوی یا سایر اندام ها گسترش یافته نیز استفاده شود.
در صورت داشتن سوال در مورد سرطان پوست به این لینک مراجعه کنید.
هنگامی که از پرتو درمانی برای درمان سرطان پوست استفاده می شود ، تابش از خارج بدن بر روی تومور متمرکز می شود. این کار اغلب با استفاده از پرتوی اشعه ایکس کم انرژی (پرتو درمانی سطحی) یا الکترون (تابش پرتو الکترون) انجام می شود. این نوع پرتو درمانی عمیق تر از پوست نفوذ نمی کند. این امر کمک می کند تا عوارض جانبی به سایر اندام ها و بافت های بدن محدود شود.
انجام پرتو درمانی برای درمان سرطان پوست تقریباً شبیه عکس برداری با اشعه ایکس است ، اما تابش آن قوی تر است و هدف آن دقیقاً سرطان است. این روش خود بدون درد است. هر جلسه پرتو درمانی فقط چند دقیقه طول می کشد ، اگرچه با در نظر گرفتن زمان آماده شدن (قرار دادن شما در محل درمان) طولانی تر می شود.
بسته به ناحیه تحت درمان، ممکن است یک علامت کوچک روی پوست تان زده شود. این به اعضای تیم کمک می کند تا پرتو تابش را به سمت تومور هدایت کنند.
تیم انکولوژی رادیوتراپی به راحتی شما بسیار اهمیت می دهد. با تیم صحبت کنید تا پوزیشنی راحت برای درمان پیدا کنید. اگر به دلیل عدم حرکت بر روی دستگاه، دچار اضطراب شدید، به تکنسین اطلاع دهید. پزشک می تواند برای افزایش آرامش شما دارو تجویز کند.
پس از پایان درمان، با آنکولوژیست رادیوتراپی قرار ملاقات های بعدی خواهید داشت. همانطور که بدن تان بهبود می یابد، به بازدیدهای پیگیرانه کمتری نیاز خواهید داشت. از پزشک خود بخواهید یک سابقه کتبی در مورد درمان شما ارائه دهد.
عوارض جانبی پرتودرمانی برای سرطان پوست معمولاً محدود به ناحیه ای است که تابش صورت می گیرد و می تواند شامل موارد زیر باشد:
تحریک پوست ، از قرمزی تا تاول و پوسته پوسته شدن
تغییر در رنگ پوست
ریزش مو در ناحیه تحت درمان
آسیب به غدد بزاقی و دندان هنگام درمان سرطان در نزدیکی این ساختارها
با طولانی تر شدن درمان ، این عوارض ممکن است بدتر شوند.
گاهی اوقات پس از گذشت سال ها ، سرطان های جدید پوست در مناطقی ایجاد می شوند که قبلاً تحت تابش اشعه درمان شده بودند. به همین دلیل معمولاً از پرتو درمانی برای درمان سرطان پوست در جوانان استفاده نمی شود. پرتو درمانی برای افرادی که دارای برخی بیماری های ارثی هستند (مانند سندرم سلول بازال یا گزرودرما پیگمنتوزوم) ، افرادی که ممکن است در معرض خطر بیشتری برای سرطان های جدید باشد ، یا برای افرادی که به بیماری های بافت همبند (مانند لوپوس یا اسکلرودرمی) مبتلا هستند ، توصیه نمی شود ، چرا که ممکن است شرایط را بدتر کند.
جهت کسب اطلاعات بیشتر در خصوص پرتو درمانی برای سرطان پوست به این لینک مراجعه کنید.
برای مراقبت از خود روش های زیر را در نظر بگیرید:
برای استراحت بیشتر برنامه ریزی کنید.
رژیم غذایی سالم داشته باشید.
به دنبال حمایت عاطفی باشید.
پوست را با لوسیون های مورد تایید تیم مراقبت های بهداشتی خود درمان کنید.
قرار گرفتن در معرض آفتاب را به حداقل برسانید.
خوشبختانه این افتخار را داریم که یکی از بهترین مراکز درمان سرطان و بهترین مراکز پرتو درمانی در تهران را به شما معرفی کنیم. کلینیک آروین این مرکز پرتو درمان مجهز به بهترین دستگاه پرتو درمانی تهران است. همچنین این مرکز معتبرترین و با تجربه ترین متخصص رادیوتراپی انکولوژی نیز برخوردار است که راه را برای درمان شما کوتاه می کند.
جهت ارتباط با بهترین مرکز پرتو درمانی با ما تماس بگیرید
پیشگیری از سرطان پوست بیشتر سرطان های پوستی قابل پیشگیری است. برای محافظت از خود در مقابل این بیماری ، نکات پیشگیرانه زیر را دنبال کنید:
در طول روز از قرار گیری در معرض آفتاب خودداری کنید. برای بسیاری از افراد در مناطق آفتابی زندگی می کنند ، تشعشعات خورشید در حدود ساعت 10 صبح تا 4 بعد از ظهر بسیار قوی است. برنامه فعالیت های خود در فضای باز را به ساعات دیگری از روز موکول کنید ، حتی در زمستان یا هنگامی که آسمان ابری است. شما تابش اشعه ماوراء بنفش را در تمام طول سال جذب می کنید ، و ابرها محافظت بسیار کمی در برابر اشعه های زیانبار ارائه می کنند. اجتناب از خورشید در قوی ترین ساعات به شما کمک می کند تا از آفتاب سوختگی و تیره شدن پوست که باعث آسیب های پوستی می شوند و خطر ابتلا به سرطان پوست را افزایش می دهند، جلوگیری کنید. قرار گرفتن در معرض آفتاب با گذشت زمان همچنین می تواند منجر به سرطان پوست شود.
در تمام طول سال از ضد آفتاب استفاده کنید. کرم های ضد آفتاب همه اشعه های مضر UV را فیلتر نمی کنند، به خصوص اشعه هایی که منجر به ملانوما می شوند. اما این محصولات نقش مهمی در یک برنامه کلی محافظت در مقابل آفتاب دارند. از یک کرم ضد آفتاب طیف گسترده با SPF حداقل 30 استفاده کنید ، حتی در روزهای ابری. ضد آفتاب را سخاوتمندانه استفاده کنید و هر بار که تصمیم دارید شنا کنید یا در فضای باز ورزش کنید ، هر دو ساعت یک بار مجدداً آن را تکرار کنید. مقدار زیادی کرم ضد آفتاب را بر روی تمام قسمت های پوست در معرض آفتاب، از جمله لب ، لبه های گوش و پشت گوش و گردن خود استفاده کنید.
لباس محافظ بپوشید. ضد آفتاب به تنهایی محافظت کاملی در برابر اشعه ماوراء بنفش ارائه نمی دهد. بنابراین پوست خود را با لباس های تیره و ضخیم بپوشانید به طوری که بازوها و پاهای تان را می پوشاند و از یک کلاه پهن و لبه دار استفاده کنید که از کلاه بیسبال یا ویزور محافظت بیشتری ارائه دهد. برخی از شرکت ها همچنین لباس های محافظتی را به فروش می رسانند. یک متخصص پوست می تواند یک مارک مناسب را توصیه کند. عینک آفتابی را فراموش نکنید. به دنبال آنهایی باشید که هر دو نوع اشعه ماوراء بنفش (اشعه های UVA و UVB) را مسدود می کنند.
از رفتن به سولاریوم خودداری کنید. لامپ های استفاده شده در تخت های سولاریوم، اشعه ماوراء بنفش ساطع می کنند و می توانند خطر سرطان پوست را افزایش دهند.
از داروهای حساس به نور خورشید آگاه باشید. برخی از داروهای تجویزی و بدون نسخه ، از جمله آنتی بیوتیک ها ، می توانند پوست شما را نسبت به نور خورشید حساس تر کنند. در مورد عوارض جانبی هر دارویی که مصرف می کنید از پزشک یا داروساز خود بپرسید. اگر این داروها حساسیت شما را در برابر نور خورشید افزایش می دهند ، برای محافظت از پوست خود ، از اقدامات احتیاطی بیشتر برای اجتناب از مشکلات ناشی از آفتاب استفاده کنید.
https://www.logintohealth.com/blog/bn/cancer-hub/skin-cancer-treatment-in-bengali/
مرتباً پوست خود را بررسی کنید و تغییرات را به پزشک گزارش دهید. پوست خود را از حیث رشد یا ایجاد تغییر در خال های موجود ، برآمدگی ها و ماه گرفتگی ها ، به طور مداوم بررسی کنید. به کمک آینه ، صورت ، گردن ، گوش و پوست سر خود را بررسی کنید. قفسه سینه و تنه خود و قسمت زیرین بازوها و دستان خود را بررسی کنید. جلو و عقب پاها و پاهای خود را ، از جمله کف دست و پا و فاصله بین انگشتان پا بررسی کنید. همچنین ناحیه تناسلی و درز باسن خود را نیز بررسی کنید.برای تشخیص سرطان پوست ، پزشک ممکن است:
پوست تان را معاینه کند. پزشک تان ممکن است به پوست شما نگاه کند تا مشخص کند تغییرات پوستی، احتمالاً سرطان پوست است یا خیر. ممکن است برای تأیید این تشخیص، آزمایش های بیشتر لازم باشد.
یک نمونه از پوست مشکوک را برای آزمایش بردارد (بیوپسی پوست). پزشک تان ممکن است نمونه ای از پوست به ظاهر مشکوک را برای آزمایش به آزمایشگاه بفرستد. بیوپسی می تواند تشخیص دهد که آیا شما سرطان پوست دارید و اگر چنین است ، چه نوع سرطان پوستی است.
اگر پزشک معالج تشخیص دهد که شما مبتلا به سرطان پوست هستید ، ممکن است آزمایشات دیگری برای تعیین میزان (مرحله) سرطان پوست انجام دهید.
از آنجا که سرطان های سطحی پوستی مانند کارسینوم سلول بازال به ندرت شیوع پیدا می کنند ، بیوپسی که در آن اغلب ضایعه را از بین می برد، تنها آزمایش مورد نیاز برای تعیین مرحله سرطان است. اما اگر شما یک کارسینوم سلول سنگفرشی بزرگ ، کارسینوم سلول مرکل یا ملانوما داشته باشید ، پزشک ممکن است آزمایش های بیشتری را برای تعیین میزان سرطان توصیه کند.
آزمایش های اضافی ممکن است شامل تست های تصویربرداری برای بررسی غدد لنفاوی اطراف از حیث علائم سرطان یا برداشتن یک غده لنفاوی مجاور و آزمایش آن از حیث علائم سرطان (بیوپسی گره لنفاوی سنتینل) باشد.
پزشکان از اعداد رومی I تا IV (1 تا 4) برای نشان دادن مرحله سرطان استفاده می کنند. سرطانهای مرحله I کوچک و محدود به منطقه ای است که سرطان در آن شروع شده است. مرحله چهارم نشان دهنده سرطان پیشرفته ای است که در مناطق دیگر بدن گسترش یافته است.
مرحله سرطان پوست تعیین می کند که کدام گزینه های درمانی مؤثر است.
گزینه های درمانی شما برای سرطان پوست و ضایعات پیش سرطانی پوست که به عنوان کراتوز اکتینیک شناخته می شوند ، بسته به اندازه ، نوع ، عمق و محل ضایعات ، متفاوت خواهد بود. سرطان های کوچک پوستی محدود به سطح پوست ممکن است نیاز به درمانی فراتر از بیوپسی اولیه پوست نداشته باشند، زیرا کل ضایعه را از بین می برد.
در صورت نیاز به درمان بیشتر ، گزینه ها ممکن است شامل موارد زیر باشد:
انجماد. پزشک شما با انجماد ضایعات توسط نیتروژن مایع (جراحی کرایو) ممکن است کراتوزهای اکتینیک و برخی سرطان های کوچک و مرحله اولیه پوست را از بین ببرد. بافت مرده طی این فرایند، از بین می رود.
جراحی اگزیشنال. این نوع درمان ممکن است برای هر نوع سرطان پوست مناسب باشد. پزشک شما بافت سرطانی و حاشیه اطراف پوست سالم را برش می دهد. در بعضی موارد ممکن است این جراحی در شکل گسترده تر (از بین بردن پوست سالم بیشتر در اطراف تومور) توصیه شود.
جراحی موهز. این روش برای سرطان های بزرگتر ، عود کننده یا سخت درمان شونده پوست است که ممکن است شامل کارسینوم سلول های بازال و سنگفرشی باشد. این جراحی غالباً در مناطقی استفاده می شود که لازم است هرچه بیشتر پوست از آن استفاده شود ، مانند بینی. در طی عمل جراحی موهز ، پزشک شما ضایعه پوستی را به صورت لایه به لایه برداشته و هر لایه را زیر میکروسکوپ معاینه می کند ، تا زمانی که هیچ سلول غیر طبیعی باقی نماند. این روش باعث می شود سلول های سرطانی بدون برداشتن مقدار زیادی از پوست سالم، از بین بروند.
کورتاژ و الکترودسیکیشن یا کرایوتراپی. پزشک پس از برداشتن بیشتر ضایعه ، لایه هایی از سلول های سرطانی را با استفاده از دستگاهی با تیغه دایره ای (کوره) می تراشد. یک سوزن برقی، سلول های سرطانی باقی مانده را از بین می برد. در روشی دیگر ، از نیتروژن مایع می توان برای یخ زدن پایه و لبه های منطقه تحت درمان استفاده کرد. این روش های ساده و سریع ممکن است برای درمان سرطان های سلول های بازال یا سرطان های سلول های سنگفرشی نازک استفاده شود.
پرتو درمانی. در پرتو درمانی از پرتو های پر انرژی مانند اشعه های ایکس برای از بین بردن سلول های سرطانی استفاده می شود. پرتو درمانی ممکن است هنگامی مناسب باشد که سرطان در حین عمل به طور کامل از بین نرفته باشد.
شیمی درمانی. در شیمی درمانی از داروهایی برای از بین بردن سلول های سرطانی استفاده می شود. برای سرطان های محدود به لایه فوقانی پوست ، ممکن است کرم ها یا لوسیون هایی که حاوی مواد ضد سرطان هستند به طور مستقیم روی پوست اعمال شوند. شیمی درمانی سیستمیک می تواند برای درمان سرطان های پوستی که در سایر نقاط بدن گسترش یافته اند ، استفاده شود.
فتودینامیک درمانی. این روش درمانی با ترکیبی از نور و داروهای لیزر، سلول های سرطانی پوست را از بین می برد و باعث می شود سلول های سرطانی به نور حساس شوند.
بیولوژی درمانی. در بیولوژی درمانی از سیستم ایمنی بدن برای از بین بردن سلول های سرطانی استفاده می شود.
اگر علائم یا علائمی دارید که برای تان نگران کننده است ، قدم اول ، مراجعه به پزشک خانوادگی تان است. اگر پزشک به سرطان پوست مشکوک باشد ، به احتمال زیاد شما را به متخصص بیماری های پوستی (درماتولوژیست) ارجاع خواهد داد.
از آنجا که مدت زمان ملاقات ها می تواند مختصر باشد ، و از آنجا که اغلب زمینه های زیادی برای پوشش وجود دارد ، بهتر است از قبل آماده باشید. در اینجا اطلاعاتی وجود دارد که به شما کمک می کند برای ملاقات با پزشک آمادگی لازم داشته باشید و همچنین بدانید چه انتظاراتی از پزشک تان دارید.
علائمی را که تجربه کرده اید یادداشت کنید ، حتی مواردی که ممکن است برای شما غیر مرتبط به نظر برسند.
اطلاعات شخصی مهم خود ، از جمله فشارهای اساسی یا تغییرات اخیر زندگی را یادداشت کنید.
فهرستی از تمام داروها ، ویتامین ها یا مکمل هایی که مصرف می کنید ، تهیه کنید.
یکی از اعضای خانواده یا یک دوست را همراه خود به مطب ببرید. گاهی اوقات ارائه همه اطلاعات ارائه شده در هنگام ملاقات می تواند دشوار باشد. ممکن است نکته ای را فراموش کرده باشید اما فردی که شما را همراهی می کند آن را یادآوری کند.
سوالات خود را برای پرسیدن از پزشک یادداشت کنید.
وقت شما با پزشک محدود است ، بنابراین تهیه فهرستی از سوالات، پیش از زمان مراجعه می تواند به شما کمک کند تا بیشترین بهره را از وقت خود ببرید. سوالات خود را از مهمترین تا حداقل مهم دسته بندی کنید. برخی از سؤالات اساسی که باید در مورد سرطان واژن از پزشک خود بپرسید عبارتند از:
سرطان من از چه نوعی است؟
به چه نوع آزمایشاتی نیاز دارم؟
چه درمان هایی وجود دارد و چه عوارض جانبی را می توان انتظار داشت؟
آیا جراحی موجب گذاشتن اسکار می شود؟
به نظر شما بهترین اقدام عملی برای من چیست؟
گزینه های دیگری که شما پیشنهاد می دهید چیست؟
آیا محدودیتی وجود دارد که باید دنبال کنم؟
آیا سرطان من گسترش یافته است؟ و در چه مرحله ای است؟
پیش بینی شما از وضعیت من چیست؟
آیا به مراجعات پیگیرانه نیاز دارم؟
آیا سرطان پوست واگیردار است؟
آیا سرطان پوست ارثی است ؟
آیا بروشور یا نسخه چاپی دیگری وجود دارد که بتوانم با خود ببرم؟ چه وب سایت هایی را برای کسب اطلاعات بیشتر پیشنهاد می کنید؟
علاوه بر سوالاتی که تهیه کرده اید ، چنانچه سوال دیگری به ذهن تان می رسد، در هنگام مراجعه از پزشک خود بپرسید.
پزشک تان نیز احتمالاً تعدادی سؤال از شما خواهد پرسید. داشتن آمادگی برای پاسخگویی به آنها ممکن است به شما فرصت دهد تا نکات دیگری را که می خواهید به آنها بپردازید را مطرح کنید. پزشک ممکن است سوالات زیر را از شما بپرسد:
اولین بار چه زمانی این تغییرات را رویت کردید؟
آیا متوجه شدید که ضایعه پوستی تغییر یا رشد کرده است؟
آیا ضایعه پوستی ای دارید که خونریزی یا خارش داشته باشد؟
شدت علائم تان چقدر است
کاربر عزیز، امیدواریم این اطلاعات توانسته باشد به شما در درمان بیماری تان کمک کرده باشد و هر چه زود تر، مجددا سلامتی خود را به دست آورید.
چنانچه در انتخاب روش درمان سرطان خود مردد هستید، برای مشاوره به این صفحه مراجعه فرمایید یا اگر به دنبال یک تیم متخصص با تجربه و کار آزموده در این زمینه هستید، فهرست متخصصان ما را در این زمینه بررسی کنید.
بر اساس تعریف مایوکلینیک ، سرطان پوست به رشد غیرطبیعی سلول های پوستی اطلاق می شود که بیشتر در پوست هایی که در معرض آفتاب هستند، بروز می کند. اما این شکل رایج سرطان همچنین می تواند در مناطقی از پوست شما اتفاق بیفتد که معمولاً در معرض نور خورشید نیست.
سه نوع اصلی سرطان پوست وجود دارد: کارسینوم سلول بازال ، کارسینوم سلول سنگفرشی و ملانوم.
با محدود کردن یا خودداری کردن از قرار گرفتن در معرض اشعه ماوراء بنفش (UV) می توانید خطر ابتلا به سرطان پوست را کاهش دهید. بررسی پوست تان از حیث تغییرات مشکوک می تواند به تشخیص سرطان پوست در مراحل اولیه آن کمک کند. تشخیص زود هنگام سرطان پوست، بیشترین شانس را برای درمان موفقیت آمیز سرطان پوست به دنبال دارد.
کارسینوم سلول بازال یا کارسینوم سلول پایه ای نوعی سرطان پوست است. کارسینوم سلول بازال در سلول های پایه (نوعی سلول درون پوستی که سلول های جدید پوستی تولید می کند، زیرا سلول های قدیمی از بین می روند) تشکیل می شود.
کارسینوم سلول بازال اغلب به شکل برجستگی کمی شفاف روی پوست ظاهر می شود ، با این حال می تواند اشکال دیگری نیز به خود بگیرد. کارسینوم سلول بازال اغلب در مناطقی از پوست که در معرض آفتاب هستند، مانند سر و گردن اتفاق می افتد.
تصور می شود بیشتر کارسینوم سلول های پایه ای در اثر قرار گرفتن طولانی مدت در معرض اشعه ماوراء بنفش (UV) متساطع از نور خورشید ایجاد می شود. خودداری از قرار گیری در معرض خورشید و استفاده از ضد آفتاب می تواند به محافظت در برابر کارسینوم سلول بازال کمک کند.
ملانوما یا ملانوم، جدی ترین نوع سرطان پوست است که در سلول های (ملانوسیت ها) تولید ملانین ایجاد می شود. ملانین، رنگدانه ای است که به پوست شما رنگ می بخشد. ملانوما همچنین می تواند در چشم شما و به ندرت در اندام های داخلی مانند روده نیز شکل بگیرد.
علت دقیق انواع ملانوما ها مشخص نیست ، اما قرار گرفتن در معرض اشعه ماوراء بنفش (UV) متساطع از نور خورشید یا لامپ و تختخواب های سولاریوم ، خطر ابتلا به ملانوما را افزایش می دهد. محدود کردن قرار گرفتن در معرض اشعه ماوراء بنفش می تواند به کاهش خطر ملانوما کمک کند.
به نظر می رسد خطر ابتلا به ملانوما در افراد زیر 40 سال ، به ویژه زنان در حال افزایش است. اطلاع از علائم هشدار دهنده سرطان پوست می تواند این اطمینان را حاصل کند که تغییرات سرطانی قبل از گسترش سرطان، شناسایی و درمان می شوند. اگر ملانوم زود تشخیص داده شود ، با موفقیت قابل درمان است.
سرطان پوست غیر ملانوما
سرطان پوست غیر ملانوما به همه انواع سرطان هایی که در پوست رخ می دهند و ملانوما نیستند، اشاره دارد.
انواع مختلفی از سرطان پوست در رده وسیعی از سرطان پوست غیر ملانوما قرار می گیرند که رایج ترین آن ها کارسینوم سلول پایه ای و کارسینوم سلول سنگفرشی است.
درمان سرطان پوست غیر ملانوما به نوع سرطان بستگی دارد. درمان سرطان پوست معمولاً شامل جراحی برای از بین بردن سلول های سرطانی است.
انواع سرطان پوست غیر ملانوما عبارتند از:
آنژیوسارکوم
کارسینوم سلول بازال
لنفوم سلول B جلدی
لنفوم سلول T جلدی
پروتوبرانس درماتوفیبروسارکوم
کارسینوم سلول مرکل
کارسینوم سباسه
کارسینوم سلول سنگفرشی پوست نوع متداول و شایع سرطان پوست است که در سلول های سنگفرشی تشکیل شده و لایه های میانی و بیرونی پوست را تشکیل می دهد.
کارسینوم سلول سنگفرشی پوست معمولاً مهلک و کشنده نیست ، اگرچه می تواند تهاجمی باشد. در صورتی که کارسینوم سلول سنگفرشی پوست درمان نشود، می تواند بزرگ شود یا در قسمت های دیگر بدن گسترش یابد و منجر به بروز پیامدهای جدی تری شود.
بیشتر کارسینوم های سلول سنگفرشی پوست ناشی از قرار گرفتن در معرض طولانی مدت در معرض اشعه ماوراء بنفش (UV) ، متساطع از نور خورشید و یا از تختخواب یا لامپ های سولاریوم است. عدم قرار گیری در معرض نور UV به کاهش خطر ابتلا به کارسینوم سلول سنگفرشی پوست و سایر اشکال سرطان پوست کمک می کند.
سلول های سنگفرشی در بسیاری از نقاط بدن شما یافت می شوند و کارسینوم سلول سنگفرشی نیز می تواند در هر جایی که سلول های سنگفرشی یافت شود، رخ دهد. کارسینوم سلول سنگفرشی پوست به سرطانی اطلاق می شود که در سلول های سنگفرشی موجود در پوست تشکیل می شود.
سرطان پوست در درجه اول در مناطقی از پوست که در معرض آفتاب قرار دارند، از جمله پوست سر ، صورت ، لب ، گوش ، گردن ، قفسه سینه ، بازوها و دستها و روی پاها (در خانم ها) بروز می کند. اما همچنین می تواند در مناطقی شکل بگیرد که به ندرت نور خورشید را می بیند مانند کف دست ، زیر ناخن های دست یا پا و ناحیه تناسلی.
سرطان پوست همه افراد با انواع تن های پوستی ، از جمله افراد دارای پوست های تیره را تحت تأثیر قرار می دهد. هنگامی که ملانوما در افرادی که رنگ پوست تیره دارند ، رخ می دهد ، به احتمال زیاد در مناطقی که به طور معمول در معرض آفتاب قرار ندارند ، مانند کف دست و پا نیز اتفاق بیافتد.
کارسینوم سلول بازال معمولاً در نواحی در معرض آفتاب بدن مانند گردن یا صورت شما رخ می دهد.
کارسینوم سلول بازال ممکن است به اشکال زیر ظاهر شود:
برآمدگی مومی یا شبیه مروارید
یک ضایعه صاف ، گوشتی یا قهوه ای مانند زخم یا اسکار
خونریزی یا کبره ای که بهبود می یابد و مجدد اتفاق می افتد
علائم و نشانه های کارسینوم سلول سنگفرشی
بیشتر اوقات ، کارسینوم سلول سنگفرشی در نواحی در معرض آفتاب بدن مانند صورت ، گوش و دست ها رخ می دهد. افرادی که پوست تیره تری دارند ، احتمالاً در مناطقی که غالباً در معرض آفتاب نیستند نیز دچار کارسینوم سلول سنگفرشی می شوند.
سرطان سلول سنگفرشی ممکن است به اشکال زیر ظاهر شود:
گره ای سفت و قرمز مانند لکه های قرمز روی لاله گوش
یک ضایعه صاف با سطح پوسته پوسته شده
ملانوم می تواند در هر نقطه از بدن شما اتفاق بیافتد، اگر این که در پوست سالم یا در خال موجود باشد که سرطانی شود. ملانوم اغلب در صورت یا تنه مردان مبتلا ظاهر می شود. در خانم ها ، این نوع سرطان بیشتر در قسمت تحتانی پاها بروز می کند. ملانوما هم در زنان و هم در مردان ، ممکن است روی پوستی که در معرض آفتاب قرار ندارد نیز رخ دهد.
https://www.webteb.com/cancer/diseases/%D8%B3%D8%B1%D8%B7%D8%A7%D9%86-%D8%A7%D9%84%D8%AC%D9%84%D8%AF
ملانوما می تواند بر روی همه افراد با هر تن پوستی تأثیر بگذارد. در افرادی که رنگ پوست تیره تری دارند ، ملانوما در کف دست یا کف پا (علائم سرطان پوست پا) یا زیر ناخن های دست و پا ظاهر می شود.
علائم ملانوما شامل موارد زیر است:
نقطه نقطه شدن پوست دست یا پا به رنگ قهوه ای با لکه های تیره تر
خال رنگی روی پوست که تغییر رنگ و اندازه می دهد یا خونریزی می کند
یک ضایعه کوچک با مرز نامنظم و قسمت هایی که به رنگ قرمز ، صورتی ، سفید ، آبی یا سورمه ای ظاهر می شوند
ضایعه ای دردناک که خارش یا سوزش دارد
ضایعات تیره در کف دست ، کف پا ، انگشتان پا یا انگشتان پا یا روی غشاهای مخاطی که دهان ، بینی ، واژن یا مقعد شما را پوشش می دهد.
انواع دیگر ، سرطان های پوستی که کمتر دیده می شود عبارتند از:
کاپوسی سارکوم. این شکل نادر از سرطان پوست در رگ های خونی پوست ایجاد می شود و باعث ایجاد لکه های قرمز یا بنفش روی پوست یا غشاهای مخاطی می شود. کاپوسی سارکوم عمدتاً در افراد دارای سیستم ایمنی ضعیف مانند افرادی که مبتلا به ایدز هستند و در افرادی که داروهایی مصرف می کنند که سیستم ایمنی طبیعی آنها را سرکوب می کند ، مانند افرادی که پیوند عضو را انجام داده اند رخ می دهد ،. افراد دیگری که خطر ابتلا به کاپوسی سارکوم را دارند ، شامل مردان جوانی می شود که در آفریقا زندگی می کنند و یا مردان مسن ایتالیایی یا یهودیان اروپای شرقی.
کارسینوم سلول مرکل. کارسینوم سلول مرکل منجر به ایجاد گره های سفت و براقی می شود که روی پوست یا فقط در زیر پوست و در فولیکول های مو رخ می دهد. کارسینوم سلول مرکل بیشتر در سر ، گردن و تنه مشاهده می شود.
کارسینوم غده سباسه. این سرطان غیر متداول و تهاجمی در غدد چرب موجود در پوست ایجاد می شود. کارسینوم غده سباسه – که معمولاً به شکل گره های سخت و بدون درد ظاهر می شود – ممکن است در هر کجا ایجاد شود ، اما بیشتر در پلک ظاهر می شود ، و به همین دلیل اغلب با سایر مشکلات مرتبط با پلک اشتباه گرفته می شود.
چه زمانی باید به پزشک مراجعه کرد
در صورت مشاهده هرگونه تغییر در پوست خود که موجب نگران تان شده است ، با پزشک خود ملاقات کنید. همه تغییرات پوستی ناشی از سرطان پوست نیست. پزشک تان برای تعیین علت ، تغییرات پوستی، پوست شما را بررسی خواهد کرد.
سرطان پوست هنگامی رخ می دهد که خطایی (جهش) در DNA سلول های پوستی رخ می دهد. این جهش ها باعث می شوند رشد سلول ها از کنترل خارج شده و توده ای از سلول های سرطانی را تشکیل دهند.
سلول های درگیر در سرطان پوست
سرطان پوست از لایه فوقانی پوست شما ، یعنی اپیدرم شروع می شود. اپیدرم یک لایه نازک است که یک پوشش محافظ سلول های پوستی را تامین می کند که بدن شما به طور مداوم آن را می ریزد. اپیدرم شامل سه نوع سلول اصلی است:
سلول های سنگفرشی که درست در زیر سطح خارجی قرار دارند و به عنوان پوشش داخلی پوست عمل می کنند.
سلول های بازال که سلول های پوستی جدید تولید می کنند و در زیر سلولهای سنگفرشی قرار می گیرند.
ملانوسیت ها که ملانین تولید می کنند. ملانین رنگدانه ای است که رنگ طبیعی به پوست می بخشد و در قسمت تحتانی اپیدرم قرار دارد. ملانوسیت ها هنگامی که در معرض نور خورشید هستید، ملانین بیشتری تولید می کنند تا به محافظت از لایه های عمیق تر پوست شما کمک کند. به همین جهت است که پوست تان در آفتاب تیره می شود.
جایی که سرطان پوست در آن شروع می شود، نوع سرطان و گزینه های درمانی شما را تعیین می کند.
نور ماوراء بنفش و سایر دلایل بالقوه
بیشترین آسیب DNA به سلول های پوستی ناشی از اشعه ماوراء بنفش (UV) است که در نور خورشید و لامپ های مورد استفاده در تخت های سولاریوم مشاهده می شود. اما قرار گرفتن در معرض آفتاب، سرطان های پوستی را که معمولاً در معرض نور خورشید قرار ندارند ، شامل نمی شود. این نشان می دهد که عوامل دیگر ممکن است در خطر ابتلا به سرطان پوست دخیل باشند، مانند قرار گرفتن در معرض مواد سمی یا داشتن بیماری ای که سیستم ایمنی بدن را تضعیف می کند.
پوست روشن. هر فردی، صرف نظر از رنگ پوست، می تواند به سرطان پوست مبتلا شود. با این وجود ، داشتن رنگدانه (ملانین) کمتر در پوست تان، محافظت کمتری در مقابل آسیب های ناشی از اشعه ماوراء بنفش ارائه می دهد. اگر موهای بلوند یا قرمز و چشم هایی با رنگ روشن دارید و پوست تان به راحتی لک می آورد یا آفتاب سوخته می شوید ، بسیار بیشتر از افرادی که پوست تیره دارند ، احتمال دارد به سرطان پوست مبتلا شوید.
سابقه آفتاب سوختگی. داشتن یک یا چند سابقه آفتاب سوختگی در کودکی یا نوجوانی، خطر ابتلا به سرطان پوست در بزرگسالی را افزایش می دهد. آفتاب سوختگی در بزرگسالی نیز یک عامل خطرزا است.عملیات جراحی برای از بین بردن این سرطان شامل موارد زیر است:
جراحی برای برداشتن یک تخمدان. برای سرطان در مرحله اولیه که از بیش از یک تخمدان فراتر نرفته باشد ، جراحی ممکن است شامل برداشتن تخمدان درگیر و لوله فالوپ آن باشد. این روش می تواند توانایی شما در بچه دار شدن را حفظ کند.
جراحی برای برداشتن هر دو تخمدان. اگر سرطان در هر دو تخمدان شما وجود داشته باشد ، اما هیچ نشانه ای از پیشروی سرطان وجود نداشته باشد، ممکن است جراح شما هر دو تخمدان و هر دو لوله فالوپ را بردارد. در این روش، رحم دست نخورده در جای خود باقی می ماند، بنابراین شما همچنان هم می توانید با استفاده از روش انجماد نطفه یا تخمک یا با استفاده از تخمک های یک اهدا کننده باردار شوید.
جراحی برای برداشتن هر دو تخمدان و رحم. اگر سرطان شما گسترش پیدا کرده باشد و یا مایل نیستید که توانایی بچه دار شدن خود را حفظ کنید ، جراح شما تخمدان ها ، لوله های فالوپ ، رحم ، غدد لنفاوی مجاور و یک لایه از بافت چربی شکم (امنتوم) را نیز بر می دارد.
جراحی سرطان پیشرفته. اگر سرطان شما پیشرفته باشد ، پزشک تان ممکن است شیمی درمانی و به دنبال آن جراحی را برای رفع هرچه بیشتر سرطان توصیه کند.
شیمی درمانی یک درمان دارویی است که در آن از مواد شیمیایی برای از بین بردن سلول هایی که سریع در بدن رشد می کنند، از جمله سلول های سرطانی استفاده می شود. داروهای شیمی درمانی را می توان از طریق تزریق وریدی یا به صورت خوراکی مصرف کرد. بعضی اوقات داروها مستقیماً به داخل شکم (شیمی درمانی داخل صفاقی) تزریق می شود.
شیمی درمانی اغلب بعد از جراحی، جهت از بین بردن سلول های سرطانی ای که ممکن است باقی مانده باشند، صورت می گیرد. همچنین قبل از عمل نیز می توان از این روش استفاده کرد.
در درمان هدفمند از داروهایی استفاده می شود که ناهنجاری های خاصی در سلول های سرطانی شما را مورد هدف قرار می دهد. داروهای درمان هدفمند معمولاً برای معالجه سرطان تخمدانی که بعد از شروع درمان اولیه یا سرطانی که در برابر سایر درمان ها مقاومت می کند ، مورد استفاده قرار می گیرد. پزشک شما ممکن است سلول های سرطانی شما را آزمایش کند تا مشخص شود به احتمال زیاد کدام روش درمان هدفمند بر سرطان شما تأثیر خواهد گذاشت
مراقبت تسکین دهنده، مراقبت های پزشکی تخصصی است که بر روی رهایی از درد و سایر علائم جدی بیماری تمرکز دارد. در مراقبت تسکینی ، تیمی از پزشکان ، پرستاران و سایر متخصصان آموزش دیده ارائه می شود که با شما ، خانواده و سایر پزشکان تان در تعامل و همکاری هستند تا حمایت و پشتیبانی بیشتری را ارائه دهند. در صورت انجام درمان های تهاجمی ، مانند جراحی ، شیمی درمانی یا پرتو درمانی ، از مراقبت تسکینی استفاده می شود.
هنگامی که از مراقبت تسکینی در کنار سایر درمان های استاندارد استفاده می شود ، ممکن است مبتلایان به سرطان احساس بهتر و زندگی طولانی تری داشته باشند.
مراقبت تسکینی توسط تیمی از پزشکان ، پرستاران و سایر متخصصان متخصص آموزش دیده ارائه می شود. هدف تیم های مراقبت تسکینی این است که کیفیت زندگی افراد مبتلا به سرطان و خانواده های شان را بهبود بخشد. این نوع مراقبت در کنار درمان های دیگر یا سایر مواردی که ممکن است دریافت کنید، ارائه می شود.
تشخیص سرطان می تواند از نظر احساسی چالش برانگیز باشد. با گذشت زمان ، افراد مبتلا یاد می گیرند که با روش های منحصر به فردی با مشکل خود کنار بیایند. اما تا زمانی که متوجه نشده اید چه کاری برای شما مفید است ، اقدامات زیر را به کار گیرید:
شخصی را پیدا کنید که با او صحبت کنید. شنونده خوبی پیدا کنید که مایل به گوش دادن به حرف های شما باشد و شما بتوانید به راحتی در مورد امیدها و ترس های خود با وی صحبت کنید. این فرد ممکن است یک دوست یا عضوی از خانواده تان باشد. مشورت با یک مشاور ، مددکار اجتماعی پزشکی ، یک فرد روحانی یا گروه پشتیبانی سرطان نیز ممکن است مفید باشد. از پزشک خود در مورد گروه های حمایتی در شهر یا منطقه خود سوال کنید یا با یک سازمان سرطان مانند انجمن سرطان تماس بگیرید.
بگذارید دیگران کمک تان کنند. درمان سرطان می تواند بسیار طاقت فرسا باشد. به دیگران درباره این که چه چیزی برای شما مفیدتر اطلاع دهد.
اهداف منطقی تعیین کنید. داشتن هدف به شما کمک می کند تا احساس کنید همه چیز تحت کنترل است و می توانید به شما حس مهم بودن بدهد. اما واقع بین باشید و اهدافی را انتخاب کنید که به آنها برسید.
برای خود وقت بگذارید. خوب غذا خوردن ، استراحت کردن و خواب کافی می تواند به مقابله با استرس و خستگی ناشی از سرطان کمک کند.
اگر علائم یا علائمی دارید که برای تان نگران کننده هستند ، قدم اول، مراجعه به پزشک خانوادگی، پزشک عمومی یا متخصص زنان و زایمان تان است.
اگر پزشک تان به سرطان تخمدان مشکوک باشد ، ممکن است شما را به یک متخصص سرطان های دستگاه تولید مثل زنان (انکولوژیست زنان) ارجاع دهد. متخصص انکولوژیست زنان و زایمان ، همان متخصص زنان و زایمان است که آموزش بیشتری در زمینه تشخیص و درمان سرطان تخمدان و سایر سرطان های زنان دارد.
از محدودیت های قبل از ملاقات با پزشک آگاه باشید. در زمان مراجعه ، حتماً سؤال کنید که آیا پیش از این اقداماتی وجود دارد که باید انجام دهید ، مانند محدود کردن رژیم غذایی خود.
علائمی را که تجربه کرده اید یادداشت کنید ، حتی مواردی که ممکن است برای شما غیر مرتبط به نظر برسند.
سوابق پزشکی اصلی خود ، از جمله سایر بیماری ها را یادداشت کنید.
اطلاعات شخصی مهم خود ، از جمله فشارهای اساسی یا تغییرات اخیر زندگی را یادداشت کنید.
فهرستی از تمام داروها ، ویتامین ها یا مکمل هایی که مصرف می کنید ، تهیه کنید.
یکی از اعضای خانواده یا یک دوست را همراه خود به مطب ببرید. گاهی اوقات ارائه همه اطلاعات ارائه شده در هنگام ملاقات می تواند دشوار باشد. ممکن است نکته ای را فراموش کرده باشید اما فردی که شما را همراهی می کند آن را یادآوری کند.
سوالات خود را برای پرسیدن از پزشک یادداشت کنید.
چه عاملی منجر به بروز این سرطان در من شده است؟
به چه نوع آزمایشاتی نیاز دارم؟
چه درمان هایی وجود دارد و چه عوارض جانبی را می توان انتظار داشت؟
سرطان تخمدان چقدر طول میکشد ؟
آیا سرطان تخمدان کشنده است ؟
اگر قصد داشته باشم بچه دار شوم ، چه گزینه هایی برای من موجود است؟
من بیماری دیگری نیز دارم. چگونه می توانم به بهترین وجه آنها را مدیریت کنم؟
علاوه بر سوالاتی که تهیه کرده اید ، چنانچه سوال دیگری به ذهن تان می رسد، در هنگام مراجعه از پزشک خود بپرسید.
https://womenscarefl.com/ar/health-library-item/ovarian-cancer-treatment-options/
پزشک تان نیز احتمالاً تعدادی سؤال از شما خواهد پرسید. داشتن آمادگی برای پاسخگویی به آنها ممکن است به شما فرصت دهد تا نکات دیگری را که می خواهید به آنها بپردازید را مطرح کنید. پزشک ممکن است سوالات زیر را از شما بپرسد:
از چه زمانی علائم تان شروع شد و آنها چقدر شدید هستند؟
آیا علائم شما مداوم است یا گاه به گاه پیش می آید؟
فکر می کنید چه چیزی علائم شما را بهبود می بخشد؟
آیا خویشاوندانی دارید که به سرطان تخمدان یا سرطان سینه مبتلا باشند؟
آیا در سوابق خانوادگی شما سرطان های دیگری وجود دارد؟
چنانچه به مشاوره نیاز دارید به این صفحه مراجعه فرمایید یا اگر به دنبال یک تیم متخصص با تجربه و کار آزموده در درمان سرطان در ایران هستید، فهرست متخصصان ما را در این زمینه بررسی کنید. این متخصصان کارآزموده روش های جدید درمان سرطان پانکراس را به بهترین شکلی که مناسب شماست به شما ارائه می دهند.
ما اینجاییم تا به شما کمک کنیم.