شیمی درمانی قبل از جراحی سینه یکی از روش هایی است که اخیراً برای افراد مبتلا به سرطان سینه مورد استفاده قرار می گیرد و که نتایج خوبی به دنبال داشته است. شیمی درمانی در برخی از بیماران مبتلا به سرطان پستان قبل از اینکه بیمار مورد جراحی قرار بگیرد روشی استاندارد در سراسر دنیاست چنانچه در موارد صحیح استفاده شود در درمان بیماران بسیار موثر واقع می شود.
https://health.clevelandclinic.org/should-you-have-chemotherapy-before-surgery-for-breast-cancer/
بهتر است پس از تشخیص سرطان پستان بلافاصله درمان آغاز شود. اما تشخیص اینکه شروع درمان با جراحی باشد یا شیمی درمانی مسئله ی مهمی است که جراح پستان می بایست در مورد آن تصمیم بگیرد. چرا که اگر جراحی توده های سرطانی با عجله و بدون بررسیهای لازم انجام شود، درمان موثری برای بیمار نخواهد بود. بهتر است در بیمارانی که سرطان سینه ی آنها از نوع التهابی یا درگیر شدن غدد لنفاوی باشد در ابتدا چند جلسه شیمی درمانی لازم است سپس جراحی انجام شود.
درواقع جراحان زیادی به این نتیجه رسیدهاند که در موارد پیشرفته و خاص بهتر است از شیمی درمانی قبل از جراحی استفاده کنند.
برای سرطان های بزرگتر و آنهایی که سریعتر رشد می کنند پزشکان ممکن است قبل از جراحی درمان سیستمیک یا شیمی درمانی یا هورمون درمانی را توصیه کنند که به این درمان نئوادجوانت تراپی می گویند.
پس از انجام سونوگرافی و ماموگرافی تشخیصی، توده شناسایی می شود و بعد از پشت سر گذاشتن مراحل تشخیصی، بیمار تحت شیمیدرمانی قرار میگیرد. پیش از شروع درمان و پس از نمونهبرداری از توده، یک مارکر (یک شیء فلزی بسیار کوچک کلیپس مانند) در توده و غدد لنفاوی درگیر زیر بغل قرار داده میشود و پس از آن، بیمار تحت شیمیدرمانی قرار میگیرد. پس از پشت سر گذاشتن دو سیکل شیمیدرمانی، بیمار به رادیولوژیست ارجاع داده میشود تا با تکرار سونوگرافی و ماموگرافی مجدد، مشخص شود که درمان با شیمیدرمانی چقدر بر کوچک شدن توده تأثیرگذار بوده است.
بر خلاف تصورعموم انجام شیمی درمانی نشانه ی بدی از بیماری سینه یا پیشرفته بودن آن نیست و انجام آن برای بسیاری از بیماران برای کاهش احتمال عود در آینده توصیه می شود.
شیمی درمانی یکی از درمان های مهم در درمان سرطان پستان است که برای پاک کردن سلول های سرطانی از کل بدن مخصوصاً آنهایی که در خون پخش شده اند انجام می شود و از عود مجدد بیماری جلوگیری می کند. بسته به ساختار تومور و در صورت پاسخ به درمان، اندازه توده بدخیم و غدد لنفاوی زیر بغل درگیر کوچکتر میشود. شیمی درمانی برای بیمارانی توصیه می شود که توده های بزرگی در سینه دارند و با انجام شیمی درمانی این توده ها کوچک می شوند و برای حفظ سینه مفید خواهد بود. همچنین در بیمارانی که تومورهای پیشرفته در سینه دارند که از ابتدا قابل جراحی نیست و با شیمی درمانی می توان تومورها را کوچک نمود و سپس اقدام به عمل جراحی نمود.
پس از شیمی درمانی بسته به ساختار تومور، در صورت پاسخ مثبت به درمان، و کاهش اندازه توده بدخیم و غدد لنفاوی زیر بغل، بیمار می تواند در ادامه درمان تحت عمل جراحی با سطح کمتر و در صورت امکان، حفظ پستان قرار بگیرد.
نتایج پژوهش شیمی درمانی قبل از جراحی سینه نشان می دهد که در 25 درصد بیماران توده ها کوچک یا محو شده اند و پاسخ کامل پاتولوژیک داده اند. مهمترین فاکتور موثر بر این فرایند طبق بررسی ها این بوده است که هرچه سرعت رشد تومور سینه بیشتر باشد پاسخ بهتری به داروهای شیمی درمانی می دهند که در بهبود بیماران بسیار موثر است.
سرطان سینه یکی از شایع ترین سرطان ها می باشد که در صورت تشخیص سریع، شانس درمان موفقیت آمیز بیمار بسیار زیاد می شود.سرطان سینه از یک سلول آغاز می شود. سلول ها که کوچکترین اجزای ساختمانی موجود زنده در بدن هستند در محدوده قوانین مشخص رشد می کنند اما سلول های سرطانی بسیار سریعتر از بقیه سلول های سالم رشد می کنند و تا جایی رشد می کنند که سلول های سالم را هم نیز تخریب می کنند و این سلول های سرطانی رشد خود را نمی توانند قطع کنند. این وضعیت می تواند ارثی باشد یا عوامل دیگر در ایجاد بی نظمی سلول ها تاثیر بگذارند.
اگرعلائم سرطان سینه نادیده گرفته شوند می تواند خطرناک باشد و باعث متاستاز ( انتقال به بخشهای دیگر بدن) شود. به همین دلیل در صورت مشاهده علائم باید آنها را جدی گرفت. از هر هفت زن یک نفر در طول عمر به سرطان پستان مبتلا میشود.
از عوامل ایجادکننده بیماری سرطان سینه می توان به پیشینه ی خانوادگی، افزایش سن (بالای ۳۵ سال)، شروع قاعدگی پیش از ۱۲ سالگی، شروع یائسگی زودهنگام یا دیرهنگام، چاقی مفرط، عدم حاملگی و … اشاره کرد.
اهمیت تشخیص به موقع سرطان سینه
گرچه سرطان سینه به طور معمول هیچ نشانهای در مراحل اولیه ایجاد نمیکند، کشف به موقع میتواند وضعیت فرد مبتلا به سرطان سینه را از قربانی به نجاتیافته تغییر بدهد. در جوامعی که زنان معاینات شخصی ماهیانهی سینهها را جدی میگیرند و در مواجهه با علائم وقت را برای ملاقات با پزشک هدر نمیدهند سرطان در مراحل اولیه تشخیص داده میشود که این موضوع کار درمان را آسانتر میکند.
ورزش( حقیقات نشان داده فعالیت های فیزیکی و انجام روزانه نیم تا یک ساعت ورزش می تواند خطر ابتلا را تا ۲۰ درصد کاهش دهد.زیرا ورزش میزان هورمون های استروژن و تستوسترون را در خون متعادل می کند).
مصرف لبنیات (لبنیات غنی از کلسیم می باشد که تحقیقات نشان داده استفاده از کلسیم در پیشگیری از سرطان نقش دارد).
مصرف میوه (میوه ها به دلیل داشتن فیبر و آنتی اکسیدان نقش به سزایی در کاهش ایجاد سرطان دارند.آنتی اکسیدانها با جلوگیری از واکنشهای اکسیداسیونی و جلوگیری از آزاد شدن رادیکال آزاد از ایجاد سلولهای سرطانی جلوگیری می کنند.از آنتی اکسیدانها می توان به ویتامین E، A، C و سلنیوم اشاره کرد که در میوه جات وجود دارند. فیبر علاوه بر پیشگیری از سرطان در متعادل نگه داشتن وزن بدن نیز نقش موثری داند).
بچه دار شدن (طبق گفته محققان زنانی که بچه دار می شوند سرطان در آنها کمتر بروز می کند).
شیردهی (شیردهی سالهاست مورد توجه محققان آنکولوژیست قرار گرفته و به نظر می رسد شیردهی با مکانیسم های خاصی مانع بروزسرطان می شود و هرچه تعداد دفعات و مدت شیردهی بیشتر باشد میزان ابتلا کمتر است).
رژیم غذایی کم چرب (مصرف غذاهی پرچرب و دسرهای پرچرب و پرکالری می توانند زمینه ساز ایجاد سرطان باشند.و بهتر است خانمها در برنامه غذایی خود از غذاهای بدون کلسترول و کم چرب مثل سویا استفاده کنند. سویا می تواند جایگزین خوبی برای گوشتهای پرچرب باشد).
تغییر شکل در نوک سینه؛
دردی که تا بعد از عادت ماهانهی بعدی از بین نرفته باشد؛
تودهی تازهای که تا بعد از عادت ماهانهی بعدی از بین نرود؛
ترشحات شفاف، قرمز، قهوهای یا زرد از نوک یکی از سینهها؛
قرمزی، تورم، خارش پوست، حساسیت در پوست یا جوش که دلیلی برایش وجود ندارد؛
تورم یا توده در اطراف استخوان ترقوه یا زیر بازوها؛
تودهی سفت با گوشههای نامنظم احتمالی بیشتری دارد که تودهای سرطانی باشد.
تورفتگی یا برگشت نوک سینه به داخل؛
بزرگ شدن یکی از سینهها؛
فرورفتگی در سطح سینهها؛
تودهای قدیمی که بزرگتر شده است؛
بافت پوست به شکل پوست پرتقال درآمده باشد؛
کاهش وزن بیدلیل؛
بزرگ شدن تودههای غدد لنفی زیربغل؛
رگ قابل دیدن روی سینه.
داشتن یک یا تعداد بیشتر از این علائم به معنی این نیست که به سرطان سینه مبتلا هستید. برای مثال ترشح از نوک سینه میتواند ناشی از عفونت باشد. اگر هر یک از علائم بالا را مشاهده کردید برای معاینه به پزشک تان مراجعه کنید.
• سرطان مجرایی (در این نوع سرطان سینه سلول های سرطانی فقط داخل مجرای سینه رشد می کنند. با لمس سینه خود اگر احساس کردید که توده ای در سینه وجود دارد و یا از نوک سینه مایعی غیر از شیر خارج شد حتما به پزشک مراجعه کنید. ۸۰ تا ۹۰ درصد کسانی که مبتلا به سرطان سینه می شوند از این نوع می باشند).
• سرطان لوبولی (با جمع شدن شیر مادر دراین لوبول ها و ایجا توده سفت و تورم ، تغییر در ظاهر سینه جزء علائم این سرطان می باشد و تشخیص این نوع سرطان از طریق نمونه برداری از بافت سینه می باشد).
• سرطان التهابی ( در این نوع از سرطان سینه ظاهر سینه ملتهب میشود بصورتی که موجب قرمزی و ورم سینه می شود ).
مراحلی که در سرطان سینه با آن مواجه می شوید
بر اساس نتایج آسیب شناسی و نتایج مربوط به آزمایشات خون و اسکن های تصویری مرحله سرطان سینه تعیین می شود.اگر وجود سرطان سینه بعد از آزمایشات و ماموگرافی و سونوگرافی تایید شد، تعیین میزان پیشرفت آن ابتدا بسیار مهم است.سرطان پستان مراحل متفاوتی دارد که در کل شامل مراحل ۰ تا ۴ می باشد و تعیین مرحله آن توسط پزشک و با نمونه برداری و ازمایشاتی چون ماستکتومی و لامپکتومی (برداشتن بخشی از پستان) و نمونه برداری از غدد لنفاوی زیر بغل صورت می گیرد.
این دوره را دوره پیش از سرطان نیز می نامند که اولین مرحله سرطان سینه به شمار می آید و معمول ترین آن نیز رشد سلولی غیرطبیعی در کانال های شیری سینه است. این مرحله از سرطان سینه تهاجمی نبوده و به دیگر بافت های سینه سرایت نخواهد کرد اما می تواند در صورت درمان نشدن در آینده به دیگر نقاط سینه سرایت نماید. در این نوع از سرطان، سلول های سرطانی هنوز به غدد لنفاوی و دیگر ارگان های بدن نیز سرایت نکرده اند. این نوع از سرطان معمولاً تنها با جراحی یا پرتو درمانی مداوا خواهند شد.
سرطان سینه مرحله ۱ تهاجمی است بدین معنی که سلول های سرطانی وارد بافت های سالم سینه شده اند. در نوع ۱ امعمولاً تومور کمتر از دو سانتیمتر طول خواهد داشت. سرطان در این نوع به بیرون از سینه سرایت نکرده و هیچ غده لنفاوی درگیر نشده است. در مرحله ۱ نیز هیچ توموری وجود ندارد یا طول آن کمتر از ۲ سانتیمتر است و رشته های نازکی از سلول های سرطانی در غدد لنفاوی یافت می شوند. در سرطان سینه مرحله ۱ معمولاً از روش لوپکتومی برای حفظ سینه و بدنبال آن پرتودرمانی استفاده می شود. برای تومورهای بزرگ تر از یک سانتیمتر نیز ممکن است شیمی درمانی در نظر گرفته شود. روش تکه برداری معمولاً برای تشخیص سرطان در غدد لنفاوی نزدیک سینه تجویز خواهد شد.
در سرطان سینه مرحله ۲، سرطان رشد کرده اما هنوز در مراحل اولیه قرار دارد. این مرحله خود دارای دو دسته بندی است. در مرحله ۲ یکی از موارد زیر وجود دارد
هیچ توموری وجود نداشته و کمتر از ۴ غده لنفاوی مبتلا به سرطان در زیر بازو
توموری کوچک (کوچک تر از ۲ سانتیمتر) و سرطان در کمتر از ۴ غده لنفاوی زیر بازو
توموری بین ۲ تا ۵ سانیتمتر بدون این که غدد لنفاوی درگیر شده باشند
سرطان سینه مرحله ۲ بی می تواند شامل یکی از مراحل زیر باشد:
توموری به ابعاد ۲ تا ۵ سانتیمتر و رشته های کوچک سلول های سرطانی در غدد لنفاوی
توموری بین ۲ تا ۵ سانتیمتر و سرطان در کمتر از ۴ غده لنفاوی زیر بازو
تومور بزرگ تر از ۵ سانتیمتر و بدون درگیر شدن غذذ لنفاوی
اگر چه سرطان سینه مرحله ۲ از مرحله ۱ بزرگ تر است و می تواند شامل درگیر شدن غذذ لنفاوی نیز باشد اما هنوز امکان درمان و بهبودی بسیار بالاست. در این مورد می توان از روش های ماستکتومی یا لوپکتومی به علاوه پرتودرمانی و شیمی درمانی استفاده کرد. در صورت موثر بودن پزشک می تواند از درمان هورمونی و روش های درمانی هدفمند نیز استفاده نماید. در مواردی نیز غدد لنفاوی تکه برداری شده و یا به طور کلی برداشته خواهند شد.
درمان سرطان سینه مرحله ۳ بسیار متنوع است. در برخی از موارد تمام سینه بیمار برداشته می شود که به آن ماستکتومی (mastectomy) گفته می شود. در مواردی دیگر نیز از روش نجات سینه یا لامپکتومی (lumpectomy) و یا پرتودرمانی و در مواردی نیز شیمی درمانی و برداشتن غده لنفاوی درگیر استفاده می شود. برخی بیماران نیز روش های هورمون درمانی و درمان سرطان هدفمند را دریافت خواهند کرد. در برخی موارد نیز ابتدا بیمار تحت شیمی درمانی قرار می گیرد تا سایز تومور کاهش پیدا کند و پس از آن ماستکتومی و پرتودرمانی صورت خواهد گرفت.
هورمون درمانی و درمان سرطان هدفمند نیز ممکن است در صورت لزوم و مفید دانسته شدن مورد استفاده قرار گیرند. افرادی که سرطان سینه آن ها در مرحله ۳ قرار دارد معمولاً برای برداشتن دستکم برخی از غدد لنفاوی درگیر در زیر بازو مورد عمل جراحی قرار گرفته و ممکن است برای درمان غدد لنفاوی نزدیک ترقوه و استخوان سینه تحت پرتودرمانی قرار گیرند.
در واقع از موارد پیشرفته سرطان به شمار می آید. در این مرحله سلول های سرطانی خود را به غدد لنفاوی رسانده اند اما هنوز به دیگر ارگان های بدن سرایت نکرده اند. این مرحله خود بر اساس اندازه تومور و میزان درگیر شدن غدد لنفاوی به سه دسته بندی تقسیم می شود.
هر یک از موارد زیر می تواند در دسته بندی سرطان سینه نوع ۳ اَی قرار بگیرد
عدم وجود تومور یا وجود تومور با هر اندازه ای و سرطان در ۴ تا ۹ مورد از غدد لنفاوی مجاور
توموری بزرگ تر از ۴ سانتیمتر در طول و رشته های کوچک سلول های سرطان سینه در غدد لنفاوی
توموری بزرگ تر از ۵ سانتیمتر و سرطان در یک تا سه غده لنفاوی در نزدیکی استخوان سینه
سرطان سینه نوع ۳ بی می تواند هر اندازه ای باشد. این نوع از سرطان در دیواره سینه یا پوست سینه رخ می دهد که می تواند با تورم موضع همراه باشد. این نوع نیز تا ۹ غذه لنفاوی مجاور را نیز درگیر خود خواهد کرد. سرطان سینه نوع ۳ سی می تواند توموری در هر اندازه باشد و یا اصلی توموری وجود نداشته باشد. این نوع مواردی که سرطان به ۱۰ یا تعداد بیشتری از غذذ لنفاوی نزدیک بازو و ترقوه سرایت کرده باشد را نیز در بر نمی گیرد.
در مرحله ۴ سرطان سینه ، سرطان سینه به نقاط دیگر بدن راه پیدا کرده و به اصطلاح متاستاز کرده است که از این مناطق می توان به استخوان ها، کبد، مغز و ریه ها اشاره کرد. این مرحله را سرطان سینه متازتاتیک می نامند و اگر چه معمولاض غیر قابل درمان انگاشته می شود اما روش های درمانی جدید به بیمار کمک می کنند که چند سال بیشتر زنده بمانند حتی در حالی که بیماری آن ها وارد مراحل پیشرفته ای شده است. اصلی ترین روش درمانی که در واقع تنها به تاخیر انداختن مرگ است استفاده از داروهاست و در برخی موارد نیز شیمی درمانی توصیه می شود.
در زنانی که سرطان سینه آن ها با استفاده از هورمون های زنانه تغذیه می شود از روش های هورمون درمانی مانند استفاده از تاموکسیفن یا بازدارنده های آروماتاز برای جلوگیری از رشد سرطان استفاده می شود. داروهایی که ویژگی های خاص سلول های سرطانی را نشانه می گیرند و در روش موسوم به درمان هدف دار به کار برده می شوند می توانند اثرات آنزیم ها و پروتئین هایی که باعث رشد سلول های سرطانی می شوند را کاهش دهند. در مواردی کمتر نیز از جراحی و پرتودرمانی برای کاهش نشانه ها و عوارض استفاده می شود که اثرات سرطان سینه مانند درد شدید را کاهش می دهند.
معاینهی فیزیکی( پزشک سینهها و پوست آن را معاینه میکند و به دنبال وجود مشکل یا ترشح در نوک سینهها میگردد. او ممکن است سینهها و زیربغل را در جستوجوی توده لمس کند).
پزشک همچنین دربارهی سابقهی پزشکی مانند داروهایی که مصرف میکنید و سابقهی خانوادگی بیماری در بستگان درجه اولتان از شما سؤال میپرسد. زیرا گاهی سرطان سینه به ژنها مرتبط هستند، اهمیت دارد که پزشکتان را دربارهی وجود سابقهی ابتلا به این سرطان در خانواده مطلع کنید. پزشک شما همچنین دربارهی علائم و اینکه چه زمانی اولین بار با آن مواجه شدهاید سؤال میکند.
درخواست عکسبرداری با اشعهی ایکس (ماموگرافی) بدهد تا بتواند تشخیص بدهد توده خوشخیم است یا بدخیم. سونوگرافی میتواند تصویری از بافت را برای پزشک فراهم کند.
ممکن است پزشک در کنار سایر آزمایشها MRI نیز درخواست کند. MRI یک روش تصویربرداری غیرتهاجمی است که برای بررسی بافت سینه میتوان از آن بهره برد.
بیوپسی(برداشتن یک بخش کوچک از بافت سینه که میتواند برای آزمایش استفاده شود).
درمان سرطان می تواند به روشهای موضعی و عمومی صورت گیرد.از درمان های موضعی می توان به جراحی و پرتو درمانی اشاره کرد. و از درمان های عمومی می توان به هورمون درمانی، شیمی درمانی، درمان بیولوژیک اشاره کرد. در برخی موارد نیز از هردو روش استفاده می شود.از رایج ترین شیوه های درمان جراحی می باشد که در آن یا توده سرطانی یا کل بافت پستان برداشته می شود.
در روش پرتو درمانی (رادیو تراپی) از امواج پرانرژی برای از بین بردن سلولهای سرطانی استفاده می شود. این روش معمولا می تواند قبل یا بعد از عمل جراحی صورت گیرد. همچنین وقتی توده بزرگ باشد و با عمل جراحی قابل برداشت نباشد از پرتو درمانی استفاده می شود.
در روش شیمی درمانی از داروهای ضدسرطان استفاده می شود که معمولا به صورت ترکیبی از چند دارو استفاده می شود.این داروها به حالت تزریقی یا خوراکی استفاده می شوند که در هردو ماده شیمیایی به جریان خون وارد و به کل بدن می رود.
درهورمون درمانی معمولا از دو هورمون استروژن و پروژسترون استفاده می شود که این دو نمی گذارند سلولهای سرطانی هورمون مورد نیازشان را دریافت کنند و از بین می روند.
درمان بیولوژیک به سیستم ایمنی بدن برای مقابله با توده سرطانی کمک می کند. به این صورت که معمولا از ماده هرسپتین (Herception) که نوعی پادتن است و در آزمایشگاه ساخته می شود، استفاده می شود و به ورید تزریق می شود. این روش یا به تنهایی یا همراه شیمی درمانی صورت می گیرد.
در برخی موارد که به دلیل بزرگ بودن توده یا خصوصیات و نحوهی رشد آن نمی توان سینه را نگه داشت برداشتن سینه لازم می باشد و این عمل باعث ناراحتی خانم ها خواهد شد .با پیشرفت علم پزشکی و جراحی زیبایی می توان این نکته را بیان نمود که می توان بعد از جراحی برداشتن توده های سرطانی از سینه می توان بافت سینه را ترمیم کرد و البته این اقدام از طریق پروتز های سینه میسر خواهد شد.
یکی از روش های تشخیص در سرطان پستان عکس سرطان سینه (ماموگرافی، سونوگرافی، ام آر آی) می باشد. برای تشخیص ضایعات و مشکلات موجود در پستان، تصویر سرطان سینه روشی ایمن برای تشخیص سرطان پستان است.
چنانچه با لمس غده ای در پستان خود لمس کرده اید، یا متوجه علائم سرطان در سینه خود شده اید، اولین قدم در تشخیص سرطان سینه، معاینه توسط بهترین متخصص جراحی سینه است. پس از معاینه، پزشک ممکن است مراحل تشخیصی بعدی از جمله عکس سرطان سینه را برای شما درخواست کند.
روش های تصویر برداری مختلفی که پزشک به وسیله آن می تواند نسج پستان را بررسی و در مورد توده احتمالی موجود قضاوت کند شامل ماموگرافی، سونوگرافی و در درجات بعدی MRI هستند.
ماموگرافی معاینه اشعه ایکس پستان است. این معاینه برای تشخیص بیماری سینه در خانم هایی که دچار مشکلات پستان هستند، از جمله توده، درد یا ترشح نوک سینه و ... استفاده می شود. این روش امکان تشخیص سرطان سینه، تومورهای خوش خیم و کیست را قبل از شناسایی با لمس می دهد.
در عکس برداری ماموگرافی که روشی ساده و سریع محسوب می شود، از اشعه ایکس برای عکس برداری از ساختمان و بافت های داخل پستان استفاده می شود. بیمار با کمک تکنسین مربوطه در مقابل دستگاه می ایستد و سینه ها در دو جهت، بین دو صفحه شفاف و مسطح فشرده می شوند و در نهایت اشعه ایکس به سینه ها تابیده می شود. ممکن است این فشار برای بیمار کمی ناراحت کننده باشد، اما مدت زمان عکس برداری کوتاه و به مدت 1-2 دقیقه طول می کشد و در نهایت عکس ساختمان های داخلی سینه بر روی دستگاه نمایش داده می شود. بهتر است بدانید که وارد کردن این فشار برای گرفتن یک عکس با کیفیت خوب ضرورت دارد و به هیچ وجه خطری برای پستان ها نخواهد داشت. توجه داشته باشید برای کاهش درد و فشار بهتر است انجام ماموگرافی چند روز پس از اتمام عادت ماهیانه باشد.
در روش عکس سرطان سینه با سونوگرافی بر خلاف ماموگرافی به جای اشعه ایکس، از امواج صوتی برای بررسی ساختمان و توده های پستانی استفاده می شود. برای انجام سونوگرافی، لازم است بیمار دراز بکشد و رادیولوژیست پس از آغشته کردن سطح پوست سینه با ژل لغزنده کننده، پروب را روی پستان حرکت می دهد و تصویر بازسازی شده توسط کامپیوتر، بر روی صفحه نمایشگر قابل مشاهده است. انجام سونوگرافی پستان باعث ایجاد درد و ناراحتی در بیمار نمی شود.
سونوگرافی زمانی توصیه می شود که پزشک بررسی های بیشتری را صلاح بداند، اغلب در مواقعی که بافت پستان سفت و متراکم باشد و یا سن بیمار کمتر از 35 سال باشد سونوگرافی پستان توصیه می شود. اما بیشترین کاربرد سونوگرافی پستان برای افتراق توده های توپر از توده های حاوی مایع و کیست های پستان و همچنین در تشخیص شبه توده ها از توده های واقعی که غیرطبیعی هستند می باشد.
روش دیگر عکس سرطان سینه بدون درد MRI است که برای تشخیص ماهیت توده های پستانی به کار می رود و به پزشک در تشخیص بیماری و انتخاب روش درمان مناسب کمک می کند. در مواردی که جراح پستان با انجام ماموگرافی و یا سونوگرافی نتواند به تشخیص قطعی برسد و همچنان به دلیل لمس توده در معاینه به وجود توده بدخیم شک داشته باشد،حتی در مواردی که بیمار سن پائین تر از 30 سال دارد انجام ام آر آی ضرورت میابد.
https://www.memorial.com.tr/hastaliklar/meme-kanseri-belirtileri-tanisi-ve-tedavi-yontemleri
در این روش از امواج رادیویی و مغناطیسی که مستقیماً وارد بدن بیمار می شوند و تصاویر دقیقی از اندام های داخلی ایجاد میکنند، استفاده می شود.برای تصویر برداری از بیمار درخواست می شود که به صورت دمر روی تخت مخصوص دراز بکشد. وسیله ای به نام کویل زیر سینه بیمار قرار داده می شود که دارای دو محفظه خالی جهت قرار گرفتن سینه های بیمار می باشد. بیمار می بایست سینه های خود را کاملا درون این دو محفظه قراردهد.
عدم تکان خوردن بیمار و ثابت ماندن در طول ام آر آی بسیار اهمیت دارد بنابراین قبل از شروع لازم است که کاملا احساس راحتی وآرامش داشته باشید. سپس ام آر آی شروع به تصویربرداری می کند. چنانچه عکس برداری با تزریق باشد کارشناس در حین انجام MRI از رگ دست بیمار تزریق ماده حاجب را انجام خواهد داد . در صورتی که در خواست پزشک شما با تزریق باشد از شما خواسته می شود 4 ساعت قبل حتما ناشتا باشید ولازم است اگر هرکونه حساسیت دارویی ، فصلی ، آلرژی و ... دارید حتما به پزشک و کارشناس اطلاع دهید. مدت زمان انجام MRI حدودا 40 دقیقه خواهد بود.
اگر به ویروس hpv مبتلا هستید یا مشکوک به ابتلای آن و تحت درمان قرار دارید این مقاله را با دقت مطالعه کنید. ویروس اچ پی وی بیش از ۱۷۰ تیپ دارد. انواعی که بر روی بخش مخاطی اثر می کنند، باعث بروز زگیل تناسلی می شوند و با انواع دیگر که منجر به بروز زگیل در نواحی دیگر بدن می شوند ، متفاوت هستند. HPV یا پاپیلومای گروهی از ویروس ها هستند که منجر به بروز بیماری مقاربتی در زنان می شوند. این ویروس در ایالت متحدهی آمریکا بسیار رایج است و سالانه ۱۴ میلیون نفر مبتلا به آن میشوند. در این مقاله قصد داریم هر آنچه که در مورد اچ پی وی در زنان بهتز است بدانید را شرح خواهیم داد.
HPV، نام مختصر ویروس پاپیلومای انسانی است. بیشتر HPVها منجر به بروز زگیل تناسلی بر روی پوست نواحی مانند بازوها، قفسه سینه، دست ها و پاها می شوند. برخی دیگر انواع این ویروس در غشای موکوزی بدن یافت می شوند. غشای موکوزی، لایه مرطوبی است که بر روی ارگان ها و قسمت هایی از بدن که به خارج باز می شوند دیده می شود، مانند واژن، مقعد، دهان و حلق.
انواعی از HPV که در غشای موکوزی یافت می شود، می تواند منجر به بروز زگیل تناسلی شود.
بیش از صد نوع ویروس HPV وجود دارند و حداقل ۴۰ نوع آنها از طریق روابط جنسی منتقل میشوند. HPV هم انواع بی خطر و هم انواع پرخطر دارد. با اینکه HPV معمولا علائمی ندارد ممکن است باعث بروز زگیل تناسلی شود.
HPV رایج ترین عفونتی است که از راه رابطه ی جنسی منتقل میشود. طبق گفته های مرکز کنترل و پیشگیری بیماری، تقریبا ۷۹ میلیون آمریکایی با عفونت فعال HPV زندگی میکنند و ۱۴ میلیون نفر سالانه مبتلا به ویروس HPV میشوند.
کسانی که روابط جنسی زیادی دارند حداقل به یک نوع از این ویروس مبتلا میشوند.
عفونت HPV از طریق خراشیدگی و یا زخم کوچک وارد بدن شما می شود. عفونت های HPV همچنین از طریق مقاربت و سایر تماس های پوستی در ناحیه ی تناسلی منتقل می شوند.
ویروس HPV از راه تماس پوستی منتقل میشود و در بعضی موارد، از طریق لمس دستگاه تناسلی یا دخول منتقل می شود. ویروس HPV همچنین از طریق رابطه ی جنسی دهانی منتقل می شود.
در موارد نادر، با برقراری رابطه ی جنسی ویروس از مادر به جنین منتقل میشود.
هرکسی ممکن است مبتلا به ویروس HPV شود ولی در بعضی مواقع خاص فقط مردان مبتلا به این ویروس میشوند. با وجود اینکه مردان به ندرت مبتلا به سرطان HPV میشوند، بعضی از آنها بیشتر مستعد این بیماری هستند مانند کسانی که سیستم ایمنی ضعیفی دارند. بری تشخیص و درمان ویروس اچ پی وی در زنان باید به متخصص زنان و زایمان مراجعه نمایید.
احتمال بروز زگیل تناسلی در مردانی که همزمان به ویروس HPV و HIV مبتلا میشوند بیشتر است و درمان سرطان برای آنها دشوار است.
احتمالا تا زمانی که برای معاینه به پزشک مراجعه نکنید متوجه ی این بیماری نمیشوید. پزشک برای تشخیص HPV از سلول های دهانهی رحم شما نمونه برداری میکند.
در صورت وجود زگیل تناسلی ممکن است متوجهی بروز عفونت HPV شوید با اینحال برای تایید آن باید به پزشک مراجعه کنید.
عفونت و یا ویروس HPV معمولا هیچ علائمی ندارد و به همین دلیل بیشتر مردم متوجه نمی شوند که مبتلا به این ویروس شده اند.
در بیشتر افراد این عفونت خود به خود بهبود پیدا می کند و در نتیجه این افراد بدون اینکه متوجه شوند مبتلا به این ویروس میشوند. این ویروس به شکل ضایعات سطحی یا زگیل تناسلی بروز پیدا میکنند.
این ضایعات ممکن است دارای علائم و ویژگی هایی باشند که درادامه مرور میکنیم:
خارش به همراه دارند
به رنگ پوست ویا سفید هستند
برآمده و یا مسطح هستند
کوچک و به اندازه ی سر سوزن هستند
گاهی فقط یک عدد زگیل تناسلی میبینیم اما اگر به شکل گروهی بروز پیدا کنند به شکل گل کلم هستند.
منجر به ترشحات غیر عادی واژن میشوند
نواحی شایع بروز زگیل تناسلی در زنان لابیاها، اطراف ویا داخل مقعد، سرویکس، اطراف ورودی واژن و یا داخل واژن هستند.
برخی انواع HPV می توانند منجر به بروز زگیل تناسلی اطراف ناحیه تناسلی و مقعد چه در خانم ها و چه در آقایان شوند. در خانم ها شاهد بروز زگیل در دهانه رحم و یا داخل واژن خواهیم بود. از آن جایی که این نوع HPV، به ندرت منجر به بروز سرطان می شوند، با عنوان ویروس های کم خطر در نظر گرفته می شوند.
اما برخی انواع HPV پرخطر هستند، چرا که می توانند منجر به بروز سرطان در خانم ها و آقایان شوند. عفونت با HPV بسیار شایع است. در بیشتر افراد، بدن قادر به پاکسازی عفونت می باشد. اما گاهی ممکن است عفونت خود به خود از بین نرود. عفونت طولانی مدت و مزمن به خصوص عفونت های ایجاد شده توسط انواع پرخطر HPV می توانند به مرور زمان تبدیل به سرطان شوند.
در ادامه قصد داریم به بررسی زگیل تناسلی و سرطان های مرتبط بپردازیم.
سرطان دهانه رحم، یکی از شایع ترین سرطان های مرتبط با HPV می باشد. تقریبا می توانیم این گونه بگوییم که HPV عامل بروز تمام سرطان های دهانه رحم می باشد.
سرطان دهانه رحم می تواند با تست های غربالگری در مراحل اولیه تشخیص داده شود و حتی امکان پیشگیری نیز وجود دارد. تست پاپ اسمیر، به بررسی هر گونه تغییر در سلول های دهانه رحم می پردازد. تست HPV نیز عفونت را به خوبی نشان خواهد داد.
HPV می تواند منجر به سرطان ولو شود، سرطان قسمت خارجی ناحیه تناسلی در خانم ها. میزان شیوع این سرطان نسبت به سرطان دهانه رحم کمتر می باشد.
تست غربالگری استانداردی برای این سرطان وجود ندارد.
اکثرا سرطان واژن حاوی HPV هستند. پیش سرطان واژن می تواند در تست پاپ اسمیر تشخیص داده شود که اگر در صورت تشخیص، نسبت به درمان اقدام صورت گیرد، جلوی رشد سرطان گرفته می شود قبل از آن که شروع شود.
در آقایان، HPV می تواند منجر به بروز سرطان آلت تناسلی شود. تست غربالگری برای این نوع سرطان وجود ندارد اما از آن جایی که سرطان عمدتا از پوست آلت تناسلی شروع می شود، خود فرد به سرعت و در مراحل اولیه، متوجه تغییرات خواهد شد.
HPV می تواند منجر به بروز سرطان مقعد در خانم ها و آقایان شود. افراد هم جنس باز، افراد مبتلا به سرطان دهانه رحم و واژن و یا افراد با HIV مثبت بیشتر در معرض سرطان مقعد خواهند بود.
HPV می تواند باعث سرطان دهان و حلق در خانم ها و آقایان شود. این سرطان عمدتا در پشت حلق، از جمله زبان و لوزه ها تشخیص داده می شود. تست غربالگری استانداردی برای این سرطان وجود ندارد اما به خوبی در معاینات توسط دندانپزشک و یا توسط خود فرد تشخیص داده می شود.
پزشک برای تشخیص زخم های ناحیه ی تناسلی از سلول های پوستی این ناحیه نمونه برداری می کند و آنها را مورد آزمایش قرار میدهد. اگرهیچ علائمی نداشته باشید آزمایش شما با نتایج غیر عادی همراه خواهد بود. در این صورت پزشک از شما میخواهد تا برای نتیجهی نهایی دوباره آزمایش پاپ اسمیر و یا آزمایش دهانهی رحم دهید.
اگر شما مبتلا به نوع سرطانی این ویروس باشید، باید آزمایش کولپوسکوپی دهید.
هیچ آزمایش مشخصی برای تشخیص عفونت HPV وجود ندارد اما پزشکان معمولا از نمونه برداری از زخم های دهان یا گلو نوع سرطانی آن را تشخیص میدهند.
زگیل تناسلی معمولا خود به خود بهبود پیدا میکند. در غیر اینصورت باید از یکی از روشهای زیر برای درمان استفاده کنید:
لیزر درمانی: در این روش پزشک با استفاده از پرتوی نور ضایعه ی به وجود آمده را از بین میبرد.
الکتروکوتر: در این روش پزشک از جریان الکتریکی برای سوزاندن ضایعه استفاده میکند.
تزریق اینترفرون: این روش به دلیل عوارض زیادی که دارد به ندرت مورد استفاده قرار میگیرد.
سرما درمانی: در این روش پزشک از نیتروژن مایع برای برای منجمد کردن ضایعه استفاده میکند.
جراحی: شما برای برداشتن ضایعه میتوانید عمل جراحی انجام دهید.
در واقع، راه مطمئنی برای پیشگیری از بروز انواع مختلف HPV وجود ندارد. اما اقداماتی وجود دارند که رعایت آن ها می تواند احتمال عفونت را کمتر کند. واکسن هایی در دسترس است که از افراد جوان در برابر ابتلا به انواعی از HPV که با سرطان و زگیل تناسلی در ارتباط هستند، محافظت می کند.
HPV از فردی به فرد دیگر و در طول تماس با نواحی بدن افراد آلوده منتقل می شود. گرچه این ویروس در طول رابطه جنسی از راه واژن و مقعد سرایت پیدا می کند، اما تنها راه انتقال ویروس نیست. جهت انتقال ویروس، حتما باید تماس پوستی با نواحی بدن فرد آلوده برقرار شود.
استفاده از کاندوم، می تواند تا حدی از انتقال ویروس پیشگیری کند.
بهتر است شرکای جنسی تا حد ممکن محدود شوند. افرادی که از لحاظ جنسی فعال هستند و شرکای جنسی متعددی دارند، بیشتر در معرض HPV تناسلی خواهند بود.
راه دیگر پیشگیری، دریافت واکسن HPV می باشد. توصیه می شود این واکسن قبل از برقراری اولین رابطه جنسی زده شود تا تاثیر بهتری داشته باشد.
سرطان قابل درمان است، به خصوص اگر در مراحل اولیه تشخیص داده شود و قبل از این که پخش شده باشد. برخی تست های غربالگری تغییرات سلولی ناشی از عفونت HPV را به خوبی در مراحل اولیه نشان می دهند و این تغییرات قبل از سرطانی شدن، قابل درمان خواهند بود.
بنابراین موارد زیر را حتما رعایت کنید:
فقط با یک نفر رابطه ی جنسی برقرار کنید.
هنگام برقراری رابطه ی جنسی از کاندوم استفاده کنید.
تزیق واکسن برای مقابله با ویروس HPV احتمال ابتلا به این عفونت را کاهش میدهد.
برای برقراری رابطه ی جنسی فردی را انتخاب کنید که قبلا شرکای جنسی محدودی داشته است.
تعداد دفعاتی که رابطهی جنسی دارید: هرچه بیشتر رابطه ی جنسی برقرار کنید احتمال ابتلا به عفونت HPV بیشتر میشود.
سن: زگیل تناسلی معمولا درسنین جوانی بروز پیدا میکند و بین کودکان رایج نیست.
سیستم ایمنی ضعیف: کسانی که سیستم ایمنی ضعیفی دارند بیشتر در معرض ابتلا به این عفونت قرار دارند.
پوست آسیب دیده: زخم بودن پوست احتمال ابتلا به این بیماری را افزایش میدهد.
در صورتی که در زمینه اچ پی وی (HPV) در زنان سوالی دارید می توانید در انتهای این مقاله بخش نظرات ن را با دکتر اعظم السادات موسوی مطرح کنید و پاسخ خود را دریافت نمایید.
سرطان آندومتر زمانی اتفاق می افتد که سلول های آندومتریوم روند رشد سریعی پیدا می کنند و مخاط رحم نیز در برخی قسمت ها ضخیم می شود. این نواحی ضخیم می توانند تشکیل توده ای از بافت به نام تومور را دهند. سلول های سرطانی نیز می توانند به سایر نواحی بدن پخش شوند و متاستاز دهند. چه عواملی احتمال بروز سرطان آندومتر را افزایش می دهند؟ از جمله عوامل موثر در بروز سرطان آندومتر می توان به موارد زیر اشاره کرد:
– سن: در بیشتر موارد، این سرطان در خانم ها بعد از یائسگی و اواسط ۶۰ سالگی تشخیص داده می شود.
– سطح هورمون ها: سطح هورمون های استروژن و پروژستورون می تواند بر میزان بروز سرطان آندومتر تاثیر بگذارد. زمانی که استروژن موجود باشد، اما سطح پروژسترون کافی نباشد، آندومتریوم ضخیم می شود.
این اختلال معمولا قبل از یائسگی و یا در طول آن که سیکل قاعدگی نامنظم می شود، اتفاق می افتد.
– چاقی و اضافه وزن: هر چه شاخص توده بدنی (BMI) بالا باشد، احتمال بروز سرطان آندومتر بیشتر خواهد بود.
– ژنتیک: سندرم لینچ، اختلال ارثی است که احتمال بروز انواعی از سرطان ها از جمله سرطان آندومتر را افزایش می دهد.
علائم و نشانه های سرطان آندومتر بسیاری از خانم های مبتلا به سرطان آندومتر، علائم اولیه ای را نشان می دهند. خونریزی غیر طبیعی رحم، شایع ترین علامت سرطان آندومتر می باشد. این مورد در خانم ها قبل از یائسگی، با خونریزی ما بین سیکل قاعدگی و یا لکه بینی همراه خواهد بود. نکته ای که باید به آن اشاره کنیم این است که هر گونه خونریزی بعد از یائسگی برای خانم ها غیر طبیعی در نظر گرفته می شود. دردهای لگنی و شکمی، احساس پر بودن بلافاصله بعد از غذا خوردن و یا تغییر در عادات روده و مثانه، از جمله علائم پیشرفت سرطان آندومتر می باشد.
تست غربالگری برای تشخیص سرطان آندومتر در خانم هایی که هیچ گونه علامت و نشانه ای ندارند، وجود ندارد. هر گونه خونریزی غیر طبیعی بعد از یائسگی باید مورد بررسی قرار بگیرد. در ابتدا باید سونوگرافی ترانس واژینال انجام شود. در این تست، ضخامت آندومتریوم و اندازه رحم مورد بررسی قرار می گیرد. اگر ضخامت آندومتریوم در زنان بعد از یائسگی بیشتر از چهار میلی متر باشد، باید تست های بیشتری انجام شود. بیوپسی آندومتر، روش استاندارد تشخیص سرطان آندومتر می باشد. در این روش، نمونه گرفته شده از آندومتریوم زیر میکروسکوپ مورد بررسی قرار می گیرد. اگر خانمی قبل از یائسگی باشد، پزشک به بررسی علائم و نشانه ها، سن بیمار و سایر فاکتورهای پزشکی می پردازد تا تصمیم بگیرد که آیا بیوپسی می تواند مفید باشد یا خیر. تست اولتراسوند در چنین شرایطی، کمکی به تشخیص سرطان نخواهد کرد.
جراحی، راه درمان سرطان آندومتر می باشد. در طول جراحی، دهانه رحم و رحم، هم چنین تخمدان ها و لوله های فالوپ برداشته می شود. احتمال برداشت غدد لنفاوی و یا سایر بافت ها نیز وجود دارد. بعد از جراحی، مرحله بیماری تشخیص داده می شود. مرحله بیماری مشخص می کند که آیا نیازی به شیمی درمانی و یا رادیوتراپی می باشد یا خیر، هم چنین بر نتایج درمان نیز تاثیر خواهد گذاشت.
درمان با پروژستین، گزینه مناسبی است برای خانم هایی که در آینده قصد بارداری دارند و یا بنا به دلایل پزشکی نمی خواهند تحت جراحی قرار بگیرند. این روش درمانی، در موارد زیر توصیه می شود: – سرطان روند رشد و پیشرفت آهسته ای دارد و لایه های مخاطی رحم را درگیر نکرده است. – سرطان به قسمت خارجی رحم نزده است. – بیمار از لحاظ بدنی در شرایط خوبی به سر می برد. در برخی موارد، امکان حفظ تخمدان ها حین جراحی وجود دارد. حفظ تخمدان ها بدین معناست که امکان استفاده از تخمک ها برای روش لقاح خارج رحمی (IVF) وجود دارد. که البته در این خصوص باید با پزشک مشورت شود.
بعد از درمان، مراجعه مرتب به پزشک نباید فراموش شود، تا از سلامت بدنی اطمینان حاصل گردد. با این حال، اگر بیماری در مرحله اول باشد، نود درصد خانم ها تا پنج سال بعد از درمان و یا بیشتر می توانند بدون داشتن علائم، به زندگی خود ادامه دهند. داشتن سبک زندگی سالم، از جمله مواردی است که بعد از درمان همواره توصیه می شود. چاقی، بالا بودن فشار خون و دیابت، عواملی هستند که احتمال بروز سرطان آندومتر نوع یک را افزایش می دهند. ورزش و رژیم غذایی مناسب می تواند احتمال بروز را تا حد زیادی کاهش دهد.
_وزن بدن در حد متناسب نگه داشته شود.
_قند خون افراد دیابتی کنترل شود.
_ورزش منظم و روزانه انجام شود.
_رژیم غذایی حاوی فیبر و سبزیجات کافی باشد.
_ از مصرف داروهای هورمونی بعد از یائسگی خودداری شود یا تحت نظر پزشک مصرف شود.
_کسانی که سابقه خانوادگی ابتلا به سرطان را دارند برای غربالگری به پزشک مراجعه کنند.
_پس از یائسگی در صورت بروز هر گونه خونریزی واژینال به پزشک مراجعه شود.