مننژیوم، از غشای پوشش دهنده مغز و نخاع آغاز می شود.
مننژیوم، حدود بیست و پنج درصد تومورهای مغزی در بزرگسالان را شامل می شود، در خانم های مسن شیوع بیشتری دارد و معمولا در مغز و مخچه یافت می شود اگر چه در نخاع هم ممکن است.
مننژیوم می تواند (درجه) گرید پایین و یا گرید بالا داشته باشد. این تومور مغزی معمولا خوش خیم است، اما برخی از آن ها نیز درجه دو یا سه هستند. شدت علائم مننژیوم به موقعت قرارگیری تومور در مننژ بستگی دارد.
تشخیص مننژیوم
به جز معاینه بیمار، برخی تست های تشخیصی عبارتند از:
– سی تی اسکن و MRI
– بیوپسی
درمان مننژیوم
درمان مننژیوم با توجه به درجه و محل قرارگیری تومور در مغز در نظر گرفته خواهد شد.
در صورتی که مننژیوم، روند رشد و پیشرفت آهسته ای داشته باشد، و بر اساس شرایط جسمی و بیماریهای همراه و سن بیمار، برای وی خطری نداشته باشد. انجام منظم MRI از سوی پزشک توصیه می شود و در صورت مشاهده علائمی از رشد تومور، درمان آغاز خواهد شد.
در جراحی، هدف برداشتن تومور تا حد ممکن است. امکان برداشت کامل تومور نیز وجود دارد. احتمال رشد تومور اطراف اعصاب و رگ های خونی مهم بسیار کم است.
رادیوتراپی در موارد زیر انجام خواهد شد:
– برای کاهش احتمال بازگشت مجدد تومور، به خصوص در مواردی که مننژیوم در گریدهای(درجه های) دو و سه باشد.
– در صورتی که دسترسی به تومور برای جراحی دشوار باشد (به عنوان مثال، تومور در قاعده جمجمه تشکیل شده باشد)
– بنا به دلایل پزشکی، امکان جراحی وجود نداشته باشد.
معمولا شیمی درمانی، در درمان مننژیوم استفاده نمی شود. در صورتی که رشد و پیشرفت تومور سریع باشد و بعد از جراحی شاهد عود و بازگشت تومور باشیم، شیمی درمانی در نظر گرفته خواهد شد.
کنار آمدن با تشخیص سرطان چه از لحاظ روانی و چه از لحاظ بدنی سخت است. و در صورت ابتلا به سرطان های نادر، سخت تر خواهد بود. آگاهی هر چه بیشتر از سرطان و روش های درمانی آن، به بیمار کمک می کند تا راحت تر با شرایط کنار بیاید.
بعد از پایان درمان، انجام مرتب چکاپ بسیار اهیمت دارد. پزشک با معاینه بیمار و تستهای آزمایشگاهی از سلامت بدنی بیمار خود اطمینان خواهد یافت. اکنون، فرصت مناسبی است تا سوالات و نگرانی های خود را با پزشک در میان بگذارید.
زمان مناسب انجام چکاپ، به وضعیت جسمانی بیمار بستگی دارد.
وجود توده و برآمدگی در پستان، یکی از بارزترین علائم سرطان پستان می باشد. این در حالی است که بسیاری از خانم ها بعد از مراجعه به پزشک متوجه توده می شوند، به همین خاطر خانم ها باید نسبت به هر گونه تغییر در پستان و نوک پستان آگاه باشند.
علائم سرطان پستان در هر فردی متفاوت است. برخی علائم هشدار دهنده سرطان پستان عبارت است از:
– تغییرات پوستی مانند تورم، قرمزی و یا تغییرات محسوس در یکی از سینه ها و یا هر دو
– افزایش سایز و یا تغییر فرم پستان
– تغییرات ظاهری نوک پستان
– ترشح از پستان ، ترشحی غیر از شیر
– احساس درد در قسمت هایی از پستان
– وجود توده و یا گره روی پستان و یا داخل پستان
علائم اختصاصی تر عبارتند از:
– خارش پستان
– تغییر رنگ پستان
– افزایش سایز پستان (برای مدت کوتاهی)
– تغییرات لمسی (سفت و گرم بودن پستان)
– توده در پستان و ضخیم تر شدن پستان
– ور آمدن پوست نوک پستان
– قرمز شدن پوست پستان (مشابه پوست پرتقال)
https://my.clevelandclinic.org/health/articles/6270-benign-breast-disease
مهم است بدانید که سایر شرایط خوش خیم نیز می تواند منجر به بروز علائم گفته شده شود. به عنوان مثال، تغییرات پوست بافت پستان می تواند به دلیل اگزما، و تورم غدد لنفاوی به دلیل عفونت پستان و یا سایر بیماری های غیر مرتبط باشد.– وجود توده و برآمدگی در پستان
– تورم قسمتی از پستان و یا تمام بافت پستان ، حتی زمانی که توده ای احساس نمی شود
– ناراحتی های پوستی
– احساس درد در پستان و یا نوک پستان
– قرمز و ضخیم شدن پوست پستان و یا نوک پستان
– ترشح از نوک پستان
– وجود توده و تورم در غدد لنفاوی زیر بغل
سرطان مجاری شیری، معمولا با علامت و نشانه ای همراه نیست و به ندرت علائمی مانند توده در پستان و یا ترشح از پستان مشاهده می شود. با این حال، در بسیاری از موارد این نوع سرطان در تست ماموگرافی تشخیص داده می شود.
علائم سرطان غدد شیری
سرطان غدد شیری نیز با علامت و نشانه ای همراه نیست و با ماموگرافی تشخیص داده نمی شود. این نوع سرطان زمانی تشخیص داده می شود که بیوپسی از سوی پزشک تجویز می شود. در صورت ابتلای فردی به این نوع سرطان، سلول های پستان زیر میکروسکوپ، طبیعی به نظر خواهند رسید.
برخلاف سایر سرطان های پستان، این نوع سرطان پستان منجر به بروز برخی علائم می شود و در ماموگرافی نیز تشخیص داده نخواهد شد. علائم این سرطان عبارت است از:
– قرمز و متورم شدن پستان ، خارش پستان
– برآمدگی و تورفتگی سطح پستان
– سنگین شدن پستان و احساس سوزش در پستان
– بزرگ شدن یکی از پستان نسبت به دیگری
– عدم وجود توده در معاینات فیزیکی
– کشیده شدن نوک پستان به سمت داخل
– تورم غدد لنفاوی زیر بازو
– عدم بهبود علائم بعد از یک دوره درمان آنتی بیوتیک
برخلاف دیگر سرطان های پستان، سرطان پستان التهابی معمولا با احساس توده در سینه همراه نیست. بنابراین، معاینه پستان توسط خود فرد، معاینه بالینی و ماموگرافی کمکی به تشخیص این سرطان نمی کند. حتی ممکن است این تست با اولتراسوند نیز تشخیص داده نشود.
– با این حال، تغییرات سطح پستان در این نوع سرطان، با چشم مسلح دیده می شود.
علائم سرطان پستان التهابی به سرعت پیشرفت می کند و در کل، این بیماری روند پیشرفت سریعی دارد. هر گونه تغییر ناگهانی در بافت و ظاهر سینه باید به پزشک گزارش داده شود.
در خانم های باردار و شیرده، تورم، قرمزی و خارش می تواند نشانه ای باشد از عفونت پستان مانند ماستیت که با مصرف آنتی بیوتیک درمان می شود. در صورت مشاهده این علائم در خانم هایی که باردار نیستند، تستی جهت بررسی سرطان پستان التهابی انجام خواهد شد.
علائم سرطان پستان در آقایان مشابه سرطان در خانم هاست و با علائمی از قبیل:
– توده در پستان ، اغلب همراه با درد
– ضخیم شدن پستان
– تغییر در پوست پستان و نوک پستان
– ترشح مایع از نوک پستان
همراه می باشد.
علائم سرطان متاستاتیک پستان به ناحیه ای بستگی دارد که سرطان متاستاز داده و مرحله آن بستگی دارد. در برخی موارد، این سرطان با هیچ گونه علامت و نشانه ای همراه نمی باشد.
– در صورتی که دیواره پستان و یا قفسه سینه درگیر شده باشد، علائمی مانند درد، ترشح از نوک پستان ، توده و ضخیم شدن پستان و یا زیر بغل مشاهده خواهد شد.
– در صورت درگیری استخوان ها، علائمی مانند درد، شکستگی، یبوست و یا کاهش سطح هوشیاری به دلیل بالا رفتن سطح کلسیم ظاهر خواهد شد.
– در صورت تشکیل تومور در ریه ها، علائمی از قبیل تنگی نفس، سرفه، درد قفسه سینه و خستگی مفرط ظاهر خواهد شد.
– درگیری کبد با علائمی مانند تهوع، خستگی مفرط، افزایش سایز شکم، تورم دست ها و پاها به دلیل تجمع مایع و زرد شدن پوست همراه می باشد.
– در صورتی که سرطان به مغز و نخاع متاستاز بدهد و تومور تشکیل شود، شاهد بروز علائمی از قبیل درد، گیجی، کاهش قدرت حافظه، تاری دید و دو بینی، مشکلات گفتاری، مشکلات حرکتی و تشنج خواهیم بود.
با این که کارسینوم پاپیلاری در حال حاضر وجود ندارد، اما تست ماموگرافی میزان پیشرفت آن را نشان می دهد. علائم این نوع سرطان می تواند شامل:
– توده. این نوع سرطان با کیست و توده دو تا سه سانتی متری که با دست و معاینه توسط خود فرد تشخیص داده می شود، همراه می باشد.
– ترشح از نوک سینه. حدود پنجاه درصد این سرطان زیر سینه اتفاق می افتد و با ترشح خونی از نوک سینه همراه می باشد.
باشد.
علائم سرطان پستان سه گانه منفی متفاوت از سایر انوع سرطان پستان نیست، اما مشخصات منحصر به فرد خود را دارد. از جمله:
– وضعیت گیرنده. تست های تشخیص گیرنده استروژن، پروژسترون و HER2 نتایج منفی را نشان می دهند به این معنا که هورمون درمانی موثر نخواهد بود. در عوض، درمان این نوع سرطان می تواند شامل هورمون درمانی و رادیوتراپی باشد.
– پرقدرت. احتمال پخش شدن سرطان و بازگشت مجدد این نوع سرطان به نسبت سایر سرطان های پستان بیشتر است.
– نوع و درجه سلول. سلول های سرطان سه گانه منفی، مشابه سلول های بنیادی مجاری شیری هستند. ممکن است سلول ها درجه بالایی داشته باشند به این معنا که مشابه سلول های طبیعی و سالم نیستند.
سرطان پستان به علت جهش و یا تغییر در DNA سلول های پستان اتفاق می افتد و عملکردهایی مانند کنترل رشد و تقسیم سلولی مختل می شود. در بسیاری از موارد، این سلول های جهش یافته می میرند و یا مورد حمله سیستم ایمنی قرار می گیرند. اما سلول هایی که از حمله سیستم ایمنی در امان می مانند و رشد می کنند، تبدیل به تومور در سینه خواهند شد.
با این که علت اصلی بروز سرطان پستان به طور قطعی مشخص نیست، اما برخی عوامل مرتبط با بیماری مانند چاقی و یا مصرف بیش از حد الکل، در بروز این سرطان دخیل هستند.
هم چنین، افرادی که به طور ارثی جهش ژن های BRCA1 و BRCA2 دارند، بیشتر در معرض ابتلا به سرطان پستان هستند.
برخی دیگر ریسک فاکتورهای سرطان پستان عبارتند از:
عوامل کلی
به طور میانگین، خانم های بالای 60 سال، بیشتر در معرض ابتلا به سرطان پستان هستند. تنها حدود ده تا پانزده درصد سرطان های پستان در خانم های زیر 40 سال اتفاق می افتد.
هر ساله، حدود 2000 مرد مبتلا به سرطان پستان تشخیص داده می شوند و این سرطان 100 برابر بیشتر در خانم ها مشاهده می شود. مطالعات انجام شده در موسسه ملی سرطان نشان می دهد که سالانه بیش از 190000 هزار خانم مبتلا به سرطان پستان تشخیص داده می شود.
افرادی که سابقه خانوادگی ابتلا به سرطان پستان (مادر، خواهر و یا دختر) دارند، دو برابر دیگر افراد در معرض ابتلا به این سرطان هستند.
– عوامل ارثی:
برخی جهش های ژنی ارثی، شانس ابتلا به سرطان پستان را افزایش می دهند. جهش در ژن های BRCA1 و BRCA2 شایع ترین علل ارثی در ابتلا به این سرطان هستند. برخی دیگر جهش های نادر نیز فرد را مستعد ابتلا به سرطان پستان می کنند.
تست های ژنتیکی، میزان بروز مشکلات ژنتیکی به خصوص در افرادی که سابقه خانوادگی سرطان پستان دارند را نشان می دهند.
– چاقی و اضافه وزن:
بعد از یائسگی، وجود بافت چربی می تواند باعث بالا رفتن سطح استروژن شود، که خود یکی از دلایل بروز سرطان پستان می باشد. چاقی در دوران کودکی و وجود چربی اضافی دور شکم، نیز در بروز سرطان پستان دخیل می باشد.
– نداشتن فرزند:
خانم هایی که فرزند نداشته اند و یا بالای 35 سال باردار شده اند، بیشتر در معرض ابتلا به سرطان پستان قرار دارند. شیردهی نیز احتمال ابتلا به سرطان پستان را کاهش می دهد.
– متراکم بودن بافت پستان:خانم هایی که بافت چربی کم و بافت لیفی و غده ای بیشتری دارند، بیشتر در معرض ابتلا به سرطان پستان هستند.
– تغییرات پستان:
برخی شرایط خوش خیم و غیر سرطانی پستان، احتمال ابتلا به این سرطان را افزایش می دهند.
– وضعیت قاعدگی:
شروع سیکل قاعدگی زودتر از دوازده سالگی و یا یائسگی بعد از 55 سالگی، احتمال ابتلا به سرطان پستان را افزایش می دهد، که می تواند به دلیل وجود طولانی مدت هورمون های استروژن و پروژسترون در بدن باشد.
– زندگی بی تحرک:
نداشتن تحرک بدنی. فعالیت بدنی و ورزش، چهار تا هفت ساعت در طول هفته، احتمال ابتلا به سرطان پستان را کاهش می دهد.
– نوشیدن مشروبات الکلی:
مصرف زیاد الکل، احتمال ابتلا به سرطان پستان را افزایش می دهد.
مقالات مرتبط:
علائم سرطان پستان
درمان تومور پستان
https://www.cdc.gov/cancer/breast/basic_info/risk_factors.htm
سرطان معده سومین علت مرگ و میر ناشی از ابتلا به سرطان می باشد.
آدنوکارسینوما معده، شایع ترین نوع سرطان معده می باشد.
سوزش معده (ترش کردگی)، سوء هاضمه و مشکلات بلع از جمله علائم اولیه سرطان معده می باشد.
سرطان معده که با عنوان سرطان گاستریت نیز شناخته می شود، نتیجه تولید سلول های غیر طبیعی است که منجر به تشکیل توده در قسمتی از معده می شوند. در بیشتر موارد این سرطان زمانی تشخیص داده می شود که به سایر قسمت ها متاستاز داده و پیشرفت کرده است.
علائم اولیه سرطان معده عبارت است از:
احساس پر بودن معده در طول غذا خوردن
مشکلات بلع که دیسفاژی نیز نامیده می شود
احساس نفخ بعد از خوردن وعده های غذایی
ترش کردن معده
سوء هاضمه
معده درد
استفراغ که می تواند خونی باشد
افراد بالای 55 سال که همواره دچار سوء هاضمه هستند، حتما باید به پزشک مراجعه کنند.
افراد مبتلا به سوء هاضمه که سابقه خانوادگی ابتلا به سرطان معده دارند و یا سابقه ابتلا به مری بارت دارند نیز باید به پزشک مراجعه کنند.
با پیشرفت بیماری، شاهد بروز علائم زیر خواهیم بود:
تجمع مایع در معده
آنمی و کم خونی
سیاه شدن رنگ مدفوع که می تواند خونی نیز باشد
خستگی
از دست دادن اشتها و کاهش وزن
سرطان زمانی اتفاق می افتد که ساختار DNA سلولی آسیب ببیند. در چنین شرایطی، اختلال در روند و کنترل رشد سلول ها ایجاد می شود و رشد سلول ها از کنترل خارج خواهد شد.
علت اصلی موتاسیون سلول های معده و سرطانی شدن شان آن ها به طور کامل مشخص نیست. به همین خاطر، نمی توان علت مشخصی برای ابتلا به سرطان معده در نظر گرفت. برخی ریسک فاکتورهایی که احتمال ابتلا به سرطان معده را افزایش می دهند، عبارتند از:
برخی شرایط خاص پزشکی مانند ازوفاژیت (التهاب مری)، رفلاکس اسید از معده به مری، مری بارت و یا پولیپ معده
مصرف سیگار و دخانیات
عفونت هلیکوباکتر پیلوری
سابقه خانوادگی ابتلا به سرطان معده
انجام برخی شیوه های جراحی در معده و یا قسمت هایی از بدن که بر روی معده تاثیر می گذارند
معمولا بیماران با یک سری علائم به پزشک مراجعه می کنند. پزشک نیز به بررسی علائم و سابقه پزشکی بیمار و اقوام می پردازد. در جلسات معاینه مواردی مانند عادات غذایی بیمار و سبک زندگی نیز بررسی خواهد شد.
برخی تست های تشخیصی عبارتند از:
آندوسکوپی که توسط لوله ای ظریف و منعطف به نام آندوسکوپ انجام می شود، به تشخیص و گاهی درمان اختلالات مربوط به سیستم گوارش از جمله مری، معده و روده کوچک کمک می کند.
اسکن اولتراسوند
در صورتی که احتمال ابتلا به سرطان در قسمت فوقانی معده داده شده باشد، این تست از سوی پزشک تجویز خواهد شد.
جهت انجام این تست، مایع حاوی باریوم به بیمار داده می شود. این کار به تشخیص معده در تست اشعه ایکس کمک می کند.
در صورتی که پزشک بخواهد به بررسی داخل شکم و به دست آوردن اطلاعات و جزئیاتی در خصوص پخش شدن سرطان بپردازد، این تست انجام می شود. جهت انجام لاپاراسکوپی، لوله ای ظریف به نام لاپاراسکوپ به همراه دوربین متصل به آن از طریق ایجاد برش کوچک در قسمت انتهایی معده وارد می شود.
مرحله 0. در این مرحله، تعداد زیادی سلول پیش سرطانی در موکوز مشاهده می شود، اما سایر لایه های معده و یا غدد لنفاوی اطراف درگیر نشده اند.
مرحله IA. در این مرحله، لایه بعدی معده مانند ساب موکوزال درگیر می شود، اما هم چنان غدد لنفاوی درگیر نشده اند.
مرحله IB. سرطان در این مرحله، یک و یا دو غدد لنفاوی را درگیر می کند.
مرحله IIA. در این مرحله، سرطان لایه های عمقی تر معده و غدد لنفاوی را درگیر می کند.
مرحله IIB. ممکن است عمق نفوذ سرطان در این مرحله به شدت مرحله قبل نباشد اما تعداد بیشتری غدد لنفاوی درگیر می شود.
مرحله IIIA. در این مرحله، علاوه بر پخش شدن سرطان به لایه های عمقی تر و غدد لنفاوی، احتمال رسیدن سرطان به دیواره معده و ارگان های اطراف وجود دارد.
مرحله IIIB. در این مرحله، میزان پخش شدن سرطان به اندازه مرحله قبل نیست، اما تعداد بیشتری غدد لنفاوی درگیر می شود.
مرحله IIIC. در این مرحله، سرطان لایه های بیشتری از معده، غدد لنفاوی بیشتر و هم چنین ساختارها و ارگان های اطراف را درگیر می کند.
مرحله IV. در این مرحله، سرطان به بافت های دورتر متاستاز داده است.
همان طور که قبلا گفتیم، علت اصلی ابتلا به سرطان معده مشخص نیست و متاسفانه واکسنی برای این سرطان وجود ندارد. در نتیجه، هیچ راهی برای پیشگیری از ابتلا به این سرطان نیز وجود ندارد. با این حال، با رعایت یک سری موارد، می توان احتمال ابتلا به سرطان معده را به حداقل رساند. مواردی از قبیل:
مصرف هر چه بیشتر میوه و سبزیجات
محدود کردن مصرف نمک و مواد غذایی شور
کنار گذاشتن سیگار و دخانیات
مراجعه به پزشک و انجام تست های غربالگری، به خصوص افراد مبتلا به اختلالاتی که احتمال ابتلا به سرطان معده را افزایش می دهند.
درمان سرطان معده با توجه به عواملی از قبیل شدت سرطان و شرایط جسمانی بیمار در نظر گرفته می شود، که می تواند شامل جراحی، شیمی درمانی، رادیوتراپی و یا مصرف دارو باشد.
شیمی درمانی، درمان ویژه ای است که در آن، مصرف دارو، باعث توقف رشد سلول های سرطانی و مانع تقسیم شدن سلول ها می شود. داروهای شیمی درمانی در سراسر بدن به جریان در می آیند و به سلول های سرطانی حمله می کنند.
شیمی درمانی قبل از جراحی، به کوچک تر شدن تومور و برداشت آسان تومور کمک می کند.
شیمی درمانی بعد از جراحی، به نابودی سلول های سرطانی باقی مانده کمک می کند.
در پایان این موضوع را متذکر می شویم که، از آن جایی که سرطان معده دیر تشخیص داده می شود، توصیه می شود در صورت مشاهده علائم گفته شده حتما به پزشک مراجعه کنید.
در رادیوتراپی، سلول های سرطانی با استفاده از تابش انرژی نابود می شوند. از آن جایی که احتمال آسیب دیدن ارگان های اطراف در این شیوه جراحی زیاد است، سعی می شود از رادیوتراپی در درمان سرطان معده استفاده نشود.
با این حال، در صورتی که پیشرفت سرطان منجر به بروز علائمی از قبیل خونریزی و یا درد شدید شود، رادیوتراپی گزینه درمانی خواهد بود.
هدف از جراحی، برداشتن معده و هم چنین بافت سالم اطراف آن می باشد. نکته مهم در خصوص جراحی این است که هیچ سلول سرطانی نباید باقی بماند. یکی از شیوه های جراحی، می تواند شامل برداشتن مخاط معده باشد. در این روش، پزشک با استفاده از آندوسکوپی، بخش کوچکی از تومور را بر می دارد.
https://www.cancer.gov/types/stomach/patient/stomach-treatment-pdq
مغز، ارگانی است که از سلول های عصبی و بافت هایی مانند سلول های گلیال و مننژ تشکیل شده است. این سلول ها مسئول کنترل فعالیت هایی مانند تنفس، فعالیت ماهیچه ها هنگام راه رفتن، حس بینایی، قدرت حافظه و اندیشیدین هستند.
تومورهای ابتدایی و اولیه می توانند خوش خیم و یا بدخیم باشند. در صورتی که در ناحیه ای از بدن، تومور سرطانی تشکیل شود، امکان پخش سلول های سرطانی که در مغز رشد می کنند، وجود دارد.
امکان ابتلا به تومور مغزی در هر سنی وجود دارد.
عواملی از قبیل تماس با مواد رادیواکتیو و یا سابقه خانوادگی، احتمال بروز تومورهای مغزی را افزایش می دهند.
علائم و نشانه های تومور مغزی با توجه به مواردی از قبیل اندازه، نوع و محل تشکیل تومور ظاهر می شوند. سردرد، احساس بی حسی و گزگز شدن نواحی مانند بازوها، مشکلات حافظه، تغییرات خلق و خو و برهم خوردن تعادل هنگام راه رفتن از جمله علائم وجود تومور مغزی می باشند.
https://www.cancer.net/cancer-types/brain-tumor/types-treatment
رشد غیر طبیعی سلول ها داخل مغز و یا جمجمه را تومور مغزی می گویند. برخی از این تومورها خوش خیم و برخی دیگر بدخیم هستند. ممکن است این تومورها داخل بافت مغز رشد کنند و یا به سایر قسمت های بدن نیز پخش شوند و متاستاز دهند.
هدف از درمان تومور مغزی که تسکین علائم می باشد، با توجه به نوع، اندازه و محل تشکیل تومور در نظر گرفته می شود.
تومورهای مغزی بر اساس سرعت رشد و میزان احتمال بازگشت مجدد، درجه بندی می شوند: تومورهای خوش خیم و بدخیم.
تومورهای خوش خیم
تومورهای بد خیم (سرطانی)
تومورهای درجه سه و چهار، بدخیم و سرطانی در نظر گرفته می شوند. این تومورها می توانند در مغز رشد کنند و یا به سایر قسمت ها متاستاز دهند. احتمال بازگشت این تومورها بعد از درمان بیشتر می باشد.
علت اصلی بروز تومور مغزی به طور قطع مشخص نیست. اما افرادی که:
مبتلا به سرطان هستند (در هر ناحیه از بدن)
در تماس بیش از حد با آلاینده ها و مواد شیمیایی هستند
مبتلا به بیماری های ارثی مانند نوروفیبروماتوز هستند
بیشتر در معرض ابتلا به تومور مغزی قرار دارند.
تومورها می توانند با تاثیر بر روی بافت مغز، باعث تخریب بافت های طبیعی و افزایش فشار در مغز شوند. همان طور که قبلا اشاره شد، شدت علائم به عواملی از قبیل اندازه، نوع و محل تشکیل تومور بستگی دارد. اما علائم کلی تومورهای مغزی عبارت است از:
سردردی که صبح ها و بعد از بیدار شدن از خواب، بیشتر احساس می شود
تشنج
احساس سرگیجه و نداشتن تعادل هنگام راه رفتن
مشکلات گفتاری (مشکل در پیدا کردن کلمات درست)
مشکلات بینایی، حرکات غیر طبیعی چشم ها
احساس ضعف در یک سمت بدن
تشخیص تومورهای مغزی
در صورتی که علائمی از تومور مغزی مشاهده شود، پزشک به معاینه فیزیکی و سوابق پزشکی بیمار می پردازد. جهت تشخیص دقیق و قطعی، تست های زیر از سوی پزشک تجویز خواهد شد:
معاینات نورولوژیک، که شامل تست های شنوایی، بینایی، هوشیاری و رفلاکس می باشد. چشم ها نیز به طور دقیق معاینه می شوند تا تورم ناشی از فشار وارده از تومور بر روی اعصاب متصل کننده چشم و مغز مشخص شود.
MRI. این تست که با استفاده از مگنت و امواج با طول بالا انجام می شود، جزئیات دقیقی از مغز و بافت نرم مغز در اختیار بیمار قرار می دهد.
سی تی اسکن. این تست با استفاده از اشعه ایکس انجام می شود و اطلاعاتی در خصوص ساختارهای آناتومیک را در اختیار پزشک قرار می دهد.
در صورتی که تومور به خوبی در اسکن تشخیص داده نشود، بیوپسی می تواند به تشخیص نوع تومور کمک کند. به این صورت که بخش کوچکی از سلول تومور جهت بررسی های بیشتر در زیر میکروسکوپ برداشته می شود.
تشخیص تومورهای مغزی
درمان تومورهای مغزی
برای افراد مبتلا به تومورهای مغزی، گزینه های درمانی متعددی وجود دارد. جراحی، رادیوتراپی و شیمی درمانی از جمله این روش ها هستند. در برخی بیماران، ترکیبی از درمان های گفته شده نیاز می باشد.
پیش از شروع درمان، مواردی مانند گزینه های درمان، نتایج مورد انتظار و هم چنین عوارض احتمالی برای بیمار شرح داده خواهد شد. از آن جایی که درمان سرطان به سلول ها و بافت های سالم آسیب می زند، احتمال بروز عوارض به نسبت شایع می باشد.
نوع درمان با توجه به موارد زیر تعیین می شود:
نوع تومور
محل تشکیل تومور در مغز
میزان بزرگ بودن و پخش شدن تومور
غیر طبیعی بودن سلول ها
سلامت جسمانی و وزن بیمار
جراحی، اولین گزینه درمان تومورهای مغزی می باشد. در این شیوه، جمجمه باز می شود (که این روش اصطلاحا کرانیوتومی نام دارد) و تومور برداشته خواهد شد. در صورتی که تومور در نزدیکی نواحی حساس مغز تشکیل شده باشد، تنها خود تومور برداشته می شود. اما برداشت بخشی از تومور نیز به تسکین علائم کمک می کند.
اما گاهی امکان جراحی و برداشتن تومور وجود ندارد و در صورتی که جراحی انجام شود، احتمال آسیب بافت مغز نیز بیشتر می شود. در چنین شرایطی، رادیوتراپی و یا سایر درمان ها در نظر گرفته خواهد شد.
در درمان رادیوتراپی، از امواج با طول موج بالا و کنترل شده استفاده می شود. اشعه با رساندن آسیب به DNA داخل سلول ها مانع از تقسیم و رشد سلول ها می شود. نتایج این شیوه درمانی به مرور زمان مشخص می شود. به مرور زمان، سلول های غیر عادی می میرند و تومور کوچک خواهد شد.
داروهای شیمی درمانی، تقسیم سلولی را مختل می کند. در این شیوه درمانی نیز تومور به مرور زمان کوچک خواهد شد. در این درمان، امکان دارد سلول های سالم آسیب ببینند، اما سلول ها قادر به ترمیم خودشان هستند.
داروهای شیمی درمانی به صورت خوراکی و در فرم قرص و یا به صورت تزریق وریدی در دسترس هستند.
توصیه می شود در صورت مشاهده علائمی از تومور مغزی سریعا به پزشک مراجعه شود. پزشک با بررسی تمام جوانب، بهترین گزینه درمان را در نظر خواهد گرفت.