در صورتی که بیمار به سرطان رحم مشکوک باشد برای وی آزمایش خون و ادرار نوشته می شود. از جمله آزمایشات دیگر می توان به موارد زیر اشاره کرد:
آزمایشات لگنی و پاپ اسمیر که برای تشخیص سرطان دهانه رحم انجام می گیرند، می توانند برخی از سرطان های دیواره رحم (اندومتر) را قبل از بروز علائم تشخیص دهند.
سونوگرافی ترانس واژینال نوعی سونوگرافی است که طی آن یک ابزار وارد واژن می شود. این ابزار با فرستادن امواج صوتی به رحم تصویر های لازم را می گیرد.
الگوی فرستادن اکو ناشی از امواج صوتی باعث شکل گیری یک تصویر می شود. می توان؛ سرم سالین را وارد دهانه رحم کرد و سپس سونوگرافی را انجام داد.
به این ترتیب تصاویر واضح تری از رحم به دست می آید. این آزمایش با نام سونوهیستروگرام شناخته می شود.
اندومتریوم باید ضخامت مناسبی داشته باشد. در صورتی که اندومتریوم بیش از حد ضخیم یا غیر طبیعی باشد، احتمالاً بیوپسی از ناحیه رحم صورت می گیرد و نمونه به آزمایشگاه فرستاده می شود.
در صورتی که سلول های رحم عملکرد مشکوکی داشته باشند و بدخیم باشند تشخیص سرطان دهانه رحم داده می شود.
بیوپسی بافت شامل گرفتن نمونه ای از بافت دیواره رحم و آزمایش بر روی این نمونه است.
در صورتی که با بیپوسی تشخیص داده شود که سلول های بدخیم در ناحیه وجود دارد می تواند با آزمایش های سی تی اسکن و ام آر آی و آزمایش خون به تشخیص قطعی سرطان رحم انجامید.
https://www1.cgmh.org.tw/intr/intr5/c6700/OBGYN/teaching/OP%20Teaching/CXCA/index.htm
در برخی موارد نیاز است که کولونوسکوپی هم انجام گیرد تا نشان داده شود که سرطان به بافت روده رسیده است یا خیر. به بیان دیگر باید مشخص شود که سرطان تا چه مرحله ای پیش رفته است و چه بافت های دیگری را درگیر کرده است.
جراحی یک درمان قطعی برای سرطان رحم است. در حقیقت در صورتی که سرطان به بافت های دیگر بدن گسترش نیافته باشد می توان از این روش درمانی کمک گرفت.
همچنین در زنانی که به احتمال زیادی به سرطان رحم مبتلا می شوند می توان از جراحی کمک گرفت و به عنوان یک درمان پیشگیرانه به آن نگاه می شود. موفق ترین روش درمانی در مراحل اولیه سرطان رحم هیسترکتومی کامل است. به این ترتیب رحم، دهانه رحم، تخمدان ها، لوله های فالوپ، و به بیان دیگر تمام بافت رحم برداشته می شود.
از طرف دیگر تمام بافت های مشکوک غدد لنفاوی و بافت ها و ارگان های دیگر تحت بیوپسی قرار می گیرند و در صورت نیاز برداشته می شوند. این جراحی از برگشت سرطان پیشگیری می کند.
در موارد مراحل پیشرفته و برخی انواع پاتولوژی، فرد تحت پرتو درمانی همراه با شیمی درمانی قرار می گیرد.
برای پاکسازی تمامی سلول های سرطانی، شیمی درمانی و پرتودرمانی انجام می گیرد. برخی پزشکان زمانی که تومور بیش از حد بزرگ است ولی به دیگر ارگان های بدن نرسیده است هم پیشنهاد می کنند که پرتودرمانی انجام گیرد.
در بیمارانی که سرطان اندومتریال یا همان سرطان دیواره رحم گستردگی داشته است تحت هورمون درمانی قرار می گیرند و معمولاً پروژسترون برای کاهش سرعت رشد سرطان برای این افراد تجویز می شود. شیمی درمانی و پرتودرمانی هم برای کاهش سایز و تعداد سلول های سرطانی انجام می گیرد.
تمامی این موارد باعث درمان بیمار و طولانی شدن عمر بیمار و کاهش علائم بیماری می شود. در صورتی که درمان موفقیت آمیز باشد و تومور را از بین ببرد و باقی سلول های سرطانی را نابود کند، ولی باز هم سلول های سرطانی در ناحیه رحم و دهانه رحم و تخمدان ها وجود داشته باشد در این صورت باز هم رحم و تخمدان ها خارج می گردند.
سرطان رحم یکی از سرطان های شایع در زنان است و لازم است که برای درمان این سرطان هر چه سریع تر به پزشک مراجعه گردد. در صورتی که سرطان رحم به بافت های دیگر بدن سرایت کند می تواند باعث مرگ فرد شود و درمان در مراحل پیشرفته بیماری، بسیار تخصصی تر است.
ریه ها عضو اسفنجی شکلی هستند که در قفسه سینه قرار گرفته اند. ریه سمت چپ که از دو لوب تشکیل شده است، از ریه سمت راست کوچک تر است، آن هم به این دلیل که فضای کافی برای قلب وجود داشته باشد.
هنگام تنفس، هوا از راه بینی و یا دهان وارد ریه ها می شود. نای به لوله هایی به نام نایژه و نایژک تقسیم می شود. نایژک در انتها به کیسه های هوایی به نام آلوئول می رسد. آلوئول، اکسیژن را به خون می رساند و کربن دی اکسید را از از طریق بازدم از خون خاج می کند. کار اصلی ریه ها، جذب اکسیژن و دفع دی اکسید کربن می باشد.
سرطان ریه، از سلول های موجود در نایژه و قسمت هایی از ریه مانند نایژک و یا آلوئول شروع می شود. در این سرطان، روند رشد و تقسیم سلول ها در ریه با سرعت بیشتری انجام می شود.
معمولا دو نوع اصلی سرطان ریه وجود داد که بر اساس ظاهر سلول ها زیر میکروسکوپ تعیین می شوند:
سرطان ریه سلول های کوچک و غیر کوچک. بیشتر سرطان های ریه، از نوع سلول های غیر کوچک می باشد.
احتمال بروز سرطان ریه برای تمامی افراد وجود دارد، اما استعمال سیگار و یا تماس با دود سیگار، احتمال ابتلا به این سرطان را افزایش می دهد. افرادی که در تماس با آلاینده ها و سموم شیمیایی هستند، در معرض ابتلا به سرطان ریه خواهند بود.
در بیماران مبتلا به سرطان ریه، علائم تا زمان پیشرفت بیماری ظاهر نخواهد شد. با این حال، بسیاری از افراد متوجه علائم می شوند. از جمله علائم سرطان ریه می توان به موارد زیر اشاره کرد:
کاهش اشتها
تغییر صدا مانند خشن شدن صدا
عفونت های مکرر قفسه سینه مانند پنومونی و برونشیت
سرفه کردن
تنگی نفس
سردردهای بی علت
کاهش وزن
در برخی افراد احتمال مشاهده علائم شدیدتری از قبیل استخوان درد و یا سرفه های خونی نیز وجود دارد.
تست های متعددی برای تشخیص سرطان ریه وجود دارد، که عبارتند از:
تست های تصویربرداری: مانند سی تی اسکن و اسکن استخوان که رشد توده های سرطانی را نشان می دهد. این قبیل تست ها بعد از درمان و به منظوراطمینان از عدم بازگشت مجدد سرطان نیز انجام خواهند شد.
نمونه برداری بافت: که سرطانی شدن سلول ها را نشان می دهد. برونکوسکوپی از جمله روش های نمونه برداری است که در آن، اسکوپی ظریف به همراه دوربین وارد ریه می شود و پزشک قادر به گرفتن نمونه خواهد بود.
تست های آزمایشگاهی. آزمایش خون، به تشخیص سرطان ریه کمک می کند.
تشخیص اولیه سرطان ریه، بسیار مهم است چرا که این سرطان قبل از این که تشخیص داده شود، به سایر قسمت های بدن پخش می شود و در چنین شرایطی، پروسه درمان پیچیده تر خواهد شد. غربالگری سرطان ریه که ساده تراز سی تی اسکن است، به تشخیص سرطان در مراحل اولیه کمک می کند.
منظور از مرحله سرطان ریه، میزان پخش سدن سرطان به سایر بافت ها و شدت بیماری می باشد.
مرحله پنهان. در این مرحله، تست های تصویربرداری نشانه هایی از سرطان را نشان نخواهند داد. اما احتمال مشاهده سلول های سرطانی در خلط وجود دارد.
محله 0. در این مرحله، سلول های غیر طبیعی در لایه های فوقانی سلول های مجاری تنفسی مشاهده خواهد شد.
مرحله 1. در این مرحله، تومور در ریه رشد کرده است، اما اندازه آن زیر پنج سانت است و به سایر قسمت های بدن پخش نشده است.
مرحله 2. تومور هم چنان کوچک تر از پنج سانت است، اما ممکن است غدد لنفاوی موجود در ریه را درگیر کرده باشد.
مرحله 3. در این مرحله، غدد لنفاوی درگیر شده اند و سرطان به سایر قسمت های بدن متاستاز داده است.
مرحله 4. در این مرحله، شاهد درگیری قسمت های دورتر از ریه مانند استخوان و مغز نیز خواهیم بود.
درمان سرطان ریه
درمان سرطان ریه با توجه به محل و مرحله سرطان و هم چنین سلامت جسمانی بیمار در نظر گرفته می شود.
جراحی و رادیوتراپی، از جمله درمان های شایعی هستند که برای بیماران مبتلا به سرطان ریه در نظر گرفته می شوند.
در روش جراحی، بافت سرطانی ریه و هم چنین بافت هایی که درگیر سرطان شده اند، برداشته می شوند. در برخی موارد، یک لوب ریه و یا بخش بیشتر ریه برداشته می شود، که اصطلاحا لوبکتومی نامیده می شود. در موارد شدیدتر، کل بافت ریه برداشته خواهد شد.
در این روش درمانی، سلول های سرطانی با مصرف دارو، کوچک و یا نابود می شوند. این داروها، تقسیم سریع سلول ها را مورد هدف قرار می دهند که به درمان سرطان کمک خواهد شد. این روش عمدتا زمانی انجام می شود که سرطان سایر نقاط بدن را نیز درگیر کرده باشد.
در این روش، امواج پر قدرت اشعه، سلول های سرطانی را نابود می کند. این روش درمانی، قبل از جراحی و برداشتن سلول های سرطانی انجام می شود، به خصوص زمانی که سرطان به سایر نقاط متاستاز نداده باشد.
سرطان ریه، بیماری جدی و کشنده ای است که توانایی نفس کشیدن فرد را تحت تاثیر قرار می دهد. با این حال، تشخیص و غربالگری اولیه در افرادی که در معرض ابتلا به این سرطان هستند، می تواند به درمان موثرتر کمک کند.
اندازه تومور و میزان پخش شدگی سرطان، نوع درمان موثر را تعیین خواهد کرد. جراحی، شیمی درمانی و رادیوتراپی از جمله روش های درمانی سرطان ریه هستند.
دوری از استعمال سیگار و دخانیات، احتمال ابتلا به سرطان ریه را تا حد زیادی کاهش خواهد داد.
https://hsgm.saglik.gov.tr/tr/kanser-turleri/kanser-turleri/akci%C4%9Fer-kanseri.html
در این مقاله به بررسی سرطان های GI خواهیم پرداخت.
مری، لوله ای است که دهان و گلو را به معده متصل می کند. بعد از بلع مواد غذایی، دیواره عضلانی مری منقبض می شود تا غذا به معده برسد. دو نوع سرطان در مری اتفاق می افتد. کارسینومای سلول های سنگفرشی که شایع تر بوده و قسمت فوقانی و میانی مری را درگیر میکند. آدنوکارسینوما که قسمت انتهایی مری درگیر می شود.
تومورهای بسیار کوچک در مراحل اولیه، منجر به بروز علامت و نشانه ای نخواهند شد. بیماران معمولا از مشکلات بلع شکایت می کنند، چرا که با بزرگ شدن تومور، راه مری باریک تر خواهد شد.
در ابتدا، بیمار مشکل در بلع مواد غذایی جامد مانند گوشت، نان و سبزیجات خواهد داشت، اما با بزرگ شدن تومور، بلع مایعات نیز سخت می شود.
سرطان مری میتواند منجر به بروز علائمی از قبیل سوزش معده، استفراغ و خفگی شود. امکان مشاهده علائمی مانند سرفه و خشن شدن صدا نیز وجود دارد.
مطالعات نشان می دهند سرطان مری عمدتا در افراد بالای 55 سال تشخیص داده می شود و در مردان شیوع بیشتری دارد.
علت اصلی بروز سرطان مری مشخص نیست، اما با این حال، عواملی در بروز این سرطان دخیل هستند. از جمله: مصرف مشروبات الکلی، استعمال سیگار و اضافه وزن. کنار گذاشتن مشروبات الکلی و سیگار، احتمال ابتلا به سرطان مری و یا سایر سرطان ها را کاهش می دهد.
احتمال بروز سرطان مری با آسیب مخاط مری نیز افزایش می یابد. در بیماران مبتلا به رفلاکس اسید معده، مخاط مری دستخوش تغییر می شود و همانند سلول های روده خواهند شد. چنین شرایطی اصطلاحا مری بارت نامیده می شود.
غربالگری و تشخیص سرطان مری
سی تی اسکن گردن، قفسه سینه و شکم نشان می دهند که آیا سرطان به سایر قسمت های بدن پخش شده است یا خیر. اولتراسوند آندوسکوپی، روشی است که جزئیات دقیقی از عمق تومور و درگیری غدد لنفاوی را نشان می دهد.
بسته به مرحله سرطان روش های درمانی از قبیل جراحی، رادیوتراپی و شیمی درمانی برای بیمار در نظر گرفته می شود. دیگر روش های درمانی به بهبود علائم کمک می کنند. در برخی موارد، ترکیب جراحی با رادیوتراپی و شیمی درمانی در نظر گرفته می شود.
معده بخشی از سیستم گوارش است و مری را به روده کوچک متصل می کند. با وارد شدن مواد غذایی به معده، عضلات این قسمت به مخلوط کردن مواد غذایی کمک می کنند. سرطان معده می تواند هر قسمتی از معده را درگیر کند و به سایر ارگان ها مانند روده کوچک، غدد لنفاوی، کبد، پانکراس و کولون متاستاز بدهد.
ممکن است این سرطان در مراحل اولیه با علامت و نشانه ای همراه نباشد و به همین خاطر زمانی تشخیص داده می شود که سرطان پخش شده است.
از جمله علائم سرطان معده می توان به موارد زیر اشاره کرد:
احساس درد و ناراحتی در شکم
استفراغ و تهوع
کاهش اشتها
ضعف و خستگی
خونریزی
کاهش وزن
علت اصلی ابتلا به سرطان معده مشخص نیست. تحقیقات نشان می دهند برخی عوامل در بروز این سرطان دخیل هستند.
افراد بالای 55 سال بیشتر در معرض ابتلا هستند.
نوعی باکتری به نام هلیکوباکتر پیلوری، می تواند منجر به بروز التهاب و زخم در معده شود، که خود یکی از دلایل اصلی بروز سرطان معده می باشد.
علاوه بر بررسی سوابق پزشکی و معاینه بیمار، تست های زیر از سوی پزشک تجویز خواهد شد:
.از بیمار خواسته می شود محلول باریوم بخورد و سپس اشعه ایکس به معده تابانده می شود. باریوم با مشخص کردن داخل معده، هر گونه ناهنجاری را نشان خواهد داد.
آندوسکوپی. لوله ای انعطاف پذیر به نام آندوسکوپ، به همراه دوربین متصل به آن، از راه دهان وارد مری و سپس معده می شود. در صورت مشاهده ناهنجاری، بیوپسی و نمونه برداری از بافت جهت بررسی های بیشتر انجام خواهد شد.
در صورت تشخیص سرطان، تست هایی جهت تعیین مرحله سرطان انجام می شود تا مشخص شود که آیا سرطان دیگر ارگان ها را درگیر کرده یا خیر. سی تی اسکن از جمله این تست هاست.
روش درمانی از جمله جراحی، شیمی درمانی و رادیوتراپی با توجه به اندازه، محل تومور و شرایط جسمانی بیمار در نظر گرفته می شود.
جراحی، شایع ترین راه درمان است که در آن، بخشی از معده و یا تمام آن برداشته می شود. غدد لنفاوی نزدیک تومور نیز در طول جراحی برداشته خواهد شد.
شیمی درمانی قبل از جراحی، به کوچک شدن سلول های سرطانی و بعد از جراحی به نابودی سلول های سرطانی باقی مانده کمک می کند.
در رادیوتراپی، امواج پر قدرت اشعه، به سلول های سرطانی آسیب می زنند و مانع رشد آن ها خواهند شد.
کبد، یکی از بزرگ ترین ارگان های بدن است که در قسمت فوقانی و راست شکم قرار گرفته است. کبد عملکردهای مهمی از جمله پاک سازی خون از سموم، متابولیسم داروها، تولید پروتئین های خون، تولید زردآب و کمک به هضم را بر عهده دارد.
سرطان کبد، یکی از شایع ترین سرطان ها در دنیاست.
دردهای شکمی، شایع ترین علامت سرطان کبد می باشد و معمولا زمانی احساس می شود که تومور بزرگ شده باشد.
کاهش وزن ناگهانی و تب، از جمله علائم هشدار دهنده سیروز می باشد.
تورم ناگهانی شکم، زرد شدن چشم ها و پوست و کاهش حجم عضلانی از دیگر علائم سرطان کبد هستند.
تشخیص سرطان کبد از طریق آزمایش خون امکان پذیر نیست. بلکه اندازه گیری تومور مارکری به نام آلفا فیتو پروتئین و تست های تصویربرداری مانند اولتراسوند، سی تی اسکن و MRI نیاز می باشد.
درمان با توجه به مرحله سرطان و شدت بیماری کبد در نظر گرفته می شود، که عبارت است از:
تزریق مواد شیمیایی ضد سرطان به بدن، از راه وریدی و یا خوراکی
این روش زمانی انجام می شود که کبد عملکرد خوبی داشته باشد و اندازه تومور کمتر از سه تا پنج سانتی متر باشد.
این روش در مراحل پیشرفته سرطان انجام می شود.
پانکراس که زیر معده و پشت شکم واقع شده است، به هضم مواد غذایی در روده کوچک کمک می کند. غدد پانکراتیت به قسمت ابتدایی روده کوچک باز می شوند.
سرطان پانکراس معمولا در مراحل اولیه با علامت و نشانه ای همراه نیست و به همین خاطر بیماری خاموش نامیده می شود. با بزرگ شدن تومور، شاهد بروز علائم زیر خواهیم بود:
یرقان. در صورتی که تومور مجرای صفراوی را مسدود کرده باشد، شاهد زرد شدن پوست و چشم ها که اصطلاحا یرقان نام دارد، خواهیم بود.
دردهای شکمی
تهوع
کاهش اشتها
کاهش وزن
علت اصلی ابتلا به سرطان پانکراس مشخص نیست، اما برخی عوامل در بروز این سرطان دخیل هستند از جمله مصرف مشروبات الکلی و رژیم غذایی پر چرب.
علاوه بر بررسی سوابق پزشکی و معاینه فیزیکی بیمار، تست های تشخیصی مانند آندوسکوپی، سی تی اسکن، MRI و اولتراسوند از سوی پزشک تجویز خواهد شد. بیوپسی از نواحی غیر عادی در پانکراس نیز می تواند مفید باشد.
سرطان پانکراس معمولا در مراحل اولیه درمان می شود. جراحی، رادیوتراپی و شیمی درمانی از جمله گزینه های درمان هستند. در جراحی، بخشی از پانکراس و یا تمام آن برداشته می شود.
در رادیوتراپی، سلول های سرطانی آسیب می بینند و جلوی رشد آن ها گرفته خواهد شد. این روش درمانی بعد از جراحی به نابودی سلول های سرطانی باقی مانده کمک می کند.
شیمی درمانی راه درمان سرطان پانکراس نیست، اما روند رشد سلول ها را آهسته می کند.
سرطان لنفاوی را لنفوم می نامند. این سیستم وظیفه دفاع از بدن در برابر میکروب ها را بر عهده دارد.
سیستم لنفاوی از غدد لنفاوی (گره های لنفاوی)، طحال، غده تیموس و مغز استخوان تشکیل شده است. لنفوم، می تواند تمامی این قسمت ها و هم چنین سایر ارگان های بدن را درگیر کند.
انواع مختلف لنفوم به شرح زیر می باشد:
لنفوم هاچکین، نوعی سرطان خون است و زمانی اتفاق می افتد که لنفوسیت ها (نوعی از گلبول های سفید) به طور غیر قابل کنترل تقسیم می شوند و در نهایت، نمی میرند.
این نوع لنفوم در آقایان بیشتر شایع است و احتمال بروز آن در هر سنی وجود دارد.
هر گونه سرطان لنفوم، غیر از نوع هاچکین را غیر هاچکین می نامند. امکان بروز این نوع لنفوم در هر سنی وجود دارد، اما احتمال ابتلا با بالا رفتن سن افزایش می یابد.
درمان لنفوم با توجه به نوع سرطان و شدت علائم در نظر گرفته خواهد شد که شامل شیمی درمانی، رادیوتراپی، پیوند مغز استخوان و یا ترکیبی از روش های گفته شده می باشد.
از جمله نشانه های لنفوم می توان به موارد زیر اشاره کرد:
تورم دردناک غدد لنفاوی گردن، زیر بغل و کشاله ران
خستگی دائمی
تب
تعریق شبانه
تنگی نفس
کاهش وزن ناگهانی
خارش پوست
سرطان لنفوم
علت اصلی بروز لنفوم مشخص نیست. اما این سرطان زمانی آغاز می شود که گلبول های سفید خون به نام لنفوسیت به مقابله با یک بیماری می پردازند که نتیجه آن جهش ژنتیکی می باشد. این جهش باعث رشد و تقسیم سریع سلول ها خواهد شد، در حالی که سلول های طبیعی مرده اند. این روند باعث مختل شدن عملکرد لنفوسیت ها در غدد لنفاوی می شود که در نهایت شاهد متورم شدن این غدد، طحال و کبد خواهیم بود.
ریسک فاکتورهای موثر در بروز لنفوم
سن. این سرطان در بزرگسالان بیشتر شایع است
ضعیف بودن سیستم ایمنی
ابتلا به برخی عفونت های خاص مانند هلیکوباکتر پیلوری و یا ویروس اشتاین بار
تست ها و روش هایی که در تشخیص لنفوم از سوی پزشک تجویز می شوند، عبارتند از:
معاینه فیزیکی. پزشک به بررسی و معاینه غدد لنفاوی موجود در گردن، زیربغل و کشاله ران می پردازد تا هر گونه تورم در این نواحی تشخیص داده شود.
برداشت نمونه از غدد لنفاوی. بیوپسی از غدد لنفاوی از جمله روش هایی است که توسط پزشک انجام می شود. در این روش، نمونه ای از غدد لنفاوی گرفته و جهت بررسی های بیشتر به آزمایشگاه ارسال خواهد شد. تست های پیشرفته تر به تعیین نوع سلول های درگیر نیز کمک می کنند.
آزمایش خون. یک آزمایش خون ساده، شمارش گلبول ها را به خوبی نشان خواهد داد.
برداشت نمونه از مغز استخوان. نمونه برداری و بیوپسی از مغز استخوان، با قرارگیری سوزن در استخوان ران و برداشت نمونه مغز استخوان همراه می باشد. سپس، سلول های سرطانی بررسی خواهند شد.
تست های تصویربرداری. سی تی اسکن و MRI، از جمله تست هایی هستند که علائمی از سرطان در سایر نقاط بدن را نیز نشان می دهند.
بسته به نوع سرطان و شرایط بیمار، ممکن است تست های تشخیصی دیگری نیز از سوی پزشک تجویز شوند.
انواع مختلفی لنفوم وجود دارد که شناخت دقیق آن ها، کلید اصلی درمان موثر می باشد. تحقیقات نشان می دهند، بیوپسی از بافت یکی از دقیق ترین روش های تشخیص لنفوم می باشد.
درمان لنفوم با توجه به نوع و مرحله سرطان و هم چنین شرایط جسمانی بیمار در نظر گرفته می شود. هدف از دنبال کردن اقدامات درمانی، نابودی سلول های سرطانی و تسکین علائم بیماری می باشد.
روش های درمانی لنفوم عبارتند از:
مراقبت دائمی بیمار. برخی انواع لنفوم، روند رشد و پیشرفت آهسته ای دارند. در چنین شرایطی، پزشک در خصوص ادامه درمان و تا زمانی که علائم با زندگی روزانه تداخلی پیدا نکنند، صبر خواهد کرد.
شیمی درمانی. در شیمی درمانی، مصرف داروهای خاص باعث نابودی سلول های سرطانی خواهد شد. این داروها معمولا به صورت وریدی و یا در فرم قرص به بیمار داده می شوند.
رادیوتراپی. در رادیوتراپی، تابش پرتوهای پر قدرت مانند اشعه ایکس، سلول های سرطانی را نابود خواهد کرد.
پیوند مغز استخوان. پیوند مغز استخوان که با عنوان پیوند سلول های بنیادی نیز شناخته می شود، شامل رادیوتراپی و شیمی درمانی به منظور سرکوب مغز استخوان می باشد. سپس، استخوان سالم مغز استخوان از بدن خود فرد و یا بدن فرد دیگر (اهدایی) به خون القا می شود تا به استخوان ها برسند و در مغز استخون مجدد ساخته شوند.
سایر روش ها. سایر داروهایی که در درمان لنفوم استفاده می شوند، هر گونه ناهنجاری خاص در سلول های سرطانی را هدف قرار می دهند.
بعد از درمان لنفوم، می توان گفت بیش از 72 درصد بیماران مبتلا به لنفوم غیر هاچکین می توانند تا پنج سال به زندگی خود ادامه دهند. این میزان در بیماران مبتلا به لنفوم هاچکین در حدود 86.6 درصد می باشد.
تشخیص اولیه و به موقع این سرطان، کلید اصلی در درمان موثر و موفق می باشد.
لنفوم و لوسمی هر دو نوعی سرطان خون هستند. با این که شباهت هایی میان این دو سرطان وجود دارد، اما تفاوت هایی در روند پیشرفت دارند، به همین خاطر، روش های درمانی نیز متفاوت می باشد.
لنفوم، لنفوسیت ها را درگیر می کند. سلول های غیر عادی، در غدد لنفاوی و یا ارگان های سیستم لنفاوی رشد می کنند.
لوسمی، گلبول های سفید خون را درگیر می کند. سلول های غیر عادی در مغز استخوان و یا بستر خون رشد می کنند.
علی رغم پیشرفت های پزشکی سرطان هنوز یکی از بدترین تشخیص هایی است که یک بیمار می تواند از پزشک خود دریافت کند. مساله ای که درمان سرطان را انقدر دشوار کرده این است که سرطان فقط یک بیماری نیست، بلکه خانواده ای از بیماری ها با بیش از صد عضو است که در انواع مختلفی از سلول ها رخ می دهد.
یکی از انواع سرطان ها است که متاسفانه بیش از بقیه گونه های این بیماری به سراغ کودکان می رود این بیماری لوسمی یا سرطان خون نام دارد.
در ادامه مقاله ابتدا به یک تعریفی از سرطان خون، علائم و درمان آن پرداخته می شود. با ما همراه باشید.
سرطان خون از سلول های بنیادی موجود در مغز استخوان آغاز می شود. یک سلول بنیادی تا حدی مانند یک نوزاد می ماند. یعنی چیزی که هنوز رشد پیدا نکرده ولی از قابلیت های فراوانی برخوردار می باشد. بسیاری از سلول های بنیادی کارکرد تخصصی پیدا می کنند و به سلول های اعضایی مانند کبد قلب و مغز بدل می شوند اما در برخی از بافت ها آنها می توانند در سراسر مدت رشد و بزرگسالی به سلول های بنیادی جدیدی تقسیم شوند تا به طور پیوسته سلول های جدیدی تولید کنند و پا به پای نیازهای بدن پیش آیند.
یک مثال مغز استخوان است که در آن سلول های بنیادی به انواع مختلفی از سلول های خونی مشتق می شوند که شامل گلبول های قرمز که اکسیژن را از ریه ها به سایر بافت ها می رسانند پلاکت ها که با چسباندن رگ ها آسیب دیده مانع از خون ریزی می شوند و گلبول های سفید می شوند که از بدن محافظت می کنند و مهاجمان خطرناک را از بین می برند.
https://az.wikipedia.org/wiki/Leykoz
اما گاهی در هنگام فرآیند تخصصی شدن سلول بنیادی خطایی صورت می گیرد و جهش هایی خطرناک در DNA سلول اتفاق می افتد. سلول ها و DNA آسیب دیده موظف اند که خود را نابود کنند اما برخی از سلول های آسیب دیده از این فرمان سرپیچی می کنند و به شکلی مهار نشدنی تکثیر می یابند حتی در حالی که کارکرد اصلی خود را از دست می دهند. اینها تمام آن چیزی هستند که از آن به عنوان سلول سرطانی یاد می شود.
نشانه های اولیه سرطان خون در کودکان
کم خونی و فقر آهن
خستگی و بی حالی
کبودی و خونریزی
تورم در نقاط مختلف بدن
عفونت های مکرر و مداوم
کاهش اشتها و وزن
حالت تهوع و استفراغ
علت ابتلا کودکان به سرطان خون
هنوز مشخص نیست که چرا سرطان خون شایع ترین سرطان در بین کودکان است، اما یک عامل اثر گذار می تواند این باشد که این بیماری اغلب تنها با یک یا دو تغییر در DNA پدید می آید. در حالی که اکثر سرطان ها به تغییرات بیشتری نیاز دارند این امر موجب می شود تا سرطان خون سریع تر از سایر سرطان ها رشد کند. علاوه بر این برخی از تغییرات در DNA می تواند در مرحله جنینی در گلبول های سفید اتفاق بیفتد و ابتلا به سرطان خون را در سنین خردسالی افزایش دهد.
گرچه این بیماری بیش از هر سرطان دیگری به سراغ کودکان می رود، اما در مجموع اکثر مبتلایان را بزرگسالان تشکیل می دهند. هنگامی که سرطان خون به وجود می آید سلول های آسیب دیده در خون در مغز استخوان تکثیر می شوند تا جایی که تمام فضا و منابع موجود را اشغال می کنند. زمانی که مغز استخوان دیگر نمی تواند میزان لازم از سلول های کاربردی را تولید کند خون تحلیل می رود و کاهش پیدا می کند.
کاهش گلبول های قرمز به این معناست که ماهیچه ها نمی توانند به اکسیژن کافی دست پیدا کنند. تعداد کم پلاکت ها برای التیام زخم ها کافی نیست و مرگ گلبول های سفید سیستم دفاعی بدن را از کار می اندازد و ریسک عفونت ها را افزایش می دهد. جهت باز گرداندن عملکرد نرمال خون سلول های سرطانی باید از بین برود، اما از آنجایی که سلول های سرطان خون توموری تشکیل نمی دهند اما برداشتن آنها با جراحی ممکن است در عوض این سلول ها با استفاده از درمان مختلف در بدن از بین می روند.
یکی از شیوه های درمان شیمی درمانی است که ترکیبی از داروهایی است که به سرعت موجب نابودی سلول های در حال افزایش می شود. متاسفانه این شیوه درمان این اثر جانبی را دارد که موجب مرگ سلول های سالم مانند سلول های موجود در فولیکول های مو یا روده ها می شود. همچنین در برخی موارد میزان مورد نیاز از دارو آنقدر زیاد است که باعث مرگ تمام سلول ها در مغز استخوان از جمله سلول های بنیادی می شود. بعد از این فرآیند بدن دیگر قادر نیست که سلول های خونی جدید را در خود تولید کند.
خوشبختانه کمک های بیرونی هم می تواند در غالب سلول های بنیادی از مغز استخوان یک اهدا کننده بسیار موثر باشد. سلول های بنیادی زمانی که به فرد بیمار پیوند زده می شوند به سرعت شروع به استقرار یافتن در مغز استخوان و خون می کنند. هرچند پیوند مغز استخوان فرآیند پیچیده است که نیاز به سازگاری آنتی ژن میان اهدا کننده و گیرنده دارد تا سلول های پیوندی را از حمله سلول های خود بیمار به عنوان سلول های بیگانه مصون نگه دارد.
برخلاف پیوند های خونی هزاران گونه از پادگن گلبول سفید استخوانی یا HLA وجود دارد و حتی ممکن است اعضای خانواده و اقوام نزدیک هم فاقد مغز استخوان سازگار باشند اگر این اتفاق بیفتد جستجو به پایگاه داده ای که شامل مشخصات ژنتیکی میلیون ها اهدا کننده داوطلب مغز استخوان می شود، توسعه پیدا می کند. هرچه تعداد اهدا کنندگان احتمالی بیشتر باشد بیماران بیشتری می توانند به واسطه پیوندهای موفق نجات پیدا کنند. پس با افزایش تعداد اهدا کننده ها سرطان دیگر ترسناک به نظر نخواهد آمد.